ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਨਰਮ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਖ, ਸਿਹਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਰੰਗ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਪੀਲਾ, ਅੱਗ ਵਰਗਾ, ਕਾਲਾ, ਹਰਾ ਤੇ ਲਾਲ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਸੂਰਜ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਹ ਸੁੱਕਾ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਲ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ ਤੇ ਰੋਹਿਣੀ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਕਠੋਰਤਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਕਾਲ, ਅੱਗ, ਹਵਾ ਤੇ ਡਰ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਦਿਲ ਦਾ ਮਾਲਕ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਇਹ ਚੰਗਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ੁਭਤਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਗਾਂਵਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਵੱਡਾ ਧਨ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਤੇ ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਮਗ੍ਹਾ ਤੇ ਹੋਰ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਰੋਗ, ਅਨਾਜ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਤਾ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੁਕਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮ੍ਰਿਗ, ਅੰਜਾ ਤੇ ਦਹਨਾ ਨਾਮਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨੌਂ ਪਾਂਵੀਆਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਰੋਗ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਉਹ ਅਨਾਜ, ਧਨ, ਮੀਂਹ ਤੇ ਫਸਲਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਪੰਜ ਪਿਤਰੀ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਹਾਲਾਤ ਉਲਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸੁੱਕਾ ਤੇ ਭੂਚਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਢੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸੂਰਜ ਬਿਨਾ ਚਮਕੇ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਤੇ ਸ਼ੁਕਰ ਮੀਂਹ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦੇ, ਤਾਂ ਅਕਾਲ ਤੇ ਯੁੱਧ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੰਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਅਕਾਲ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਘਾਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਮੀਂਹ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਗਹਿਰੀਆਂ ਨਦੀ-ਸਰਪਾਂ ਦਾ ਡਰ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਤੇ ਸਿਹਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਤਾਰੇ ਤੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਹਨ। ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਤਾਰੇ ਜਨਮ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਜਿੱਤ ਤੇ ਥਿਰਤਾ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਮਿਹਨਤ, ਵਧੀਆ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਗਾਤਾਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਲਈ ਸਮਾਨਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਤੀਜਾ ਵੀ ਲਗਾਤਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਅਮਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਗ੍ਰਹਿ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵਕਰ ਜਾਂ ਮੋੜ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦੂਰੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋੜਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਦੇ ਮੌਕੇ ਵੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਤਯਦੇਵ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਯੁਤੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ, ਫਸਲਾਂ ਤੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾਅ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਫਸਲਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਵਰੁਣ ਦੇ ਅਧੀਨ ਸੁਰੱਖਿਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਦੱਖਣੀ ਯੁਤੀ ਤੇ ਸੁੱਕਾ, ਫਸਲਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਤੇ ਅਕਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਨਾਸ, ਡਰ ਤੇ ਫਸਲਾਂ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾਅ ਹੋਣ ਤੇ ਧਨ-ਵਰਖਾ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਭੁੱਖ, ਰੋਗ, ਅੱਗ ਤੇ ਡਰ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਾਹੂ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਇਸ ਰਾਜ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ—ਫਿਰ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ। ਅਸੀਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਤੋਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ। ਧੂਮਕੇਤੂਆਂ ਦੇ ਉੱਗਣ ਤੇ ਡੁੱਬਣ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸੰਕੇਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਈ ਵਾਰੀ ਯਜਨਾ ਦੇ ਝੰਡਿਆਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ, ਮਹਿਲਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਧੂਮਕੇਤੂ ਦਿਵਿਆ ਹਨ, ਉਹ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਹੜੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਜੋ ਧਰਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੀ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਜਿਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਕਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਧੂਮਕੇਤੂ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।