ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਨੌਂ ਰਾਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮ੍ਰਿਗ, ਅੰਜਾ ਅਤੇ ਦਹਨਾ ਆਦਿ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਰਾਹ ਅਖ਼ੀਰਕਾਰ ਰੋਗਾਂ ਤੇ ਦੁਖਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਜਦ ਉਹ ਜੋ ਪੂਰਨਤਾ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਨਾਜ, ਧਨ, ਮੀਂਹ ਅਤੇ ਫਸਲਾਂ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੂਰਬੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿਚ, ਜਦ ਪੰਜ ਪਿਤਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂਸਾਂ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਸ਼ੁਭ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦ ਇਹ ਹਾਲਾਤ ਉਲਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਖ਼ੁਸ਼ਕਸਾਲੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਭੂਚਾਲ ਵੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਢੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਚਮਕਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁਕਰ ਮੀਂਹ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦੇ, ਤਦ ਅਕਾਲ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੰਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਅਕਾਲ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਘਾਟ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨਾਗ ਦਾ ਡਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਵੱਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਚਲਣ ਵਾਲਾ (ਗ੍ਰਹਿ) ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਰਪੂਰਤਾ ਅਤੇ ਸਿਹਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਤਾਰੇ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਅਤੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਤਾਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜਨਮ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਸਥਿਰਤਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਲਗਾਤਾਰ ਯਤਨ, ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਯਾਤਰਾ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਇਸ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਸਮਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਵੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਿ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਿ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਅੰਗ ਵਕਰੇ ਜਾਂ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਵੱਖਰੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋੜਾਂ 'ਤੇ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਨੂੰ ਵੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਤ੍ਯਦੇਵ ਨੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਜਦ ਗ੍ਰਹਿ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪਸ਼ੂ, ਫਸਲਾਂ ਅਤੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਧੀਨ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਵਿਗੜ, ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਫਸਲਾਂ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਦੁਖ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਵਰੁਣ ਦੇ ਅਧੀਨ ਸੁਰੱਖਿਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਦੱਖਣੀ ਮਿਲਾਪ 'ਤੇ ਖ਼ੁਸ਼ਕਸਾਲੀ, ਫਸਲਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਅਤੇ ਅਕਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਸਮਾਂ ਬਹੁਤ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਨਾਸ਼, ਡਰ ਅਤੇ ਫਸਲਾਂ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਵਿਗੜ ਮੌਤੀਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਸਭ ਕੁਝ ਭਸਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਮੰਦਿਆਂ, ਰੋਗਾਂ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਡਰ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਹੂ ਅਤੇ ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਤਾਂ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਕਰੀਏ। ਅਸੀਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਲੱਛਣ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਪਛਾਣਦੇ ਹਾਂ। ਧੂਮਕੇਤੂਆਂ ਦੇ ਉਗਣ ਤੇ ਡੁੱਬਣ, ਜੋ ਸੰਕੇਤ ਵਜੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਯਜਨ ਝੰਡਿਆਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ, ਮਹਿਲਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਰਗੇ ਦਿਸਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਧਾਰਮਿਕ ਹਨ, ਉਹ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿੰਨੇ ਦਿਨ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਧੂਮਕੇਤੂ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜੋ ਧਾਰਮਿਕ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੀਵਨ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਲੰਮੀ ਪੁੱਛ ਵਾਲਾ ਤੇ ਜਲਦੀ ਹਟਣ ਵਾਲਾ ਧੂਮਕੇਤੂ ਖ਼ੁਸ਼ਕਸਾਲੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਦੋ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਚਾਰ ਸਿਰਿਆਂ ਵਾਲਾ ਧੂਮਕੇਤੂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਪੱਛਮ ਵਿਚ ਉਗਣ ਵਾਲੇ ਧੂਮਕੇਤੂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਅੱਗ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਧੂਮਕੇਤੂ ਵੀ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸਫੈਦ ਧੂਮਕੇਤੂ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਭਰਪੂਰਤਾ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਲਾਠੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲਾ ਧੂਮਕੇਤੂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਾਂਗੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਸ਼ਿਖਾ ਅਤੇ ਕਮਕਾ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਬੁਧ ਦੇ ਸੁਤ, ਸੁਖਮ ਅਤੇ ਸਫੈਦ ਧੂਮਕੇਤੂ, ਚੋਰੀ ਅਤੇ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਡਰ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਅੱਗ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਵਿਸ਼ਵਰੂਪਾ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੰਕੇਤਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ-ਉਤਰਦੇ ਲੱਛਣ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।