ਆਰਨੇਯਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਕ੍ਰੋਧ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਵਸ਼ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਤੋਤਾ ਦੀ ਪੈਰੀ ਧੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਰਾਤ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪਹਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਥਾਂ ਹੀ ਗਹਿਰੀ ਧਿਆਨ-ਸਾਧਨਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਦਿਨ ਉਥੇ ਹੀ ਬਿਤਾਇਆ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉਹ ਰਾਤ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗੁਜਾਰੀ। ਸਵੇਰੇ, ਆਰਨੇਯਾ ਨੇ ਪੁਜਾਰੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਭਾਗਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਜਾ ਕੇ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਉੱਚਾ ਆਸਨ ਲਿਆਇਆ। ਫਿਰ, ਕਾਰਸ਼ਣੀ ਪੰਥ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਪੁਜਾਰੀ ਨੂੰ ਉਥੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਉਹ ਉਤਮ ਦ੍ਵਿਜ, ਜਦ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਤਦ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕੁਲ ਅਤੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਜਿਹਨੂੰ ਸਹੀ ਰੀਤ ਦਾ ਗਿਆਨ ਸੀ, ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?" ਰਾਜਾ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਵਿਦੇਹ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਨਕ, ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਹਨ। ਉਹ ਕਰਮ ਅਤੇ ਵਿਰਤੀ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਰਣੈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸੋ। ਮੁਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਂ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ?" ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਜਦ ਕੋਈ ਉਪਨਯਨ ਕਰਵਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਦਕ ਪਾਠ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਰੱਖੇ। ਉਹ ਇਰਖਾ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਵੀ। ਜਦ ਅਨੁਮਤੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਦ੍ਵਿਜ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਨਿਰਵੈਰ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰੇ, ਅੱਗੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਨਾ ਕਰੇ। ਉਹ ਅੱਗੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਅਤਿਥੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ। ਦੁੰਦਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਰਾਗ-ਦ੍ਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ।" "ਗਿਆਨ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ—ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਛ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੋ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਿਨਾ ਵੀ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਕੇਵਲ ਨਾਮ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਸ਼ੁੱਧ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਪਹਿਲੀ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿਚ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਉੱਚਤਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਤਿੰਨ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਦਾ ਕੀ ਉਦੇਸ਼? ਚੰਗੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਰਾਹੀਂ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਜਲਚਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜਦ ਉਹ ਦੇਹ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੁੰਦਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਹੀ ਉਹ ਰਸਤਾ ਹੈ ਜੋ ਦ੍ਵਿਜ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਿੱਧਾ-ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਨਾ ਤਾਂ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਵੈਰ—ਉਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਤਨਕਾਲ ਤੋਂ ਜੋ ਧਰਮ ਆਚਰਣ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਚਾਰ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਆਰੋਪ ਹੈ। ਕਰਮ, ਮਨ ਅਤੇ ਬੋਲ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਮਦਰਸ਼ੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ; ਤਦ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੋਨਾ ਤੇ ਲੋਹਾ, ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ—ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈ।