ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਬੀਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਯ ਕਰਵਾਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਪਰ, ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੁਆਵਜ਼ੇ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: "ਮੈਂ ਮਾਸ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹਰੀ ਲਈ ਆਹੁਤੀ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ ਫੜ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਪਹੁੰਚੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੱਡੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਉਹ ਆਹੁਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਜੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ: "ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਫਸੋਸ ਕਰਦਿਆਂ ਸੋਚਿਆ, "ਹਾਏ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਬੜੀ ਮਾੜੀ ਕਰਤੂਤ ਕੀਤੀ ਹੈ—ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਖਾਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।" ਗੁਰੂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਅਸ਼ੁੱਧ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਲਈ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਾਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਲਈ ਹੀ ਭੋਜਨ ਹੈ।" ਜਦ ਗੁਰੂ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਸੌਦਾਸ ਰਾਜਾ ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ, ਜੋ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵਲੋਂ ਉਕਸਾਏ ਨਹੀਂ ਗਏ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਡੂੰਘੀ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ ਵੀ ਜਲ ਲੈ ਕੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਰ, ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਇਹ ਕਰਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਮਦਯੰਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਤੇਰੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਹੋਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਸੁੱਕੀ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ। ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ ਕਿ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਜਲ ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਵਗਾ ਦੇਵਾਂ?" ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਜਲ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਕਲਮਾਸ਼ਪਾਦਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਨ ਵਿਚ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਵਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਸਭ ਕੁਝ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ।" ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਵੇਕ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਜਿਸ ਕੋਲ ਵਿਵੇਕ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿਚ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਮੂਰਖਤਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਕੋਲ ਵਿਵੇਕ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਦੇ ਸੁਖੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹੈ।" ਗੁਰੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਅਵਸਥਾ ਸਦਾ ਲਈ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ; ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਰਹੇਗੀ। ਤੂੰ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵੇਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕਿ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਕਾਲੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ, ਇਕੱਲੀ ਸੁਨਸਾਨ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੀ ਫਿਰਦੀ। ਉਹ ਚੋਟੀ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖਾ ਜਾਂਦੀ। ਧਰਤੀ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ, ਲਾਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਖੂਨ ਲਤਪਤ ਵਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁੱਖ ਫੈਲਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਹ ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਹੁੰਚੀ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਧੂ ਅਤੇ ਸਿਧ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹਾਰਾਜ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੇ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਏ ਅਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ—ਜੀਵਨ—ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲਵੋ। ਇਸ ਸੁਨਸਾਨ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਰਾਖਸ਼ ਮੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ, ਮੈਂ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹਾਂ। ਪਰ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨ ਵਿਧਵਾ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਕੀ ਆਖਾਂ?