ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿਚ ਘਰ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਵਿਧਾਨ ਬਾਰੇ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਛੇਵੇਂ ਅਤੇ ਅੱਠਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਅਸ਼ੁਭ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਹੋਰ ਹਿੱਸੇ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਘਰ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬਾਕੀ ਗ੍ਰਹਿ-ਭਾਗ ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮੁਰਾਦਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਪੂਰਬ ਵੱਲੋਂ ਜਦੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਚੱਕਰ ਘੁੰਮਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਸਿਰ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਦਿਸਾ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਘਰ ਵੀ ਉਸੇ ਦਿਸਾ ਵੱਲ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮਾਲਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਦੀ ਦਿਸਾ ਵਿੱਚ ਘਰ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਘਰ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਕੇਂਦਰ ਵਿਚ, ਹੱਥ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਉੱਤੇ, ਇੱਕ ਖੱਡਾ ਖੋਦ ਕੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਨਿਵੇਸ਼ (ਨਿਵ) ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਖੱਡੇ ਵਿੱਚ ਪੇਟ ਵਾਲਾ ਸਟੰਭ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪੌਤਰੇ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਟੰਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਦਿ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ, ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਟੰਭ ਲਾਲ ਚੰਦਨ, ਪਲਾਸ਼, ਲਾਲ ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਲਾਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਅੱਠ-ਕੋਣਾਂ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੀਜਾ ਮਾਨਵ-ਆਕਾਰ ਦਾ, ਨਰਮ ਅਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਛੇ-ਭਾਗੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਵਾਲੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਲਗਨ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਟ ਗ੍ਰਹਿ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਜਾਂ ਅੱਠਵਾਂ ਘਰ ਟੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਲਗਨ ਉੱਤੇ ਸ਼ੁਭ ਗ੍ਰਹਿ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਜਾਂ ਯੁਤੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹੀ ਸਟੰਭ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸ਼ੁਭ ਗ੍ਰਹਿ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਕੋਣ ਜਾਂ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰਹਿ ਤੀਜੇ, ਛੇਵੇਂ ਜਾਂ ਗਿਆਰਵੇਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸਮਾਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ, ਦੋ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਚਾਰ ਹਾਲ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਜਾਂ ਸੱਤ ਹਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਘਰ, ਜਿਸਨੂੰ ਦਸ-ਹਾਲਾ ਘਰ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਾਲਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਹਨ: ਧ੍ਰੁਵ, ਧਾਨਯ, ਜਯਾ, ਨੰਦਾ, ਖਰਾ, ਕਾਂਤਾ, ਮਨੋਰਮਾ, ਆਕ੍ਰੰਦ, ਵਿਪੁਲਾ, ਵਿਜਯਾ, ਅਤੇ ਸੋਲਵਾਂ ਹਾਲ। ਭਾਰੀ ਜਾਂ ਹਲਕਾ ਹਿੱਸਾ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਹਿੱਸਾ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੋਂ ਘੁੰਮ ਕੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕਦਮ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਵਰਾਂਡਾ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕਮਰਾ ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਰਸੋਈ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵਿਚ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਭੋਜਨ-ਕਮਰਾ, ਜਾਂ ਉੱਤਰੀ-ਪੱਛਮ ਵਿਚ ਅਨਾਜ ਦਾ ਕੋਠਾ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਦਾ ਘਰ ਬਣਾਉਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਸੌਣ ਵਾਲਾ ਕਮਰਾ, ਪਿਸ਼ਾਬ-ਘਰ, ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਜੋ-ਸਾਮਾਨ, ਅਤੇ ਭੋਜਨ-ਕਮਰਾ ਸ਼ੁਭ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕ੍ਰਮ ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘਰ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਨਿਰਮਾਣ ਵਿਧੀ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਘਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਝੰਡਾ, ਧੂੰਆਂ, ਸਿੰਘ, ਕੁੱਤਾ, ਟਿੱਲਾ ਕੁੱਤਾ, ਗਧਾ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਆਦਿ ਹੋਣ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਪਲੱਖ, ਉਦੁੰਬਰ, ਆਮ, ਨੀਮ ਅਤੇ ਵਿਭੀਤਕ ਵਰਖ ਵੀ ਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਅਗਸਤਿ, ਸਿੰਧੂ, ਵਾਲਾਖਿਆ ਅਤੇ ਟਿੰਟਿੜੀਕਾ ਦੋਸ਼ਯੋਗ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਘਰ ਦੇ ਥੜੇ ਅਤੇ ਸਤੰਭ ਸਮਾਨ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਅਸਮਾਨ ਹੋਣ ਤਾਂ ਅਸ਼ੁਭ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਿਯਮ ਉੱਪਰਲੇ ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਮੰਜ਼ਿਲ ਵਾਲੇ ਘਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਾਂਚਾਲਾ, ਵੈਦੇਹ, ਕੌਰਵ ਅਤੇ ਕੁਜਨਯ ਨਾਮਕ ਮਾਪ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਪਰਿਮਾਣ ਅਤੇ ਉਚਾਈ ਦਾ ਵੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉਲੇਖ ਹੈ। ਵੈਦੇਹ ਆਦਿ ਦੇ ਮਾਪ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਅਪਣਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਅਵੰਤੀ ਮਾਪ, ਅਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਗਾਂਧਾਰ ਮਾਪ ਉਚਿਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਘਰ ਦੋ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਮੰਜ਼ਿਲਾਂ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਥਾਂ, ਹਾਲਾਂ ਅਤੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਜਾਂ ਹਾਥੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਨਵੇਂ ਘਰ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਥਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਘਰ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿਚ, ਚਾਵਲਾਂ ਉੱਤੇ ਇਕਿਆਸੀ ਖਾਨਿਆਂ ਵਾਲਾ ਚੌਕ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬੱਤੀਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਗਿਆਰਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ। ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬੀ ਕੋਨੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਇਹ ਬੱਤੀਸ ਦੇਵਤੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਮ੍ਰਿਗ, ਆਕਾਸ਼, ਵਾਯੂ, ਪੂਸ਼ਾ ਅਤੇ ਨੈਰ੍ਰਿਤਿ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਮ੍ਰਿਗ ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੌਵਾਰੀ ਤੇ ਕਾਹਵਯਾ ਵੀ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਘਰ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਵਾਸਤੁ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਧੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿਯਮ, ਮਾਪ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ-ਅਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਉਲੇਖ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਸੁਖ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਵਾਧਾ ਰਹੇ।