ਸੁਣੋ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧਤ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਝ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕੁਲਾ, ਅਕੁਲਾ ਅਤੇ ਤਾਰਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ "ਕੁਲਾ" ਉਹ ਨਕਸ਼ਤਰ ਹਨ ਜੋ ਚੰਦਰ ਮੰਡਲੀਆਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਭੇਸ਼ ਅਤੇ ਉਪਕੁਲਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਜ਼ਰੂਰ ਜਿੱਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਐਸਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਭਦਰਾ, ਜੋ ਅਜੀਬ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਐਤਵਾਰ ਜਾਂ ਮੰਗਲਵਾਰ ਨੂੰ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਗਾਂ ਜਾਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਦਖ਼ਸ਼ਿਣਾ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਨਕਸ਼ਤਰ ਕਿਸੇ ਕ੍ਰੂਰ ਗ੍ਰਹਿ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਪੁਸ਼ਯਾ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰ, ਅੱਗ, ਰਿਤੂ, ਬਾਣ, ਅਗਨਿ, ਭੂਵੇਦ ਅਤੇ ਅਗਨਿ ਆਦਿਕ ਦੇ ਨਾਮ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸਿਤਾਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਦ, ਨੇਤ੍ਰ, ਅਬਧਿਆ, ਅਗਨਿ, ਸ਼ਤਬਾਹੁ, ਨੇਤ੍ਰ ਅਤੇ ਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗਤਾਰਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਗੇ, ਅਗਨਿਧਿਸ਼ਨਯਾ ਵਿੱਚ ਅੰਜੀਰ ਦਾ ਦਰੱਖਤ, ਰੋਹਿਣੀ ਵਿੱਚ ਜੰਬੂ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਦਿਤਿਭਾਦਵਾ ਵੰਸ਼ ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਯਾ ਵੀ ਪਿੱਪਲ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਭਾਗਯਭਾਜ ਤੋਂ ਪਲਾਸ਼ ਦਾ ਦਰੱਖਤ, ਅਰਯਮਨ ਤੋਂ ਅਕਸ਼ਾ ਦਾ ਦਰੱਖਤ, ਅਤੇ ਸਵਾਤੀ ਅਤੇ ਉਕਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦਵਿਦੈਵਤਯਾ ਤੋਂ ਵਿਕੰਕਟਾ, ਮੂਲਭਾ ਤੋਂ ਸਰਜਾ, ਵਾਰੀਧਿਸ਼ਨਯਾ ਤੋਂ ਵੰਜੁਲਾ, ਵਸੁਧਿਸ਼ਨਯਾ ਤੋਂ ਸ਼ਮੀ, ਵਾਰੁਣਰਕਸ਼ਾ ਤੋਂ ਕਦੰਬ, ਅਤੇ ਪੌਸ਼ਣਧਿਸ਼ਨਯਾ ਤੋਂ ਮਧੂਕਾ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਚੰਦਰ ਮੰਡਲੀਆਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਯੋਗ ਦੇ ਪਤੀ ਯਮ, ਵਿਸ਼ਵੇ, ਇੰਦੁ, ਧਾਤ੍ਰ, ਜੀਵ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਕਰ ਹਨ। ਗਣੇਸ਼, ਰੁਦ੍ਰ, ਧਨਦਾ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਛੜਾਨਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਹਨ। ਵੈਧ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਵਯਤੀਪਾਤ ਸਦਾ ਮਹਾਂ ਪਾਪ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਕੰਭ ਅਤੇ ਵਜ੍ਰ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਗੰਡ ਅਤੇ ਅਤਿਗੰਡ ਵਿੱਚੋਂ ਛੇ ਹਨ। ਅਦਿਤੀ, ਇੰਦੁ, ਮਧਾ, ਅਹਿਆ, ਅਸ਼ਵਮੂਲਾ, ਮੈਤ੍ਰ ਅਤੇ ਜਯਾ ਦੇ ਨਾਮ ਵੀ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਰੇਖਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੋਈ ਖਿੱਚਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੇਰਾਂ ਰੇਖਾਵਾਂ ਆੜੀਆਂ ਖਿੱਚਣੀਆਂ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਜਾਂ ਹਟਦੀਆਂ ਲੀਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਾਲ ਵੰਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬਾਰਾਂ ਵਿਨਾਡੀਆਂ ਘਟਾ ਲਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਦੋ ਘੜੀਆਂ ਬਚ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਮਿਤ੍ਰ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ, ਭੂ ਅਤੇ ਹਰੀ ਪਿਆਰੇ ਹਨ। ਛੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਣ ਹਨ—ਬਵਾ, ਬਲਵ, ਕੌਲਵ, ਤੈਤਿਲ, ਗਰਾ ਅਤੇ ਵਣਿਜ। ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜ ਮੂੰਹ ਤੇ, ਇੱਕ ਗਲ੍ਹ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਗਿਆਰਾਂ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੂੰਹ ਤੇ ਕੰਮ ਦਾ ਨਾਸ਼, ਗਲ੍ਹ ਤੇ ਮੌਤ, ਅਤੇ ਛਾਤੀ ਤੇ ਗਰੀਬੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲੇ ਸਥਿਰ ਹਨ; ਨਾਗ ਅਤੇ ਚਤੁਸ਼ਪਦ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲੇ ਵੀ ਥਿਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਵੇ, ਵਿਧਾਤ੍ਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਅਗਨਿ, ਵਾਸੁ ਅਤੇ ਤੋਯਪਾ ਦੇ ਨਾਮ ਹਨ। ਈਸ਼, ਅਜਪਾਦ, ਅਹਿਬੁਧਨਿਆ, ਪੁਸ਼ਾ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਅਤੇ ਅਵਹਨਯਾ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਦਿਨ ਦਾ ਪੰਦਰਵਾਂ ਭਾਗ, ਅਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਮਾਪ ਨਾਲ ਵੀ, ਇੰਝ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਰਯਮਨ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਬ੍ਰਾਹਮਾ, ਪਿਤ੍ਰ, ਅਗਨੇਯ ਅਤੇ ਅਭਿਜਿਤ ਦੇ ਨਾਮ ਵੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮੁਹੂਰਤ ਸ਼ੁਭ ਕਾਰਜਾਂ ਵਾਲੇ ਦਿਨਾਂ ਤੇ ਤਿਆਗਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੁਹੂਰਤ ਕਿਸੇ ਦੇਵਤਾ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਧਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਯਾਤਰਾ ਆਦਿਕ ਕਾਰਜ ਸਦਾ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੂਲ ਅੱਠਵੇਂ ਅਤੇ ਦਸਵੇਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਨੀ ਅਠਾਰਵੇਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਦਯੁਤਪਾਤ (ਬਿਜਲੀ ਡਿੱਗਣ) ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੌਵੇਂ ਅਤੇ ਪੰਜਵੇਂ ਵਿੱਚ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਕੀਸਵੇਂ ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜੀ, ਪਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਿਤ੍ਰ ਨਕਸ਼ਤਰ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਭਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਧਿਸ਼ਨਯਾ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ; ਜਿੱਥੇ ਜੋੜ ਅਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਇਹ ਨਕਸ਼ਤਰ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁੱਲ ਤੇਰਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਚੰਦਰ ਦਿਨਾਂ ਅਤੇ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੌਧੇ, ਦੇਵਤੇ, ਕਰਣਾਂ, ਮੁਹੂਰਤਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਭ-ਅਸੁਭ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੰਖੇਪ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਅਤੇ ਰੂਟੀਨ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕੇ।