ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜਾਂਚ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਜੇ ਲਗਨ ਤੇ ਸ਼ੁਕਰ, ਸੂਰਜ, ਬੁੱਧ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਵਲੋਂ ਦੁਖ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਲਗਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਬੈਠੇ ਹੋਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰਹਿ ਧਨ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੰਕੇਤ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਜੇ ਲਗਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਕਰ, ਲਾਭ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ, ਅਤੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਲਗਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਨੀ ਉੱਚਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਲਾਭ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਉੱਚਾ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਵੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਯੋਗ ਬਣਦੇ ਸਨ। ਜੇ ਸ਼ੁਭ ਗ੍ਰਹਿ ਤ੍ਰਿਕੋਣ ਅਤੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਹੋਣ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਗ੍ਰਹਿ ਤੀਜੇ, ਛੇਵੇਂ ਜਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਗੁਰੂ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਲਗਨ, ਵੈਰੀ ਅਤੇ ਅੱਠਵੇਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਮੰਗਲ ਅਤੇ ਸ਼ਨੀ ਤਿੰਨ ਕੇਂਦਰੀ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਉੱਤਮ ਸੰਕੇਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ। ਜੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਗਿਆਰਵੇਂ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਗੁਰੂ ਲਗਨ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਸ਼ੁਕਰ ਉੱਚੀ ਦਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਜਾਂ ਗਿਆਰਵੇਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਵੀ ਲਗਨ ਜਾਂ ਗਿਆਰਵੇਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਰਾਜਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦੇ। ਜੇ ਗੁਰੂ ਲਗਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਕਰ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਕੇਂਦਰ/ਤ੍ਰਿਕੋਣ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਬੁੱਧ ਲਗਨ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਸ਼ੁਭ ਗ੍ਰਹਿ ਕੇਂਦਰ/ਤਾਕਤਵਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਸ਼ੁਭ ਗ੍ਰਹਿ ਤ੍ਰਿਕੋਣ ਵਿੱਚ, ਹੋਰ ਗ੍ਰਹਿ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਗਿਆਰਵੇਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋਣ, ਇਹ ਵੀ ਉੱਤਮ ਸੰਕੇਤ ਹਨ। ਜੇ ਸ਼ੁਭ ਗ੍ਰਹਿ ਆਪਣੇ ਘਰ, ਕੇਂਦਰ ਜਾਂ ਤ੍ਰਿਕੋਣ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਗੁਰੂ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰਨ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਸ਼ੁਕਰ ਵਰਗੋੱਤਮ ਜਾਂ ਲਗਨ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਸ਼ੁਭ ਗ੍ਰਹਿ ਕੇਂਦਰ/ਤ੍ਰਿਕੋਣ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗੋੱਤਮ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਸ਼ਨੀ ਕੇਂਦਰ/ਤ੍ਰਿਕੋਣ ਵਿੱਚ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਸ਼ੁਭ ਗ੍ਰਹਿ ਵਰਗੋੱਤਮ ਹੋ ਕੇ ਕੇਂਦਰ/ਤ੍ਰਿਕੋਣ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਵਿਜੈਯੋਗ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਰਾਜਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਪੱਖ ਦੀ ਦਸਵੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਵਿਜੈ ਦਿਵਸ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹਰ ਸ਼ੁਭ-ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਨੀਅਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਤਸਵਾਂ, ਦীক্ষਾ, ਵਿਆਹ, ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਠਾ, ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਜਾਂ ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਮੱਝਾਂ ਜਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ, ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਝਗੜਾ ਜਾਂ ਕੋਈ ਪੀੜਾ ਆਉਂਦੀ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਵੀ ਇਹ ਸੰਕੇਤ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੁੰਦੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੌਕਿਆਂ ਤੇ ਘਿਉ ਵਿੱਚ ਬਣਿਆ ਭੋਜਨ, ਤਿਲ ਦੇ ਆਟੇ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ, ਮੱਛੀ ਦੇ ਵਿਆੰਜਨ, ਘਿਉ ਵਾਲਾ ਚੌਲ, ਸੱਜਿਕਾ, ਪਰਮਾਨ, ਖੱਟਾ ਮਾੜਾ, ਦੁੱਧ ਤੇ ਦਹੀਂ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਜੌ, ਤਿਲ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ, ਦਹੀਂ, ਸ਼ਹਦ, ਘਿਉ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਭੀ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਖ਼ਰਗੋਸ਼ ਦਾ ਮਾਸ, ਸੱਠ ਦਿਨਾਂ ਪੁਰਾਣਾ ਚੌਲ, ਪ੍ਰਿਯੰਗੂ ਦੇ ਦਾਣੇ ਅਤੇ ਪੂੜੀਆਂ, ਹੋਰ ਤੋਹਫੇ, ਮਾੜਾ, ਮੂੰਗ ਦੀ ਦਾਲ ਅਤੇ ਜੌ ਦਾ ਆਟਾ ਵੀ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਇਹ ਸਭ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸੈਨਾ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਲੈ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸਜਦੇ ਹਨ, ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੱਤ ਹੱਥਾਂ, ਸੱਤ ਜੀਭਾਂ, ਛੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੇਂਡੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਯਮਰਾਜ, ਜੋ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਲਠ ਲੈ ਕੇ ਭੈਂਸ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੈ; ਨਿਰ੍ਰਤੀ, ਜੋ ਕਾਲਾ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਵਾਲਾ, ਨਖ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਵਰੁਣ, ਜੋ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦਾ ਹੈ, ਸੱਪ ਦੀ ਫਾਂਸ ਲੈ ਕੇ ਮਕਰ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ—ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਲਠ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਘੜਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ, ਨੰਦੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਗੌਰੀਪਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ—ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਦੀ ਵੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਰਾਜਾ ਖੁਦ ਨਹੀਂ ਜਾ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੱਕ, ਲਗਭਗ ਦੋ ਸੌ ਦੰਡ ਦੀ ਦੂਰੀ ਤੱਕ, ਇਹ ਸਭ ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਸੰਕੇਤ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਲਾਗੂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ, ਰਾਸ਼ੀਆਂ, ਸੰਕੇਤਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਭੋਜਨ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲੈ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।