ਸੌਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਸਾਲਵਾ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਚਿਨ੍ਹਾ ਲਾਉਣ ਦੀ ਰਸਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਭਾਮਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਬਾਹਲਿਕਾ, ਕੁਰੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਮੱਧਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤਿਆਗਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਇਹ ਮਨਾਈ ਨਹੀਂ। ਗੌੜ ਅਤੇ ਮਾਲਵਾ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਪਰ ਹੋਰ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਇਤਰਾਜ਼ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਘੱਟ ਕੀਮਤ ਵਾਲੀ ਧਾਤੂ ਦਾ ਵੀ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੇ ਦੋਸ਼ ਘੱਟ ਤੇ ਗੁਣ ਵੱਧ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਚੌਕੋਰੀ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ, ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਉਚਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਾਰ ਹੱਥ ਲੰਬਾ-ਚੌੜਾ, ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਉੱਤੇ ਮੰਡਪ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਿੜ੍ਹੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਲਗਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਰੰਗੀਨ ਘੜਿਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਨਵੀਆਂ ਕੋਪਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮੰਗਲਮਈ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ, ਸ਼ੁਭ ਲੱਛਣਾਂ ਅਤੇ ਦੈਵੀ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਨਿਹਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋੜੇ ਸਮੇਤ, ਅੱਗ ਦੇ ਚੌਕ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਿਨ੍ਹਾਂ, ਉਤਪਤੀਆਂ, ਰੰਗ, ਮੌਸਮ ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਪੁੱਤਰ-ਪੋਤਰੇ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ, ਚੰਗੇ, ਮੱਧਮ ਜਾਂ ਵੰਡੇ ਹੋਏ, ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਇਕਤਾ ਦੇ ਚਿਨ੍ਹਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਔਰਤ ਦੇ ਚੌਕ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲੇ ਨੌਂ ਚਿਨ੍ਹਾਂ ਬਹੁਤ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਔਰਤ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹਨ। ਤਿੰਨ—ਪੂਰਵ, ਉੱਤਰ, ਧਾਤ੍ਰ, ਯਾਮ, ਈਸ਼ ਅਤੇ ਤਾਰਕਾ; ਫਿਰ ਹਰੀ, ਆਦਿਤਯ, ਅਰਕ, ਵਾਯੂ, ਅੰਤਯ, ਮਿਤ੍ਰ, ਅਸ਼ਵੀ, ਜੇਠ, ਇੰਦੁ ਅਤੇ ਤਾਰਕਾ; ਫਿਰ ਇਹ ਵਾਸੁ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਈਸ਼ਵਰ ਦੇ ਮੂਲਾਂ ਉੱਤੇ ਸਿਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੱਧ ਸਥਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਲਈ ਹੈ; ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੌਤ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਅਤੇ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਹੋਰ ਸਥਿਤੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਵਿਚਕਾਰ ਪ੍ਰੇਮ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦੂਜੇ, ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਕੋਣ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਰ ਛੇਵੇਂ ਜਾਂ ਅੱਠਵੇਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਚੂਹਾ, ਗਾਂ, ਭੈਂਸ, ਬਾਘ, ਕਲੀ, ਬਾਘ ਅਤੇ ਦੋ ਹਰਣ; ਸ਼ੇਰ, ਗਾਂ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਸਿਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ। ਗਾਂ, ਬਾਘ, ਚੂਹਾ, ਬਿੱਲੀ, ਭੈਂਸ ਅਤੇ ਵੈਰੀ—ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਵੀ ਗਿਣਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਨਰ ਚਿਨ੍ਹ ਮਾਦਾ ਚਿਨ੍ਹ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਸਾਥੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਇਹ ਅਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰ ਗ੍ਰਹਿ—ਇਹ ਤਿੰਨ, ਚਾਰ ਜਾਂ ਪੰਜ ਜੋੜਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਣ; ਵਿਆਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਦੈਵੀ ਰਸਮਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਅਰਸ਼ਾ ਕਿਸਮ ਦੇ ਵਿਆਹ ਹਨ। ਗੰਧਰਵ, ਅਸੁਰ, ਪੈਸ਼ਾਚ ਅਤੇ ਰਾਖਸਸ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੰਧਿਆ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਮਿਲਕੇ ਵਿਆਹ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ-ਪੋਤਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਅਭਿਜਿਤ ਨਕਸ਼ਤਰ ਸਾਰੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਪਰੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਪਿਨਾਕੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਵਰਤ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਸ਼ੁਭਤਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਮੰਗਲਮਈ ਰਸਮ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਇਹ ਨਿਯਮ ਇਕੋ ਪਿਉ ਤੋਂ ਜਣੇ ਹੋਏ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਇਕੋ ਮਾਂ ਤੋਂ ਜਣੀ ਕੁੜੀ ਲਈ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਦਿਨ ਵਿਚ ਜਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਪਿਉ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਣੇ ਲਈ ਮਾਂ ਨੂੰ। ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਧੀ ਮੂਲ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਣੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੱਸੁਰ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਜਾਂ ਛੋਟੇ ਜਣੇ ਵਿੱਚੋਂ, ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਵੱਡੀ ਧੀ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਪਤਨੀ ਇੰਦਰ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਜਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਦੋ ਦੈਵੀ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੇਠ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਕੁੜੀ ਘਰ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਧਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਰਸਮ ਅਦਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਦਿਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਵਿਆਹ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਛੱਡ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦੋ ਗਿਰਵਾਣ ਜਾਂ ਅਤ੍ਰੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦਿਸਦੇ ਹਨ। ਚੰਦ੍ਰਮਾਸ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਉਹ ਅੱਠ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।