ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣਾ ਵੈਰੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ ਦੇ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਇਹੀ ਹੈ ਕਿ ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵੈਰੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਦੁਸਟ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੱਜਣ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੌਤਰੇ ਅੰਸ਼ੁਮੰਤ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰਿਆ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸਾਰਾ ਨੂੰ ਉਸਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਸਭ ਮਸਤਕ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਤੇਜ ਦੇ ਪੂੰਜ ਕਪਿਲ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਦਾ-ਸਥਿਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਨਾਲ ਵਾਤਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਧਰਮਵਾਨ ਲੋਕ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਮਾਫੀ ਵਿੱਚ ਜੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਆਪਣੀ ਚਾਨਣ ਚੰਡਾਲ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਭਾਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਉਸਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਸਭ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਉਂ ਹੀ, ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਸੁਗੰਧ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਲਈ ਜਨਮੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤਿ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੰਗੋ, ਕੀ ਵਰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ!” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਸਾਡੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿਓ।” ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਪੌਤਰਾ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲਿਆਵੇਗਾ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚਾਏਗਾ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਧੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਅਵਸਥਾ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ।” ਫਿਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵਾਪਰਿਆ ਸੀ, ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਵੱਡੇ ਤਪ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਹਰੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਭਾਗੀਰਥ ਜਨਮੇ, ਜਿਸਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਲਿਆਇਆ। ਭਾਗੀਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਗੰਗਾ ਲਿਆਉਣ ਵਿਚ ਲਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿਤ੍ਰਸਾਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਮੁੜ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਮੁੜ ਗੰਗਾ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ? ਗੰਗਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਤੇ ਸੁਣਾਉਣ ਨਾਲ ਸਦਾ ਮੰਗਲ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਰੱਖਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਿਆਂ, ਕਦੇ ਵੀ ਧਰਮ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਅੜਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੇਨਾ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸੁਤਰੀ ਹੋਈ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਜਾ, ਪਿਆਸ ਨਾਲ, ਰੇਵਾ ਨਦੀ ਵਲ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਉਥੇ ਹੀ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਤੀਰ ਕਮਾਨ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਗੁਫ਼ਾ ਵਿੱਚ ਦੋ ਬੱਬਰ ਸ਼ੇਰ, ਜੋ ਮਿਲਣ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਵੇਖੇ। ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਰਾਜਾ, ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਪਰ, ਤਿੰਤੀ ਯੋਜਨ ਲੰਮੀ ਇੱਕ ਸ਼ੇਰਨੀ ਉੱਛਲ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ੇਰ-ਰੂਪੀ ਦੈਤ, ਜੋ ਉਸਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਡਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸੈਨਾ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲਈ। ਰਾਜਾ ਸੁਦਾਸਜ, ਉਸ ਦੈਤ ਦੇ ਚਾਲਾਂ ਦਾ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦਿਆਂ, ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ।