ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ੁਭ-ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਕੁਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮੁੱਖ ਗੱਲ ਮਨ ਵਿਚ ਉਠਣ ਵਾਲੀ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਨੀਅਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਤਿਉਹਾਰ, ਉਪਨਯਨ, ਵਿਆਹ, ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ, ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਜਾਂ ਜਨਮ ਸੰਬੰਧੀ ਕਰਮ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਮੱਝਾਂ ਜਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਝਗੜਾ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਕਲੇਸ਼ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਘੀ ਵਿੱਚ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ, ਤਿਲ ਦੇ ਆਟੇ ਦੀ ਰੋਟੀ, ਮੱਛੀ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ ਜਾਂ ਘੀ ਵਿੱਚ ਰਾਂਧਿਆ ਚਾਵਲ, ਸੱਜਿਕਾ, ਪਰਮਾਨਨ, ਖੱਟਾ ਮਾੜਾ, ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਦਹੀਂ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਨਾਲ ਨਾਲ ਭੁੰਨੇ ਜੌ, ਤਿਲ ਦੀ ਰੋਟੀ, ਦਹੀਂ, ਸ਼ਹਿਦ, ਘੀ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਖਰਗੋਸ਼ ਦਾ ਮਾਸ, ਸਠ ਦਿਨਾਂ ਪੁਰਾਣਾ ਚਾਵਲ, ਪ੍ਰਿਯੰਗੂ ਦੇ ਬੀਜ ਅਤੇ ਪਿਠੇ ਵਾਲੀ ਰੋਟੀ ਵੀ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਯਜਨਾ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਮਾੜਾ, ਮੂੰਗ ਦੀ ਦਾਲ ਅਤੇ ਜੌ ਦੇ ਆਟੇ ਨਾਲ ਬਣੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਉਚਿਤ ਹਨ। ਜਦ ਇਹ ਸਭ ਭੋਜਨ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਰਾਜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਵੇ। ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੰਦਰ ਦੇ ਚਿੱਤਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਕਿ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਨਾਲ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸੱਤ ਹੱਥਾਂ, ਸੱਤ ਜੀਭਾਂ ਅਤੇ ਛੇ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੇਂਡੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਯਮਰਾਜ, ਜੋ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਦੰਡ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਭੈਂਸ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੀ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਿਰ੍ਰਤੀ, ਜੋ ਕਾਲੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀ, ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਢਾਲ ਨਾਲ, ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਰੁਣ, ਜੋ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ, ਸੱਪ ਦੀ ਫਾਂਸ ਲੈ ਕੇ, ਮਕਰ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੰਡ ਲੈ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਬਣ ਕੇ, ਸੋਨਲੀ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਘੜਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਰੂਪ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ, ਸਾਂਡ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਗੌਰੀਪਤੀ ਮਹਾਦੇਵ ਦਾ ਵੀ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਰਾਜਾ ਖੁਦ ਯਾਤਰਾ ‘ਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਾਸ ਦੀ ਥਾਂ ਤੱਕ, ਜੋ ਕਿ ਦੋ ਸੌ ਦੰਡ ਦੀ ਦੂਰੀ ਤੇ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਆਪ ਵੇਖੇ। ਕੋਈ ਅਜਨਬੀ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਤੇ ਸੱਤ ਜਾਂ ਅੱਠ ਦਿਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਾ ਟਿਕੇ। ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਬਿਜਲੀ, ਗੜਗੜਾਹਟ ਜਾਂ ਅਣਮੌਸਮ ਮੀਂਹ ਆਉਣ ਸਮੇਂ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਲੱਕ, ਉਲੂ, ਕਾਂ ਜਾਂ ਕਬੂਤਰ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆਉਣ, ਉਹ ਵੀ ਧਿਆਨਯੋਗ ਹਨ। ਜੇ ਰਵਾਨਗੀ ਸਮੇਂ ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਭਰਦਵਾਜ, ਜਾਂ ਜਿਸਦਾ ਸੱਜਾ ਦੰਦ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਜਾਂ ਕਾਂਗੜਾ ਜਿਹਾ, ਹੱਡੀਆਂ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਸ਼ੁਭ ਹੈ। ਜੇ ਅੱਖਾਂ ਚੋਰੀ ਹੋਈਆਂ ਹੋਣ ਜਾਂ ਅੰਨ੍ਹਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਬਾਂਦਰ ਜਾਂ ਰੀਛ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਅਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ‘ਤੇ ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਸੰਕੇਤ ਮਿਲਣ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ‘ਤੇ ਲਾਸ਼, ਰੋਣ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਲਾਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਵਿਅਕਤੀ ਮਿਲਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਅਸ਼ੁਭ ਹੈ। ਜੇ ਮੋਟਾ ਚਰਬੀ, ਹੱਡੀ, ਚਮੜਾ, ਕੋਇਲਾ ਲਾਏ ਹੋਏ, ਜਾਂ ਭਿਆਨਕ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਮਿਲਣ, ਜਾਂ ਬਾਂਝ ਔਰਤ, ਬਾਂਦਰ, ਗੇਰੂਆ ਵਸਤ੍ਰਧਾਰੀ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਭੁੱਖੇ ਵਿਅਕਤੀ ਮਿਲਣ, ਜਾਂ ਭੜਕਦੀ ਅੱਗ, ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜੇ, ਆਸਨ ਜਾਂ ਨਗਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜਾਂ ਭੋਜਨ, ਗੰਨਾ, ਫਲ, ਮਿੱਟੀ, ਸ਼ਹਿਦ, ਘੀ, ਦਹੀਂ, ਗਾਂ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਧਿਆਨਯੋਗ ਹਨ। ਜੇ ਸ਼ੁਭ ਔਰਤਾਂ, ਮੰਗਲ ਘੜੇ, ਰਤਨ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ, ਗਾਂ, ਜਾਂ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਮਿਲਣ, ਜਾਂ ਵੇਦ ਦੀ ਧੁਨੀ ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਸੰਗੀਤ ਸੁਣਾਈ ਦੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਸਫਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਯਾਦ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਕੰਮ ਬੱਚਿਆਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ, ਬੀਮਾਰਾਂ ਜਾਂ ਨੱਕ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਫਲਦਾਇਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾਵੋ, ਤਾਂ ਔਰਤਾਂ ਜਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਹੱਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਮਾਰੋ। ਪਿਛਲੇ ਦਿਨ ਘਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਹੋਮ ਕਰਕੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੁਭ ਮਹੀਨਿਆਂ—ਸੌਮਯ ਅਤੇ ਕਾਰਤਿਕ—ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਗੁਰੁ ਅਤੇ ਸ਼ੁਕਰ ਗ੍ਰਹਿ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਿੱਖ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਉਦੋਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।