ਨਚ, ਗੀਤ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਜਾਂ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ ਸੀ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸਿਫ਼ਤ ਤੇ ਨਿੰਦਾ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਅਤਿ ਉੱਚਾ ਮਾਰਗ ਅਪਣਾਇਆ ਹੈ ਜੋ ਅਬਿਨਾਸੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਤੁਸੀਂ ਉਸੀ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹੋ। ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਕੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਦੇਖਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਠੰਢੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਸਨੇ ਪਰਾਸ਼ਾਰਯ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ। ਆਰਰਣੇਯ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗੁ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਵਿਰਲਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਅੰਦਰੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬਿਠਾ ਲਿਆ। ਜੋ ਲੋਕ ਕਰਮ ਤੇ ਅਧਿਆਪਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸਨ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਚੁੱਪਚਾਪ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਇਕੱਲਾ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ਿ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਨਾਦ ਨਹੀਂ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਮਨਾਦ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਪਹਾੜ ਹੁਣ ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸਦਾ ਮਨ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤ, ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਵਾ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ ਵੱਗਣ ਲੱਗੀ। ਸ਼ੁਕ, ਭਾਵੇਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਬੜੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਜਾਗੀ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਵਾ ਦੀਆਂ ਚਾਲਾਂ ਬਾਰੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ। ਪਾਠ ਵਿਚ ਆਈ ਇਸ ਰੁਕਾਵਟ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ ਗਈ। ਉਹ, ਜਿਸਨੇ ਅਗਿਆਨ ਅਤੇ ਰਾਗ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਸੱਚਾਈ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਸੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਰਗ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਮਾਰਗ ਅੰਧਕਾਰ ਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਜਿਥੇ-ਜਿਥੇ ਹਵਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਸਾਧਯਾ ਨਾਮ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਜੋ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਉਦਾਨਾ ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਦਿਆਨਾ ਵੀ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਜੰਮਿਆ। ਪ੍ਰਾਣ, ਜੋ ਅਜੇਯ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਕੋਈ ਸੰਤਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਹਵਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ, ਧੂੰਆਂ ਅਤੇ ਤਾਪ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਬੱਦਲ ਭੀ ਭੇਜਦਾ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਨਮੀ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਤੋਂ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਚਮਕ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਆਦਿਕ ਤਾਰੇ-ਗ੍ਰਹਾਂ ਦਾ ਉਦੇ ਹੋਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਵਾ, ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਉਠਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਬੱਦਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਜਨਿਆ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਕਰਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਨੀਲੇ ਬੱਦਲ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਉਹੀ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਲਿਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਤੇਜ਼ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਰਸ ਵਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਿਚ, ਦਿਵਯ ਜਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵਗਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਵਿਚੋਂ, ਦੂਰੋਂ ਰੋਕੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਇਕ ਹੀ ਕਿਰਣ ਨਾਲ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਤੋਂ ਸੋਮਾ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ, ਭਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸਦਾ ਆਪਣੀ ਸਾਧਨਾ ਨਾਲ, ਦੇਖਿਆ ਹੈ।