ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦਿਨ ਜਾਂ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਮੇਂ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਮਿਲਦੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਲਗਨ ਅਡੋਲ ਹੋਵੇ, ਅਡੋਲ ਰਾਸ਼ੀ ਅਠਵੇਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਮੌਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੂਜੇ ਅੰਕ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਲਗਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਅਠਵੇਂ ਜਾਂ ਛੇਵੇਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਚੰਗਾ ਸੰਕੇਤ ਹੁੰਦਾ। ਜੇ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਲਗਨ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਦੁੱਖ ਤੇ ਗਰੀਬੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਤੇ ਕਾਲਾ ਭੌਰਾ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਣ। ਜੇ ਲਗਨ ਕੈਂਦਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਸ਼ੁਕਲ ਪਖਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵਧੇਰੇ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਮੰਗਲ ਨਾਲ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਸ਼ਨੀ ਤ੍ਰਿਕੋਣ ਜਾਂ ਸਤਵੇਂ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ ਵਾਧਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸੂਰਜ ਉਹ ਦੋ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਨਚਾਹੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਰ ਮੀਂਹ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਲਟ ਹੋਣ ਤੇ ਮੀਂਹ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਗ੍ਰਹਾਂ ਉਲਟ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੀਂਹ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ। ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਆਰਦਰਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਗਣ ਸਮੇਂ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਮੀਂਹ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਫਸਲਾਂ ਦੀ ਕੀਮਤ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਮੀਂਹ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ, ਫਸਲਾਂ ਵਾਫ਼ਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਸ਼ੁਕਰ ਕੈਂਦਰ ਵਿੱਚ ਹੋਣ, ਰੋਕਟੋਕ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਆਰਦਰਾ ਤੋਂ ਮ੍ਰਿਗਸ਼ਿਰਸ਼ ਤੱਕ, ਹਰ ਰੋਜ਼, ਮੀਂਹ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਮੰਗਲ ਸਿੰਘ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕਰਕ ਵਿੱਚ ਅਵੰਡਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਅਹਿਰਬੁਧਨ੍ਯਾ ਪੂਰਬੀ ਫਸਲ ਲਈ ਹੈ, ਤੇ ਰੇਵਤੀ ਪਿੱਛਲੇ ਫਸਲ ਲਈ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਸਤਵੇਂ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸ਼ੁਕਰ ਵਕਰੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੋਂ ਸਤਵੇਂ ਰਾਸ਼ੀ ਤੱਕ, ਆਖਰੀਆਂ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਘਿਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਮਘਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਝੁਕਦਾ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਜਦੋਂ ਬਿਲੀਆਂ ਲੋਹੇ ਵਾਲੀਆਂ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੁਰਚਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਚੀਟੀਆਂ ਦੀ ਲਾਈਨ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜुगਨੂ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਜਾਂ ਡੁੱਬਦੇ ਵੇਲੇ ਵਿਲੱਖਣ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੰਕੇਤ ਵੱਡੇ ਘਟਨਾ-ਚਕ੍ਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਨ। ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਕਛੁਆ ਦੇ ਨੌਂ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਛੇ ਕੰਪਦੇ ਭੂ-ਖੰਡ ਇਸ ਕਛੁਆ ਦਾ ਨਾਭੀ ਖੇਤਰ ਹਨ। ਸਤ੍ਰੀ, ਕਲਿੰਗ ਤੇ ਕਿਰਾਤ ਇਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਨ। ਗੌੜ, ਕੈਂਕਣ, ਸ਼ਾਲਵ, ਆਂਧ੍ਰ, ਤੇ ਪੌਡ੍ਰ ਇਸਦੇ ਪੈਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਨ। ਪੁਲਿੰਦ, ਚੀਨ, ਯਵਨ ਤੇ ਗੁਰਜਰ ਵੀ ਪੈਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਨ। ਖਸ, ਅੰਗ, ਵੰਗ, ਬਾਹਲੀਕ ਤੇ ਕਾਮਬੋਜ ਇਸ ਦੀਆਂ ਹਥਾਂ ਹਨ। ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਨੌਂ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮੰਦਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਬੁਰਾਈ ਫੈਲਦੀ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ ਲੋਕ ਰੋਂਦੇ, ਗਾਂਦੇ, ਪਸੀਨਾ ਪਾਉਂਦੇ ਤੇ ਹੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਇਕ ਥਾਂ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਥਾਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਨਜ਼ਾਰਾ, ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣਾ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਧੂੰਆਂ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਣਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਦਿਨ ਜਾਂ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਕੰਪਣਾ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗਾ ਧਨੁਸ਼ ਜਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਡੱਡੂ ਦਾ ਨਜ਼ਰ ਆਉਣਾ, ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚਿੱਟਾ ਕਾਂ, ਜਾਂ ਦੋ-ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਜਨਮ—even ਗਰਭ ਵਿੱਚ—ਇਹ ਸਭ ਵੱਡੇ ਸੰਕੇਤ ਹਨ। ਜੰਗਲੀਆਂ ਕੁੱਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪੁਚਲ ਤਾਰੇ ਦਿਸਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਦਰੱਖਤ ਅਣ-ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਫਲ ਲਗਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਵੱਡਾ ਸੰਕੇਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਈ ਵੱਡੇ ਅਲੌਕਿਕ ਸੰਕੇਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਥਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਮੱਧ ਤੋਂ ਡਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਨਾਮ ਦੀ ਮੌਤ, ਨੁਕਸਾਨ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦੁੱਖ—all ਇਹ ਮੱਧ ਤੋਂ ਹੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।