ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਆਤਮਿਕ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੁਵਿਧਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਵਾਸਨਾ ਰਹਿਤ ਮਨ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੇ ਜੀਵਨ-ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਜਰੂਰੀ ਹੈ; ਇਸ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ, “ਮਹਾਨੁਭਾਵ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਬਤਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ।” ਇੱਥੇ ਵੀ, ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮੋਖ ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਪਵਿੱਤਰ-ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਪਹਿਲੀ ਜੀਵਨ-ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੋਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, “ਉੱਚਾ ਲਕੜਾ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਤਿੰਨ ਜੀਵਨ-ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਦਾ ਕੀ ਉਦੇਸ਼ ਹੈ?” ਚੰਗਾ ਰਸਤਾ ਫੋਲੋ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਜਲ-ਜੰਤੂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਦੇਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੁਵਿਧਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਚੰਗੇ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਸਭ ਉਹ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਜੀ ਜਾਤ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਪਕੜਦੇ ਹਨ। ਗਹਿਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿਚ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਇਹ ਸਿੱਧਾ ਹੀ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਨਾ ਤਾਂ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਨਫਰਤ—ਉਹੀ ਬ੍ਰਹਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਤਨ ਯੋਗਾਂ ਦੁਆਰਾ ਅਮਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਧਰਮ, ਚਾਰ ਜੀਵਨ-ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਰਮ, ਮਨ ਅਤੇ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਲੋਭ ਛੱਡ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਮ-ਚਿੱਤ, ਉਲਝਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੋਨਾ ਤੇ ਲੋਹਾ, ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ—ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਜੀਵਨ ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੀ ਸਮਾਨ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭਿਕਖੂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਨ ਨਾਲ ਵੱਸ ਵਿਚ ਰੱਖੇ। ਇੰਝ, ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਰ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਮਹਾਨੁਭਾਵ। ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਾਧਨਾ ਨਾਲ, ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰਮ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ—ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਤੁਹਾਡਾ ਗਿਆਨ ਪਤਾ ਹੈ। ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹੋਰ ਵਧੀਕ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਖੁਦ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਜਦ ਗਿਆਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਸਭ ਨੂੰ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਜਦ ਦਿਲ ਦੇ ਗੰਠ ਖੁਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੁਖ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਅਟੱਲ ਨਿਸ਼ਚੈ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ। ਨਾਚ ਜਾਂ ਗੀਤ ਵਿਚ ਕੋਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਮੋਹ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਨ-ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ, ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸਿਫ਼ਤ ਅਤੇ ਨਿੰਦਾ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਮੰਨਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਉੱਚਾ, ਅਟਲ, ਦੁਖ-ਰਹਿਤ ਰਸਤਾ ਚੁਣਿਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ; ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਹੋਰ ਕੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ? ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਦੇਖਦੇ ਹੋ। ਠੰਢੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਪਰਾਸ਼ਾਰਿਆ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ। ਆਰਰਨੇਯਾ, ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਉੱਚ-ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬਿਠਾ ਲਿਆ।