ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸਿਰ ਮੁੰਡਣ ਦੀ ਰਸਮ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ। ਇਹ ਰਸਮ ਨਾ ਤਾਂ ਪਰਵਨ ਦਿਨਾਂ ਤੇ, ਨਾ ਹੀ ਅਮਾਵੱਸ ਜਾਂ ਪੂਰਨਿਮਾ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਤੇ, ਪਰ ਜੁਮੇ ਵਾਲੇ ਦਿਨ, ਯਜਨਾਂ ਸਮੇਂ, ਜਾਂ ਚੰਦਰਮਾ ਦੇ ਦਿਨਾਂ 'ਚ ਕਰਨੀ ਚੰਗੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਿਰ ਮੁੰਡਣ ਦੀ ਰਸਮ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਨਮ ਨक्षਤਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੱਚਾ ਜੰਮਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਿਰ ਮੁੰਡਣ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਲਈ ਇਹ ਨਕਸ਼ਤਰ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜਨਮ ਤੋਂ ਅੱਠਵੇਂ ਦਿਨ, ਜਦ ਚੰਦਰਮਾ ਛੇਵੇਂ, ਅੱਠਵੇਂ ਜਾਂ ਆਖਰੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਇਹ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਰਸਮ ਨਾ ਤਾਂ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ, ਨਾ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਨਾ ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੀ ਸਿਰ ਮੁੰਡਣ ਦੀ ਰਸਮ ਹਰ ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਜਾਂ ਯਜਨਾ, ਮੌਤ ਜਾਂ ਕੈਦ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਵੀ ਇਹ ਰਸਮ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਕਿਸੇ ਸ਼ੁਭ ਕਾਰਜ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਵੇ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤੀਜੇ ਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬੀਜ ਵਾਲਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਹੋਵੇ, ਸ਼ੁਭ ਹਫ਼ਤਾ ਦਿਨ ਤੇ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਇਹ ਕਰਨਾ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਨੇਕ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਰਸਮ ਵਿੱਚ ਮਿੱਟੀ ਲੈ ਕੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਤੀਖੇ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ, ਮੁੰਡਣ ਕਰਕੇ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪਾਣੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਬੀਜ ਪਾਏ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਚੋਟੀ ਬੰਨਣ ਦੀ ਰਸਮ ਗਿਆਰਵੇਂ ਦਿਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਜਨੇਊ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੁਖੀ-ਸਮ੍ਰਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਦੋਂ ਉਸਦੀ ਦীক্ষਾ ਉਥੇ ਹੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦਿਖਾਈ ਦੇਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦਿਖਾਈ ਹੋਈ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦীক্ষਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸਮੇਂ। ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ: ਚੰਦਰਮਾ, ਸ਼ੁਕਰ, ਮੰਗਲ ਅਤੇ ਬੁੱਧ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਮੁੱਖ ਅਤੇ ਆਮ ਸਮੇਂ ਤਪਸ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਪੰਜ ਮਹੀਨੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਰਸਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਵੇਦਾਂ-ਵੇਦਾਂਗਾਂ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਉਹ ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ 'ਚ ਇਹ ਕਰੇ। ਜਿਹੜਾ ਦীক্ষਿਤ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਸਮਪੰਨ ਤੇ ਰਸਮਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ 'ਚ ਕਰੇ। ਵ੍ਰਤ ਬੰਨਣ ਲਈ ਤੇਰਵੀਂ, ਦਸਵੀਂ ਅਤੇ ਸਤਵੀਂ ਤਿਥੀਆਂ ਚੁਣੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੋਰ ਤਿਥੀਆਂ, ਸਿਵਾਏ ਦੂਜ, ਤੀਜ ਅਤੇ ਛੇਵੀਂ ਤੋਂ, ਬਹੁਤ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਹਨ। ਦীক্ষਾ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਤਿੰਨ ਭਾਗ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਦਾ ਵੀ ਖਿਆਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਠਾਰਵੀਂ ਤਿਥੀ ਸੰਚੈ ਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਈਵੀਂ ਤਿਥੀ ਨਾਸ਼ ਦੀ। ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਕਵੀਆਂ ਲਈ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਵਧਣ-ਘਟਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਿਨ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਿਨ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਹਿੱਸੇ 'ਚ ਦਿਵਯ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਚੰਦਰਮਾ ਆਪਣੇ ਨੀਚ ਭਾਗ, ਆਪਣੇ ਭਾਗ ਜਾਂ ਵੈਰੀ ਦੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਘਰ, ਆਪਣੇ ਭਾਗ ਜਾਂ ਤਪਸਵੀ ਦੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਉੱਚ ਭਾਗ, ਆਪਣੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਜਾਂ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਬਹੁਤ ਧਨਵਾਨ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ-ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਪਸਵੀ, ਜਦੋਂ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਜਾਂ ਸ਼ਾਖਾ-ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਪਸਵੀ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਲਗਨ 'ਤੇ ਸ਼ਾਖਾ-ਪਤੀ ਦੀ ਯੁਤੀ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਪਾਪ ਵਾਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਰੀਬ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ, ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਲਗਨ ਜਾਂ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਭਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਜਾਂ ਨਿਗਾਹ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਚਾਰ ਭਲੇ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸ਼ੁਭ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਕਦੇ ਵੀ, ਭਾਵੇਂ ਕੈਂਸਰ ਦੇ ਭਾਗ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਦਿਸ਼ਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਲੱਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਲਗਨ ਨੌਵੇਂ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਪਸਵੀ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਚੰਦਰਮਾ, ਛੇਵੇਂ, ਅੱਠਵੇਂ ਜਾਂ ਆਖਰੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।