ਇੱਕ pavittar ਤੇ ਵਿਧੀਵਤ ਅਨੁਸ਼ਠਾਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਮਿੱਟੀ ਲੈ ਕੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਤਿੱਖੇ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਲ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਬੀਜ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਚੂੜੀ (ਚੂਟੀ) ਬੰਨ੍ਹਣ ਦੀ ਰਸਮ ਗਿਆਰ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਇਹ ਦਵਾਦਸ (ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ) ਦਿਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਜਨੇਊ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸਮ੍ਰਿੱਧ ਹੈ, ਤਾਂ ਓਥੇ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦীক্ষਾ ਉਹੀ ਸਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਨਿਯਤ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ; ਜੇ ਨਿਯਤ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਮਵਾਰ: ਚੰਦਰਮਾ, ਸ਼ੁਕਰ, ਮੰਗਲ ਅਤੇ ਬੁੱਧ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੁੱਖ ਅਤੇ ਆਮ ਸਮੇਂ ਤਪਸ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਪੰਜ ਮਹੀਨੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਵੈਦਾਂਗਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਉਹ ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰੇ। ਜੋ ਦীক্ষਿਤ ਹੈ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਹੈ, ਉਹ ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰੇ। ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀ, ਦਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਸਪਤਮੀ ਤਿਥੀਆਂ ਚੂੜੀ ਬੰਨ੍ਹਣ ਲਈ ਹਨ। ਦੂਜ, ਤੀਜ ਅਤੇ ਛਠ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਤਿਥੀਆਂ ਵਧੀਕ ਨਿੰਦਤ ਹਨ। ਦীক্ষਾ ਸਮੇਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰੂਪ, ਤਿੰਨ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਦੀ ਵੀ ਗਣਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਠਾਰ੍ਹਾਂਵੀਂ ਤਿਥੀ ਨੂੰ ਸੰਚੈ ਅਤੇ ਤੇਈਵੀਂ ਨੂੰ ਵਿਨਾਸ਼ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਅਤੇ ਮਰਦੂ ਕਵੀਆਂ ਲਈ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਵਧਦੇ ਜਾਂ ਘਟਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਦਿਨ ਸ਼ੁਭ ਹਨ। ਦਿਨ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਦੈਵੀ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਗ੍ਰਹਿ ਆਪਣੇ ਨਿਚ (ਕਮਜ਼ੋਰ) ਸਥਾਨ, ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਜਾਂ ਵੈਰੀ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਘਰ, ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਜਾਂ ਤਿਆਗੀ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਉਚ (ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ) ਸਥਾਨ, ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ, ਆਪਣੇ ਰਾਸ਼ੀ ਜਾਂ ਸਮੂਹ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਬਹੁਤ ਧਨਵਾਨ ਅਤੇ ਵੇਦ-ਵੈਦਾਂਗ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਿਆਗੀ ਜਦੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਆਖਰੀ ਸਮੇਂ ਵਿਦ੍ਵਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਜਾਂ ਸ਼ਾਖਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਖਾ-ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਤਿਆਗੀ ਦੇ ਲਗਨ ਤੇ ਸੰਯੋਗ ਤਿੰਨ ਤਿਆਗੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਪਾਪ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਰੀਬ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਤਿਆਗੀ ਵੇਦ ਗਿਆਨ, ਧਨ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਲਗਨ ਜਾਂ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਚਾਰ ਗ੍ਰਹਿ, ਪੂਰੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਸੰਕੇਤ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਦੇ ਵੀ, ਭਾਵੇਂ ਕਰਕ (ਕੈਂਸਰ) ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਲਗਨ ਨੌਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਿਆਗੀ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਛੇਵੇਂ, ਅੱਠਵੇਂ ਜਾਂ ਆਖਰੀ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਜੋ ਨਿਰਧਨ ਜਾਂ ਕ੍ਰੋਮ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ। ਉਦਿਤ ਲਗਨ ਜੇ ਪੰਜ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜਨੇਊ ਸੰਸਕਾਰ ਲਈ ਉਹੀ ਨਿਯਤ ਹੈ। ਅਧਿਐਨ-ਨਿਵਾਰਣ ਵਾਲੇ ਦਿਨਾਂ ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਵਿਟੀ ਜਾਂ ਸ਼ਸ਼ਟੀ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਚੌਥ ਜਾਂ ਇਹਨਾਂ ਅੱਠ ਸ਼ੁਭ ਤਿਥੀਆਂ 'ਚ ਰੱਖਿਆ-ਧਾਗਾ ਬੰਨ੍ਹਣ ਲਈ ਉਚਿਤ ਮੰਨੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਵਿਆਹ ਦੇ ਨਿਯਤ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਹੋਵੇ, ਜਦੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਡੁੱਬਿਆ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤਿਥੀਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ-ਧਾਗਾ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦੀ ਗੱਲ ਆਈ ਹੈ, ਮੰਗਲ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਜਦੋਂ ਅੱਠਵੀਂ ਤਿਥੀ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਲਗਨ ਛੇਵੇਂ, ਅੱਠਵੇਂ ਜਾਂ ਆਖਰੀ ਸੰਕੇਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਵੇ, ਤਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਛੁਰੀ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ, ਚੰਗੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਇਸ ਨੂੰ ਕਮਰ 'ਤੇ ਬੰਨ੍ਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਟੁਕੜੇ ਜਿੱਤ ਦੇ ਝੰਡੇ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਲਈ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।