ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਮਹਲਾਂ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਬਾਗਾਂ, ਕਿਲਿਆਂ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੁਹੂਰਤਾਂ — ਆਮ, ਦੋ-ਦੇਵਤਾ ਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗੀਆਂ — ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਮ੍ਰਦਵਿਨ, ਬਿੰਦੂ, ਮਿਤ੍ਰ, ਚਿਤ੍ਰਾਂਤਯ, ਉਗ੍ਰ, ਪੂਰਵਾ, ਮਘਾ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਕਾ; ਚਿਤ੍ਰਾ, ਆਦਿਤਯ, ਅੰਬੁ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਅੰਬਾ, ਅੰਤਯ, ਅਧੀ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਸੂ ਅਤੇ ਉਡੁ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੁਹੂਰਤਾਂ ਅਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਦਸ਼ਾ, ਇੰਦਵਾ, ਦਿਤੀ, ਤਿਸ਼ਿਆ ਅਤੇ ਕਰਾ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹਨ। ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਦਰਸ਼, ਅਸ਼ਟਮੀ ਅਤੇ ਚਤੁਰਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਪਸ਼ੂ ਬਲੀ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਹਲ ਚਲਾਉਣਾ ਜੜ੍ਹ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ‘ਤੇ ਅਤੇ ਬਲਦਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਾਧੇ ਲਈ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਪੰਜ ਵਾਰੀ ਸ਼ੁਭ ਪਾਸੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਧਨ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ, ਲੰਗਲ ਨਾਮਕ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਕਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਬੀਜ ਜੜ੍ਹ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ‘ਤੇ ਬੋਏ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉੱਤਮ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਕਾਜਲ ਲਈ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਗਲੇ ਤੇ, ਵਾਧੇ ਲਈ ਬਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਪੇਟ ‘ਚ, ਅਤੇ ਬੀਜ ਬੋਣ ਲਈ ਨਾਭੀ ‘ਤੇ ਅੱਗ ਅਤੇ ਪੰਜ ਮੁਹੂਰਤਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੁਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਓ, ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਨਾਚ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਪੁਸ਼ਯ, ਆਰਕ ਅਤੇ ਪੌਸ਼ਣ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖਾਸ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹੈ। ਮੱਧ ਵਿੱਚ, ਬਾਰਾਂ ਤਾਰੇ, ਇੰਦਰ, ਭਾਨੁ ਅਤੇ ਨਵਭਾਨੁ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਤਾਰੇ ਟੋਯਾ, ਪਾਰਦਰਾ, ਆਹੀ, ਪਵਨਾਅੰਤਕ ਅਤੇ ਨਾਕਪਾ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਮ ਮਿਆਦ ਤੀਹ, ਨੱਬੇ ਅਤੇ ਅੱਠ ਘੜੀਆਂ ਹੈ। ਅਸ਼ਵਗ੍ਰੀ, ਦਵਿਜਯਨਾ, ਨੈਰਿਤਾ, ਤਵਾਸ਼ਟ੍ਰ, ਜਤਿਆ ਅਤੇ ਉੱਤਰਾਭਵ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਹਨ। ਧਾਤ੍ਰ, ਜੇਠਾ, ਅਦਿਤੀ, ਸਵਾਤੀ, ਪੌਸ਼ਣਾ, ਅਰਕ ਅਤੇ ਹਰੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਹਨ। ਬਾਕੀ ਨੂੰ ਕੁਲਾ, ਅਕੁਲਾ ਅਤੇ ਤਾਰਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਲਾ ਚੰਦਰਮਾ ਦੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਹਨ। ਭੇਸ਼ ਅਤੇ ਉਪਕੁਲਾ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਜ਼ਰੂਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਐਤਵਾਰ, ਮੰਗਲਵਾਰ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਅਧੀਨ ਭਦਰਾ ਵਿੱਚ ਅਜੀਬ ਗਿਣਤੀ ਵਾਲੇ ਅੰਗ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਗਾਂ ਜਾਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਦੱਖਣਾ ਦਿੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਕ੍ਰੂਰ ਗ੍ਰਹਿ ਦੁਆਰਾ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਪੁਸ਼ਯ ਨਾਲ ਸੰਯੁਕਤ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਰਾਮ, ਅੱਗ, ਰਿਤੁ, ਬਾਣ, ਅੱਗ, ਭੂਵੈਦ, ਅੱਗ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਕਸ਼ਤਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਵੈਦ, ਨੇਤ੍ਰ, ਅਬਧਿਆ, ਅੱਗੀ, ਸ਼ਤਬਾਹੁ, ਨੇਤ੍ਰ ਅਤੇ ਰਦਾ — ਇਹ ਤਾਰੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਯੋਗਤਾਰਾ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅੱਗਨਿਧਿਸ਼ਨਿਆ ਵਿੱਚ ਅੰਜੀਰ ਦਾ ਰੁੱਖ ਹੈ, ਤੇ ਰੋਹਣੀ ਵਿੱਚ ਜੰਬੂ ਦਾ ਰੁੱਖ। ਅਦਿਤਿਭਾਦਵਾ ਵੰਸ਼ ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪੁਸ਼ਯ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿੱਪਲ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਭਾਗਯਭਾਜ਼ ਤੋਂ ਪਲਾਸ਼, ਅਤੇ ਆਰਯਮਨ ਤੋਂ ਅਕਸ਼ਾ ਦਾ ਰੁੱਖ ਜੰਮਦਾ ਹੈ। ਸਵਾਤੀ ਅਤੇ ਉਕਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ, ਦਵਿਦੈਵਤਿਆ ਤੋਂ ਵਿਕੰਕਟਾ, ਮੂਲਭਾ ਤੋਂ ਸਰਜਾ, ਵਾਰਿਧਿਸ਼ਨਿਆ ਤੋਂ ਵੰਜੁਲਾ, ਵਸੁਧਿਸ਼ਨਿਆ ਤੋਂ ਸ਼ਮੀ, ਵਾਰੁਣਰਕਸ਼ਾ ਤੋਂ ਕਦੰਬ, ਤੇ ਪੌਸ਼ਣਧਿਸ਼ਨਿਆ ਤੋਂ ਮਧੂਕ ਦਾ ਰੁੱਖ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਚੰਦਰ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹਨ। ਯੋਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ — ਯਮ, ਵਿਸ਼ਵੇ, ਇੰਦੁ, ਧਾਤ੍ਰ, ਜੀਵ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਕਰ ਹਨ। ਗਣੇਸ਼, ਰੁਦ੍ਰ, ਧਨਦਾ, ਤਵਸ਼ਟਰ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸ਼ਡਾਨਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਹਨ। ਵੈਧ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਵ੍ਯਤੀਪਾਤ ਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਕੰਭ ਅਤੇ ਵਜ੍ਰ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ, ਤੇ ਗੰਡ ਅਤੇ ਅਤਿਗੰਡ ਵਿੱਚ ਛੇ ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਦਿਤੀ, ਇੰਦੁ, ਮਧਾ, ਆਹਿਆ, ਅਸ਼ਵਮੂਲ, ਮੈਤ੍ਰ ਅਤੇ ਜਿਆ ਵੀ ਨਾਮ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਕਸ਼ਤਰ, ਮੁਹੂਰਤ, ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਥਾਂ ‘ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਫਲ ਅਤੇ ਮਹੱਤਤਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।