ਭਾਗੀਰਥ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਕੇਂਦਰਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਵਰਗ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤੀ। ਭਾਗੀਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿਤ੍ਰਸਾਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਦੀ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਮੁੜ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਹ ਮੁੜ ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਇਆ? ਗੰਗਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸੁਭਾਗਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮਿਤ੍ਰਸਾਹਾ ਨੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਨੌਜਵਾਨ ਹੋਣ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਠੱਤੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਇਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸੁਚੱਜੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜਾ, ਪਿਆਸਾ ਹੋ ਕੇ, ਰੇਵਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਗਿਆ। ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਉਥੇ ਬਿਤਾਈ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਉਹ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮੰਤਰੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ। ਤੀਰ ਕੱਢ ਕੇ, ਉਹ ਕਾਲਾ ਹਿਰਨ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਗਿਆ। ਇਕ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਬਾਘ ਦੇਖੇ ਜੋ ਮਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਤੀਰ-ਚਲਾਉਣ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ। ਪਰ, ਬਾਘਣ, ਜੋ ਛੱਤੀ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈ। ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਬਾਘ-ਦੈਤ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ, ਡਰ ਕਰ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲੀ। ਰਾਜਾ ਸੁਦਾਸਜਾ, ਉਸ ਦੈਤ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੱਕੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋਇਆ। ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਬੀਤਣ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹਵਨ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਦੈਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਮੁਆਵਜ਼ਾ ਮੰਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਮਾਸ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।” ਰਾਜਾ, ਹਰੀ ਲਈ ਭੋਗ ਦੀ ਪਾਤੀ ਹਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਗੁਰੂ ਆਏ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਹ ਭੋਗ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ, “ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ?” ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, “ਹਾਏ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅਯੋਗ ਭੋਜਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਅਸ਼ੁੱਧ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਸ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਦੈਤਾਂ ਲਈ ਖਾਣਾ ਹੈ।” ਜਦ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੌਦਾਸਾ ਡਰ ਕਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ, ਉਸ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਵੀ, ਪਾਣੀ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਤਦ ਮਦਯੰਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਧਰਮਵਾਨ ਪਤਨੀ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, “ਜੋ ਕਰਮ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਿਧਾਰਤ ਹੈ, ਉਹ ਜਰੂਰ ਹੋਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।” ਇਕ ਪਾਣੀ-ਰਹਿਤ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣੇਗਾ। ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਹੈ ਕਿ ਐਸੇ ਲੋਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ, “ਇਹ ਪਾਣੀ ਕਿੱਥੇ ਵਹਾ ਦਿਆਂ?” ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਵਹਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਕਲਮਾਸ਼ਪਾਦਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ।