ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਿਥੀਆਂ ਅਤੇ ਜੁਗਾਂ ਦੀਆਂ ਵੰਡਾਂ ਬਾਰੇ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਦਿੱਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਨੌਂ ਹੋਰ ਵੰਡਾਂ ਮੰਨਣਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਾੜੀਆਂ ਵੰਡਾਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਵੱਡੀ ਗਿਰਾਵਟ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਿਨ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਕਾਰਜਾਂ ਲਈ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੰਡਾਂ ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਛੋਟੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਿਜਲੀ, ਧੁੰਦ ਜਾਂ ਮੀਂਹ। ਇੱਕ ਤਿਥੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਹੀਨੇ ਦੁਆਰਾ ਜਲ ਗਈ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਲੱਟੋਪਗ੍ਰਹਪਾਤਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਵਸਥਾਵਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਥਾਪਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ। ਸ਼ੁਭਤਾ ਲਈ ਇਹ ਖਾਮੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਇਹ ਖਾਮੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਖਾਮੀਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸੰਭੂ ਕੋਣ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਦੇ ਚੌਕ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਹਮਣੇ ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰਹਿ ਦਿਨ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ, ਭਾਤ, ਸਾਰਪ, ਪਿਤ੍ਰ, ਅੰਤਯ, ਤਵਸਤ੍ਰ, ਮਿਤ੍ਰ, ਉਡੂ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਅਤੇ ਭਮਾ—ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਸੌਰਾਠ ਅਤੇ ਸਾਲਵ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭਮਾ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹਣ ਸਮੇਂ ਤਿਆਗ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬਾਹਲਿਕ, ਕੁਰੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਖਾਮੀ ਨਹੀਂ। ਮੱਧਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਹੋਰ ਥਾਂਵਾਂ 'ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਗੌੜ ਅਤੇ ਮਾਲਵਾ ਵਿੱਚ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਹੋਰ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ। ਜੇਕਰ ਅਲਤਰ ਘੱਟ ਧਾਤੂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਘੱਟ ਹਨ ਤੇ ਗੁਣ ਵੱਧ ਹਨ। ਅਲਤਰ ਚਾਰ ਹੱਥ ਉਚਾ, ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਚੌਕ, ਅਤੇ ਚਾਰ ਹੱਥ ਮਾਪ ਵਿੱਚ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਡਪ, ਸਿੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਹਣਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੇਂਟ ਕੀਤੀਆਂ ਮਟਕੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੋरण ਅਤੇ ਨਵੀਂ ਕਲੀਆਂ ਨਾਲ ਅਲਤਰ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਵਚਨਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੁਭ ਕismet, ਦਿਵਿਆ ਅਤੇ ਮਨੋਹਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਗ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਲਤਰ ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਨਾਲ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚਿੰਨ੍ਹ, ਮੂਲ, ਰੰਗ, ਰੁੱਤਾਂ ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਪੁੱਤ ਅਤੇ ਪੋਤੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ, ਚਿੰਨ੍ਹ ਅਤੇ ਇਕਤਾ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਉੱਤਮ, ਮੱਧਮ ਜਾਂ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਹੋਣ। ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਅਲਤਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲੇ ਨੌਂ ਚਿੰਨ੍ਹ ਬਹੁਤ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹਨ। ਤਿੰਨ—ਪੂਰਵ, ਉੱਤਰ, ਧਾਤ੍ਰ, ਯਾਮ, ਈਸ਼ ਅਤੇ ਤਾਰਕਾ—ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਰੀ, ਆਦਿਤਯ, ਅਰਕ, ਵਾਯੂ, ਅੰਤਯ, ਮਿਤ੍ਰ, ਅਸ਼ਵੀ, ਜ੍ਯੈਸ਼ਠ, ਇੰਦੂ ਅਤੇ ਤਾਰਕਾ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹਨ। ਫਿਰ, ਇਹ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਸੁ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਈਸ਼ਵਰ ਦੇ ਮੂਲਾਂ 'ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੱਧ ਸਥਿਤੀ ਦੇਵਤਾ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਲਈ ਹੈ; ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਮੌਤ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਅਤੇ ਬਾਰ੍ਹਵੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਹੋਰ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦੂਜੇ, ਬਾਰ੍ਹਵੇ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਕੋਣ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਪਰ ਛੇਵੇ ਜਾਂ ਅਠਵੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਚੂਹਾ, ਗਾਂ, ਭੈਂਸ, ਬਾਘ, ਕਲੀ, ਬਾਘ ਅਤੇ ਦੋ ਹਿਰਨ—ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਿੰਘ, ਗਾਂ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਗਾਂ, ਬਾਘ, ਚੂਹਾ, ਬਿੱਲੀ, ਭੈਂਸ ਅਤੇ ਵੈਰੀ—ਇਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਪੁਰਸ਼ ਚਿੰਨ੍ਹ ਮਹਿਲਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਥੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਅਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਗ੍ਰਹਿ ਤਿੰਨ, ਚਾਰ ਅਤੇ ਪੰਜ ਜੋੜਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਆਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਵਿਧੀਆਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਰਸ਼ਾ ਵਿਆਹ ਦੀ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਨ। ਗੰਧਰਵ, ਅਸੁਰ, ਪੈਸ਼ਾਚ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਸ਼ਾਮ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤ ਅਤੇ ਪੋਤੇ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਭਿਜਿਤ ਨਕਸ਼ਤਰ ਸਭ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਖਾਮੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਖਾਮੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਨਾਕੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਵ੍ਰਤ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਸ਼ੁਭਤਾ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸ਼ੁਭ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਤਿਥੀਆਂ, ਚਿੰਨ੍ਹ, ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਵਿਧੀਆਂ ਅਤੇ ਅਲਤਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਬਾਰੇ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਕਾਰਜਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।