ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਿਆਹ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦ੍ਹ ਜੋਤਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਹੇਠ ਲਿਖੇ ਨਿਯਮਾਂ ਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਸ਼ੁਕਰ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸੰਤਾਨ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਕੇਤੂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖ ਤੇ ਗਰੀਬੀ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਸ਼ੁਭ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਉੱਚ ਦੇ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਮਿੱਤਰ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੰਗਲਦਾਇਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਉੱਚ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜੋੜੇ ਦੇ ਲਗਨ ਤੋਂ ਅੱਠਵੀਂ ਰਾਸ਼ੀ ਜਾਂ ਅੱਠਵਾਂ ਲਗਨ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਥੇ ਸ਼ੁਭ ਗ੍ਰਹ ਮਿਲੇ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਲਗਨ ਉੱਤੇ ਸ਼ੁਭ ਗ੍ਰਹ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਮੰਗਲਦਾਇਕ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਜੋੜੇ ਦੇ ਲਗਨ ਤੋਂ ਬਾਰਵੀਂ ਰਾਸ਼ੀ ਜਾਂ ਲਗਨ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਸਵੈਮ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਨਮ ਰਾਸ਼ੀ, ਉਗਣ ਵਾਲੀ ਰਾਸ਼ੀ, ਜਨਮ ਲਗਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਉਗਣ ਵੀ ਸ਼ੁਭ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਚੰਗੇ ਸੰਕੇਤ ਹਨ। ਜੋਤਿਸ਼ੀ ਅੱਗੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਖਾ-ਮਾਰਗ ਅਤੇ ਵੇਦ-ਪਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਖਰਾਮਾ ਅਤੇ ਵੇਦ-ਮਾਰਗਣਾਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋ ਠਹਿਰਾਵ, ਆਪਣੇ ਅੱਗ, ਖਾਲੀ ਭਾਂਡੇ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਖਾਲੀ ਚੰਦਰਮਾ, ਵੇਦਿਕ ਚੰਦਰਮਾ, ਛੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਵੇਦ-ਹਥਿਆਰਧਾਰੀ, ਤਰਕ ਵਾਲਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਵੇਦ-ਪੱਖੀ, ਗਧਾ-ਠਹਿਰਾਵ, ਅਤੇ ਘੋੜਾ-ਭੋਜਨ ਵਾਲੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ। ਵਿਆਹ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨਾਡੀ ਦਾ ਤਿਆਗ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਦੋਸ਼ਾਂ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਸ਼ਾਂ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼, ਭਾਵੇਂ ਸ਼ੁਕਰ ਜਾਂ ਇਜਯਾ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜ਼ਹਿਰ ਮਿਲਾਉਣ ਵਰਗੀ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਪੂਰਾ ਖਤਮ ਨਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸੜੀ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਅਸ਼ੁਭ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਨਕਸ਼ਤਰ, ਗਾਊਆਂ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦ, ਜਾਂ ਜੋ ਸ਼ਰਾਬ ਦੀ ਇਕ ਬੂੰਦ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਵੀ ਅਸ਼ੁਭ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਕਰੂੜ ਦੁਆਰਾ ਛੇਦਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਵੇਦੀ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਸ਼ੁਭ ਨਹੀਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ (ਰਾਸ਼ੀ) ਦੀਆਂ ਨੌਂ ਵਿਭਾਗਾਂ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਹੋਰ ਨੌਂ ਵਿਭਾਗਾਂ ਅਸ਼ੁਭ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਸ ਦਿਨ ਵੱਡਾ ਪਤਨ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦਿਨ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਤਿਆਗਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਦੱਸੇ ਨਹੀਂ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਛੋਟੇ-ਮੋਟੇ ਦੋਸ਼ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਿਜਲੀ, ਧੁੰਦ ਜਾਂ ਮੀਂਹ। ਮਹੀਨੇ ਵੱਲੋਂ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ ਤਿਥ, ਜਿਸਨੂੰ ਲੱਟੋਪਗ੍ਰਹਪਾਤ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਇਹ ਵਿਵਸਥਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਸ਼ੁਭਤਾ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਦੋਸ਼ ਹਨ, ਪਰ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਇਹ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਦੋਸ਼ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸ਼ੁਭਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਕੋਨੇ, ਜਿਸਨੂੰ ਸ਼ੰਭੂ ਕੋਨਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਅੱਗ ਦੀ ਵੇਦੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਾਹਮਣੇ ਤੇ ਪਿੱਛੇ, ਸੂਰਜ ਆਦਿ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਨੂੰ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ, ਭਾਤ, ਸਾਰਪ, ਪਿਤ੍ਰ, ਅੰਤਯ, ਤਵਸਟ੍ਰ, ਮਿਤ੍ਰ, ਉਡੁ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਅਤੇ ਭਾਮਾ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੇ ਨਿਯਮਕ ਹਨ। ਸੌਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਸਾਲਵਾ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾਉਣ ਵੇਲੇ ਭਾਮਾ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਬਾਹਲਿਕ, ਕੁਰੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਮੱਧਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗਲਤ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ। ਗੌੜ ਅਤੇ ਮਾਲਵਾ ਵਿੱਚ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਿੰਦਨਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਘੱਟ ਕੀਮਤ ਵਾਲੀ ਧਾਤੂ ਦੀ ਵੀ ਗੱਲ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਚਲ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੇ ਦੋਸ਼ ਘੱਟ ਅਤੇ ਗੁਣ ਵਧੇਰੇ ਹਨ। ਚਾਰ ਹੱਥ ਉੱਚੀ, ਚੌਕੋਣੀ, ਚਾਰ ਹੱਥ ਮਾਪ ਵਾਲੀ ਵੇਦੀ ਬਣਾਈਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚੌਂਹੀਂ ਪਾਸਿਆਂ ਮੰਡਪ ਹੋਣ, ਸਿੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਇਹ ਵੇਦੀ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਰੰਗੀਨ ਘੜਿਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੋਰਨਾਂ ਅਤੇ ਨਵੀਆਂ ਕੋਪਲਾਂ ਨਾਲ ਇਸਨੂੰ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮੰਗਲਾਚਰਨ ਨਾਲ, ਇਹ ਸ਼ੁਭਤਾ, ਦੈਵੀ ਅਤੇ ਆਨੰਦਦਾਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋੜੇ ਲਈ ਅੱਗ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਵੇਦੀ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਿਯਮ ਮਨਾਏ ਜਾਂ।