ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਵੇਦਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੁਪਤੀਆਂ ਅਤੇ ਸੰਕਲਨਾਂ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ, ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਾਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਵਜੋਂ ਚੁਣਿਆ। ਉਸਨੇ ਸਾਰੇ ਵੇਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਪਤੀਆਂ ਅਤੇ ਸੰਕਲਨਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੜ੍ਹ ਲਈਆਂ। ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਦੱਖਣਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਧਿਐਨ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਪਰ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ਿ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਦਾ ਮੋਖ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਸੀ ਲਾਲਸਾ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਭਾਗ੍ਯਸ਼ਾਲੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੋਖ ਦੇ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਦਿਓ।" ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉੱਚਤਮ ਰਿਸ਼ਿ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਮੰਨ ਲਿਆ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਲੈ ਕੇ, ਸੋ ਗੁਣਾ ਤੇਜ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਾ, ਜਨਕ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ।" ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਾ," ਅਤੇ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਲ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਸਿੱਧੇਪਣ ਨਾਲ ਜਾਣਾ ਹੈ, ਸੁਖ ਜਾਂ ਆਨੰਦ ਦੀ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ, ਨਾ ਹੀ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ। ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਘਮੰਡ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ, ਨਾ ਹੀ ਰਾਜਾ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਦਿਖਾਉਣਾ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਮੁਨੀ ਮਿਥਿਲਾ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਪਹਾੜਾਂ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਭਾਰਤ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵਿਦੇਹ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਜਨਕ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਉੱਥੇ ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਮਹਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ 'ਤੇ ਰਖਵਾਲੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। ਅੰਦਰ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਭਾ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਵ ਮੰਦਰ ਵਾਂਗੂੰ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੀ ਸੂਚਨਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ਿ ਦੀ ਉਚਿਤ ਆਦਰ-ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉੱਥੇ ਲੋਕ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਤਪਾਏ ਹੋਏ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਲਈ ਪੰਜਾਹ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਆਦਰ-ਪੂਰਵਕ ਤੋਹਫੇ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ। ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਕੁੜੀਆਂ ਖੇਡ ਰਹੀਆਂ, ਹੱਸ ਰਹੀਆਂ, ਤੇ ਤੋਤੇ ਨੂੰ ਗੀਤ ਸੁਣਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਆਰਣੇਯ, ਜੋ ਮਨ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਜਿੱਤੂ ਸੀ, ਉਹ ਤੋਤਾ, ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ। ਰਾਤ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪਹਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਹੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਤੁਰੰਤ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੀ ਕਰਿਆ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਉਹ ਦਿਨ ਉੱਥੇ ਹੀ ਬਿਤਾਇਆ। ਅਤੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉਹ ਰਾਤ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਾਰੀ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁਜਾਰੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਅੰਦਰਲੇ ਭਾਗਾਂ ਨੂੰ ਸਜਾ ਕੇ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਾਨ ਆਸਨ ਲਿਆਇਆ। ਉੱਥੇ, ਕਾਰਸ਼ਣੀ ਪ੍ਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸਨੂੰ ਬੈਠਾਇਆ ਗਿਆ। ਅਤੇ ਉਹ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਦੁਜਾਤੀ, ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਆਦਰ ਪੂਰਵਕ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹੋਇਆ।