ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਯਾਤਰਾ ’ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤਾਂ, ਯੋਗਾਂ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਜੇਕਰ ਬੁੱਧ ਚੜ੍ਹਦੇ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਸ਼ੁਭ ਗ੍ਰਹਿ ਚਤੁਰਥ ਭਾਵ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਰਾਜਯੋਗ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਤ੍ਰਿਕੋਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੁਭ ਗ੍ਰਹਿ ਹੋਵੇ, ਚਤੁਰਥ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗ੍ਰਹਿ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਗਿਆਰਵੇਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋਣ, ਇਹ ਵੀ ਉਤਮ ਸੰਕੇਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਸ਼ੁਭ ਗ੍ਰਹਿ ਆਪਣੀ ਹੀ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਚਤੁਰਥ ਜਾਂ ਤ੍ਰਿਕੋਣ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਆਪਣੀ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਚਤੁਰਥ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਰਾਜੇ ਲਈ ਵੱਡੀ ਜਿੱਤ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਹਨ। ਜੇ ਸ਼ੁਕਰ ਵਰਗੋੱਤਮ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਲਗਨ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਸ਼ੁਭ ਗ੍ਰਹਿ ਚਤੁਰਥ ਜਾਂ ਤ੍ਰਿਕੋਣ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵੀ ਵਰਗੋੱਤਮ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਚਤੁਰਥ ਜਾਂ ਤ੍ਰਿਕੋਣ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਸ਼ਨੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਥਾਨਾਂ ’ਤੇ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਵਧੀਆ ਯੋਗ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਸ਼ੁਭ ਗ੍ਰਹਿ ਚਤੁਰਥ ਜਾਂ ਤ੍ਰਿਕੋਣ ਵਿੱਚ ਵਰਗੋੱਤਮ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਰਾਜਯੋਗ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਵੱਡੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਯੋਗਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਜਾਂ ਜਿੱਤ ਲਈ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਰਾਜਯੋਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੱਖ ਦੀ ਦਸਵੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦਾ ਦਿਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸ਼ੁਭ-ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਮਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਦਾ ਉਠਨਾ ਹੈ। ਤਿਉਹਾਰ, ਦীক্ষਾ, ਵਿਆਹ, ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ, ਅਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਜਾਂ ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਮੱਝਾਂ-ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਹੋਵੇ, ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਝਗੜਾ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਮੇਂ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਘੀ ਵਿੱਚ ਬਣਿਆ ਖਾਣਾ, ਤਿਲ ਦੇ ਆਟੇ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ, ਮੱਛੀ ਦੇ ਵਿਅੰਜਨ, ਜਾਂ ਘੀ ਵਿੱਚ ਰੰਧਿਆ ਚੌਲ, ਸੱਜਿਕਾ, ਪਰਮਾਨਨ, ਖੱਟਾ ਝੋਲ, ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ, ਭੁੰਨੇ ਜਉ, ਤਿਲ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ, ਦਹੀਂ, ਸ਼ਹਦ, ਘੀ, ਦੁੱਧ, ਖਰਗੋਸ਼ ਦਾ ਮਾਸ, ਸੱਠ ਦਿਨਾਂ ਪੁਰਾਣਾ ਚੌਲ, ਪ੍ਰਿਯੰਗੂ ਦੇ ਬੀਜ, ਪੂੜੀਆਂ, ਯਜਨ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ, ਝੋਲ, ਮੂੰਗ ਦੀ ਦਾਲ, ਜਉ ਦਾ ਆਟਾ ਆਦਿ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸੈਨਾ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਨਿਕਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਰਾਜਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਕੇ ਯਾਤਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਯਾਤਰਾ ’ਤੇ ਨਿਕਲਣ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੱਤ ਹੱਥਾਂ, ਸੱਤ ਜੀਭਾਂ ਅਤੇ ਛੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਯਮਰਾਜ, ਜੋ ਦੰਡ ਧਾਰੀ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਮਹਿਸ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹਨ; ਨਿਰ੍ਰਤੀ, ਜੋ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੇ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਵਰੁਣ, ਜੋ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ, ਸੱਪ ਦੀ ਫਾਂਸੀ ਲੈ ਕੇ, ਮਕਰ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹਨ; ਦੋ ਭੁਜਾ ਵਾਲੀ ਦੰਡਧਾਰੀ ਰੂਪ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਹੈ; ਦੋ ਭੁਜਾ ਵਾਲਾ, ਸੁਵਰਨੀ ਰੰਗ ਦਾ, ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਘੜਾ ਲੈ ਕੇ; ਅਤੇ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ, ਬੈਲ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਗੌਰੀਪਤੀ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਰਾਜਾ ਖੁਦ ਨਹੀਂ ਜਾ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੱਕ ਲਗਭਗ ਦੋ ਸੌ ਦੰਡ ਦੀ ਦੂਰੀ ਤੱਕ ਇਹ ਸਭ ਨਜ਼ਾਰੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਅਜਨਬੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਥਾਂ ’ਤੇ ਸੱਤ ਜਾਂ ਅੱਠ ਦਿਨ ਰਹਿਣ ਦੀ ਮਨਾਹੀ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਬਿਜਲੀ, ਗੜਗੜਾਹਟ ਜਾਂ ਬੇਮੌਸਮ ਮੀਂਹ ਵੇਲੇ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇ ਬਗਲੇ, ਉੱਲੂ, ਕਾਂ ਜਾਂ ਕਬੂਤਰਾਂ ਦੀ ਅਚਾਨਕ ਆਵਾਜ਼ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਯਾਤਰਾ ਸਮੇਂ ਜੇ ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਭਰਦਵਾਜ ਜਾਂ ਸੱਜਾ-ਸੱਜਾ ਦੰਦ ਟੁੱਟਿਆ ਮਨੁੱਖ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਰਵਾਨਗੀ ਵੇਲੇ ਕਾਲਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਰਗਾ ਹੱਡੀ-ਹੱਡੀ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਅੱਖਾਂ ਚੋਰੀ ਹੋਈਆਂ (ਅੰਨ੍ਹਾ), ਬਾਂਦਰ ਜਾਂ ਰੀਛ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਅਸ਼ੁਭ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਜੇ ਇਹ ਸਭ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਮਿਲਣ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਦਵਾਰ ਉੱਤੇ ਲਾਸ਼, ਰੋਣ ਵਾਲੇ, ਜਾਂ ਲਾਸ਼ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਅਸ਼ੁਭ ਹੈ। ਜੇ ਚਰਬੀ, ਹੱਡੀ, ਚਮੜਾ, ਕੋਇਲਾ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਭਾਰੀ ਬਿਮਾਰੀ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਮਿਲਣ, ਜਾਂ ਬਾਂਝ ਔਰਤਾਂ, ਬਾਂਦਰ, ਗੈਰ ਰੰਗ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਭੁੱਖੇ ਮਨੁੱਖ ਮਿਲਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਅਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜੇ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਨਿਯਮ, ਸੰਕੇਤ ਅਤੇ ਕਰਮ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣੇ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੇ ਯਾਤਰਾ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਹੋ ਸਕੇ।