ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼੍ਰੁਤੀਆਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਦੋਂ ਗਣਨਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਣੀ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਆਖਰੀ ਪੱਧਰ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਸਿਰੇ 'ਤੇ ਛੱਡ ਕੇ। ਜਦੋਂ ਹਲਕੀਆਂ ਮਾਤਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਮਿਲਾ ਕੇ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੋਂ ਗਣਨਾ ਉਪਜਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਗਿਣਤੀ ਨੂੰ ਦੋਹਰਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਵਧਾ ਕੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰਗ ਵਜੋਂ ਸੁਨਿਆ। ਹੁਣ, ਇਸ ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ ਵੰਡਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਨਾਰਦ! ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਮੁਖ ਤੋਂ, ਸੰਖੇਪ ਅਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ ਸੁਣੇ ਗਏ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਕਰਣਿਕਾਰ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ, ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਲੀਨ ਸੀ, ਯੋਗ-ਅਭਿਆਸ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਅੱਗ, ਧਰਤੀ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਦ੍ਰਿੜ਼ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਕੁਝ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ ਜੋ ਅਸਥਿਰ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਉਹ ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲ ਤਕ ਕੇਵਲ ਹਵਾ 'ਤੇ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਉਥੇ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਆਦਿਤਯ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਥੇ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਦੈਵੀ ਅਤੇ ਆਨੰਦਮਈ ਜੰਗਲ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਤਾਜ਼ਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਕਦੇ ਮੁਰਝਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਜਟਾਵਾਂ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਤ੍ਰਿਨੈਤ੍ਰ ਧਾਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਮੋਹਕ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ—"ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਨਿਰਮਲ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਨਿਰਮਲ ਹੋਵੇਗਾ।" ਉਸ ਦੀ ਜੋਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਪਾਵੇਗਾ, ਪਰ ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਹੀ ਮਿਲੇਗਾ। ਫਿਰ, ਅਰਣੀ ਲੱਕੜ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਗ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਘੁਮਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਅਪਸਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ। ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਨੇ ਤੋਤੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕਾਮਦੇਵ ਵੀ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਪਣਾ ਮਨ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਨਾ ਰੱਖ ਸਕੇ। ਬਹੁਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਮਨ ਉਸ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਅਰਣੀ ਲੱਕੜ ਘੁਮਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦੋਂ ਸ਼ੁਕਦੇਵ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ, ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਸਮੱਗਰੀਆਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਅਤੁੱਲ ਰੂਪ ਤੇ ਰੰਗ ਨਾਲ ਉਪਜੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਾਰਦ ਨੇ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਗੰਧਰਵ ਗਾਣ ਲਗੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਨਾਚ ਕੀਤਾ। ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਗੰਧਰਵ, ਤੁੰਬੁਰੂ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਲੋਕਪਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਗੂਪਨ ਵਿੱਚ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਹਵਾ ਨੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਦੈਵੀ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਤੇਜੋਮਈ, ਦੇਵੀ ਸਮੇਤ, ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹੰਸ, ਕਮਲ ਅਤੇ ਬਗਲੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਦੈਵੀ ਜਨਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।