ਇੱਕ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਅਠ ਜਾਂ ਸੱਤ ਅੰਗ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਜਾਂ ਮੰਦ ਗ੍ਰਹਾਂ, ਦੁਸ਼ਮਨ ਜਾਂ ਮੰਗਲ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਕਤਮੁਕਤ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਉਹੀ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਅੰਗ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਚੰਗਾ ਨਤੀਜਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇਕਰ ਮੰਦ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਨਤੀਜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਗ੍ਰਹ ਕਿਸੇ ਵੈਰੀ ਰਾਸ਼ੀ, ਵੈਰੀ ਦੇ ਰਾਸ਼ੀ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਉਲਟ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਪਰਹੇਜ਼ੀ ਕਰਮ—ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਰਮ—ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਨੇ, ਮੋਤੀ, ਮੂੰਗਾ, ਜਾਂ ਪੰਨਾ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ, ਸੂਰਜ ਆਦਿ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪਹਿਨਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਅਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੱਖ ਸ਼ੁਭ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਅਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਰਾਸ਼ੀ ‘ਰੀ’, ‘ਫਰਾ’, ‘ਅੰਧ੍ਰਾ’, ਜਾਂ ਜਲ-ਰਾਸ਼ੀਆਂ, ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਦੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਦੋਸਤ ਅਤੇ ਨੇੜੇ ਦੋਸਤ ਵਾਰ ਵਾਰ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਗੁੜ, ਲੂਣ, ਤਿਲ ਅਤੇ ਸੋਨਾ—ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿਚ—ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚੰਦ ਦੀ ਬਾਰਾਂ ਕਲਾਵਾਂ, ਹਰ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਲੜੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹਨ। ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਨਾਸਕਾਲੀ, ਆਖਰੀ ਤੀਰ, ਆਖਰੀ ਪੜਾਅ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸਰੋਂ ਦਾ ਸੇਵਨ, ਬੁਖਾਰ, ਕੰਬਣਾ, ਅਤੇ ਸਥਿਰਤਾ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੀਨ ਰਾਸ਼ੀ ਉਗਦੀ ਹੈ, ਲੋਹਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਕਰਮ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਉਗਣ ਤੇ ਖੇਤੀ, ਵਪਾਰ, ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਕਰਮ ਸਥਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮਿਥੁਨ ਰਾਸ਼ੀ ਉਗਣ ਤੇ ਹਾਥੀ ਸਵਾਰੀ, ਰਾਜਿਆਭਿਸ਼ੇਕ, ਆਦਿ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਕਰਕ ਰਾਸ਼ੀ ਉਗਣ ਤੇ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ, ਲਿਖਣ ਅਤੇ ਲੇਖਨ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਸਿੰਘ ਰਾਸ਼ੀ ਉਗਣ ਤੇ ਵੀਰਤਾ, ਹਮਲਾ, ਅਤੇ ਰਾਜ-ਕਰਮ ਸਥਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕਨਿਆ ਉਗਣ ਤੇ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਤੁਲਾ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਅਤੇ ਤੋਲ-ਤਕੜੀ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਚਿਕ ਉਗਣ ਤੇ ਚੋਰੀ ਅਤੇ ਸਥਿਰ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਧਨੁ ਉਗਣ ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਅਚਲ, ਅਤੇ ਮਿਲੇ-ਜੁਲੇ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਮਕਰ ਉਗਣ ਤੇ ਰਵਾਨਗੀ, ਪਸ਼ੂ ਅਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਕੁੰਭ ਉਗਣ ਤੇ ਜਲ-ਪਾਤਰ, ਹਥਿਆਰ, ਅਤੇ ਉਪਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਮੀਨ ਉਗਣ ਤੇ ਸਿੰਗਾਰ, ਜਲ-ਪਾਤਰ, ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਕਰਮ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਕਰਮ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਰਮ ਵੀ ਕਠੋਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸ਼ੁਭ, ਕੁਝ ਅਸ਼ੁਭ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਮਧਯਮ ਹਨ; ਹੋਰ ਨਕਸ਼ਤਰ ਪਾਪੀ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਨਤੀਜਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਆਖਰ ਵਿੱਚ ਨਤੀਜਾ ਅਣਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਗਣਨਾ ਵਿੱਚ, ਜੇਕਰ ਚੰਦ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸੱਤਵੇਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨੂੰ ਗਿਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸੀਮਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਹੜਾ ਕਰਮ ਸਹਾਰਾ ਬਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਨਿਵਾਲ਼ਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਅਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਸ਼ੁਭ ਨਤੀਜਾ ਹੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਛੱਡਕੇ। ascendant ਤੋਂ ਨਤੀਜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਦੂਜਾ ਘਰ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਲੋਂ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ascendant ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਜੇਕਰ ਸਮਾਂ ਖ਼ਰਾਬ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਅਠਵੇਂ, ਛੇਵੇਂ, ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ, ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਤਿਥ ਤੇ, ਜੇਕਰ ਸ਼ੁਧ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਸਾਂਝ ਦੇ ਵਿਘਨ, ਵਿਟੀ, ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ ਰਜਸਵਲਾ ਤੇ, ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਪਤਿਵਰਤਾ ਪਤਨੀ, ਵਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਐਤਵਾਰ ਆਦਿ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਲੜੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਮਾਘ, ਜੇਠ, ਸ਼ੁਚਿ, ਅਤੇ ਪੌਸ਼ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਕਸ਼ਤਰ ਸ਼ੁਭ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗ੍ਰਹਾਂ, ਰਾਸ਼ੀਆਂ, ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪੀੜਾ, ਸ਼ੁਭਤਾ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਭਤਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਹੜਾ ਕਰਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।