ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਗੁਣ ਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਬਾਰੇ ਗਹਿਰੀ ਵਿਚਾਰ-ਵਟਾਂਦਰਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋ ਬੀਜ ਵਧੀਆ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਵਾਪਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬੇਹਤਰੀਨ ਫਲ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ, ਗਲ੍ਹਾ ਦੇ ਤਿੰਨ ਅਤੇ ਪੇਟ ਦੇ ਬਾਰਾਂ ਬੀਜ ਵਾਧੇ ਲਈ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ। ਨਾਭੀ 'ਤੇ ਬੀਜ ਪਾਉਣ ਸਮੇਂ ਅੱਗ ਅਤੇ ਪੰਜ ਮੁਹੂਰਤਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੁਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੋ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਨੱਚਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਪੂਸ਼ਯ, ਆਰਕ ਅਤੇ ਪੌਸ਼ਣ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਵਿਚਕਾਰ, ਬਾਰਾਂ ਤਾਰੇ, ਇੰਦਰ, ਭਾਨੂ ਅਤੇ ਨਵਭਾਨੂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਬ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਤਾਰੇ ਟੋਯਾ, ਪਾਰਦ੍ਰਾ, ਆਹੀ, ਪਵਨੰਤਕ ਅਤੇ ਨਾਕਪਾ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਮ ਮਿਆਦ ਤੀਹ, ਨਵੇਂ ਅਤੇ ਅੱਠ ਘਟਿਕਾ ਹੈ। ਅਸ਼ਵਗਰੀ, ਦਵੀਜਨ, ਨੈਰਿਤ, ਤਵਾਸ਼ਟਰ, ਜਤਿਆ ਅਤੇ ਉਤਰਾਭਵ ਵੀ ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਧਾਤ੍ਰ, ਜ੍ਯੇਸ਼ਠਾ, ਅਦਿਤੀ, ਸਵਾਤੀ, ਪੌਸ਼ਣ, ਆਰਕ ਅਤੇ ਹਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੇਵਤਾ ਹਨ। ਬਾਕੀ ਨੂੰ ਕੁਲਾ, ਅਕੁਲਾ ਅਤੇ ਤਾਰਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕੁਲਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂਸ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਭੇਸ਼ ਅਤੇ ਉਪਕੁਲਾ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਪੱਕੀ ਹੈ। ਜੇ ਭਦਰਾ, ਐਸੇ ਦਿਨ ਜਿਵੇਂ ਐਤਵਾਰ ਜਾਂ ਮੰਗਲਵਾਰ ਜਾਂ ਜਦੋ ਸੂਰਜ ਦਾ ਰਾਜ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਅਣਜੋੜ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਗਾਂ ਜਾਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਦਖ਼ਲਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਕਰੂਰ ਗ੍ਰਹਿ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਪੂਸ਼ਯ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਮ, ਅੱਗ, ਰਿਤੁ, ਬਾਣ, ਅੱਗ, ਭੂਵੇਦ, ਅੱਗ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵੇਦ, ਨੇਤ੍ਰ, ਅਭਧਿਆ, ਅੱਗਨੀ, ਸ਼ਤਬਾਹੁ, ਨੇਤ੍ਰ ਅਤੇ ਰਦਾ—ਇਹ ਤਾਰੇ ਆਪਣੇ ਗਰੁੱਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗਤਾਰਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਗਨਿਧਿਸ਼ਨਯ ਵਿੱਚ ਅੰਜੀਰ ਦਾ ਦਰਖ਼ਤ, ਰੋਹਿਨੀ ਵਿੱਚ ਜੰਬੂ, ਅਦਿਤਿਭਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਪਿੱਪਲ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੂਸ਼ਯ ਵੀ ਪਿੱਪਲ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭਾਗਯਭਾਜ ਤੋਂ ਪਲਾਸ਼, ਆਰਯਮਨ ਤੋਂ ਅਕਸ਼ਾ, ਸਵਾਤੀ ਅਤੇ ਉਕਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ, ਦਵਿਦੈਵਤਯ ਤੋਂ ਵਿਕੰਕਟਾ, ਮੂਲਭਾ ਤੋਂ ਸਰਜਾ, ਵਾਰੀਧਿਸ਼ਨਯ ਤੋਂ ਵੰਜੁਲਾ, ਵਸੁਧਿਸ਼ਨਯ ਤੋਂ ਸ਼ਮੀ, ਵਾਰੁਣਰਕਸ਼ਾ ਤੋਂ ਕਦੰਬ, ਅਤੇ ਪੌਸ਼ਣਧਿਸ਼ਨਯ ਤੋਂ ਮਧੂਕਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂਸ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਹਨ। ਯੋਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਯਮ, ਵਿਸ਼ਵੇ, ਇੰਦੁ, ਧਾਤ੍ਰ, ਜੀਵ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਕਰ ਹਨ। ਗਣੇਸ਼, ਰੁਦ੍ਰ, ਧਨਦਾ, ਤਵਾਸ਼ਟਰ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸ਼ਡਾਨਨ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਾ ਹਨ। ਵੈਧ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਵ੍ਯਤੀਪਾਤ ਸਦਾ ਮਹਾਂ ਪਾਪ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਕੰਭਾ ਅਤੇ ਵਜਰ ਦੇ ਤਿੰਨ, ਗੰਡ ਅਤੇ ਅਤਿਗੰਡ ਦੇ ਛੇ ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਦਿਤੀ, ਇੰਦੁ, ਮਧਾ, ਆਹਿਆ, ਅਸ਼ਵਮੂਲਾ, ਮੈਤ੍ਰਾ ਅਤੇ ਜ੍ਯਾ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਇੱਕ ਲਕੀਰ ਉਪਰ ਵੱਲ ਖਿੱਚਣੀ ਅਤੇ ਤੇਰਾਂ ਲਕੀਰਾਂ ਆੜੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚੰਦ ਦੇ ਪਾਥ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਜਾਂ ਉਤਰਦੇ, ਇੱਕ ਨਾਲ ਵੰਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬਾਰਾਂ ਵਿਨਾਡੀਆਂ ਘਟਾ ਕੇ, ਦੋ ਘਟਿਕਾ ਬਚਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਮਿਤ੍ਰ, ਤਵਾਸ਼ਟਰ, ਭੂ ਅਤੇ ਹਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹਨ। ਛੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਣਾਂ ਬਾਵਾ, ਬਲਵਾ, ਕੌਲਵਾ, ਤੈਤਿਲਾ, ਗਰਾ ਅਤੇ ਵਣਿਜ ਹਨ। ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਪੰਜ, ਗਲ੍ਹਾ 'ਤੇ ਇੱਕ, ਅਤੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਗਿਆਰਾਂ ਹਨ। ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਕੰਮ ਦਾ ਨਾਸ, ਗਲ੍ਹਾ 'ਤੇ ਮੌਤ, ਅਤੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਗਰੀਬੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲੇ ਸਥਿਰ ਹਨ; ਨਾਗ ਅਤੇ ਚਤੁਸ਼ਪਦ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵੇ, ਵਿਧਾਤ੍ਰ, ਬ੍ਰਹਮਨ, ਇੰਦਰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਅੱਗਨੀ, ਵਸੁ ਅਤੇ ਟੋਯਪਾ ਨਾਮ ਹਨ। ਈਸ਼ਾ, ਅਜਪਾਦਾ, ਅਹਿਬੁਧਨਿਆ, ਪੂਸ਼ਾ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਅਤੇ ਅਵਹਨਯਾ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਸਮੇਂ, ਨਕਸ਼ਤਰ, ਕਰਣ, ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧੀ ਵਿਰਲੇ ਵਿਦਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਦੇ ਹਰ ਕੰਮ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਸਿੱਖ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।