ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਗ੍ਰਹਿ ਮੰਗਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰਹਿ, ਆਪਣੀ ਆਪਣੀ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ੰਖ ਜਾਂ ਚਕਰ ਨੂੰ ਛੁਹਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਮੰਗਲ ਅੱਠਵੇਂ ਜਾਂ ਨੌਵੇਂ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਉਗਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਉਗਣ ਵੇਲੇ ਜਾਂ ਵਕਰੀ ਚਾਲ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦਸਵੇਂ ਜਾਂ ਗਿਆਰਵੇਂ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਵੀ ਇਹੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮੰਗਲ ਤੇਰ੍ਹਵੇਂ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਚੌਦ੍ਹਵੇਂ ਵਿੱਚ ਵਕਰੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਪੰਦਰ੍ਹਵੇਂ ਜਾਂ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਮੰਗਲ ਵਕਰੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਤਾਰ੍ਹਵੇਂ ਜਾਂ ਅਠਾਰ੍ਹਵੇਂ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਮੰਗਲ ਵਕਰੀ ਚਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਮੁਸ਼ਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਮੰਗਲ ਦੋਵੇਂ ਫਾਲਗੁਨੀ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਗਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸੰਕੇਤ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਸ਼੍ਰਵਣ ਜਾਂ ਪੁਸ਼ਯਾ ਵਿੱਚ ਉਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਲਈ ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮੰਗਲ ਮਧਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਉਥੇ ਵਿਰੋਧੀ ਚਾਲ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਿਤਰ, ਦੁਵੀ, ਦੈਵ ਅਤੇ ਧਾਤ੍ਰ ਸਮੂਹ ਦੇ ਤਾਰੇ ਵੰਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉੱਤਰਾਫਾਲਗੁਨੀ, ਉੱਤਰਾਸ਼ਾਢਾ, ਉੱਤਰਾਭਾਦ੍ਰਪਦ, ਰੋਹਿਣੀ, ਨੈਰਿਤੀ, ਸ਼੍ਰਵਣ ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਗਸ਼ੀਰਾ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਮੰਗਲ ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ੁਭ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਦ ਤੱਕ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਾ ਗ੍ਰਹਣ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਮੰਗਲ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਉਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਦ ਬੁਧ ਵਸੁ, ਵੈਸ਼ਣਵ, ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ ਅਤੇ ਧਾਤ੍ਰ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਆਰਦ੍ਰਾ ਤੋਂ ਪਿਤਰ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਚੰਦਰਪੁਤਰ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਹਸਤਾ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਛੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਅਹਿਬੁਧਨਯ, ਅਰਯਮਨ, ਅਗਨੀ ਅਤੇ ਯਮ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਬੁਧ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਲੱਛਣ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਮ੍ਰਿਦੁ ਗ੍ਰਹਿ ਤਿੰਨ ਪੂਰਬੀ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋੜ ਵਾਲਾ ਤਾਰਾ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯਮ, ਅਗਨੀ, ਧਾਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਦੇ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਚਾਲ ਸਧਾਰਣ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਭਗ, ਅਰਯਮਨ, ਇਜਯਾ ਅਤੇ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਚਾਲ ਰੋਕੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਯੋਮਾ, ਅਤਿਕਾ, ਤਿਵਿਸ਼ਵਾ, ਅਬੂਮੂਲਾ, ਮਤਸਯ ਅਤੇ ਅਜਾ ਦੇ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ, ਅਗਨੀ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਮਾਰਤੰਡ ਦੇ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਚਾਲ ਅਸ਼ੁਭ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਨਾ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਉਹ ਗ੍ਰਹਿ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਉਹ ਗੁਪਤ ਵੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਚੰਦਰਪੁਤਰ ਪੰਦਰਾਂ ਜਾਂ ਗਿਆਰਾਂ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਚਾਲ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਜਾਂ ਰੋਕੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮੀਂਹ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪਾਪ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਭਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਉਗਦਾ ਹੈ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਾ ਪੁਤਰ ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਸੁਫੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਰਗਾ ਉੱਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁੱਧ ਮੱਧਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਆਕਾਸ਼ਜ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਭਾਦ੍ਰਾ ਕਈ ਵਾਰੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੌਸ਼ ਅਤੇ ਮਾਘ ਸ਼ੁਭ ਹਨ; ਫਾਲਗੁਨ ਅਤੇ ਮਧੁ ਮੱਧਮ ਹਨ। ਜਦ ਮ੍ਰਿਦੁ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਸੁਰੱਖਿਆ, ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਵਾਧੂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਿਰਨਾਂ ਦੇ ਪੀਲੇ, ਅੱਗ ਵਰਗੇ, ਕਾਲੇ, ਹਰੇ ਅਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਵਰਗਾ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੁੱਕਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਲ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ ਅਤੇ ਰੋਹਿਣੀ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਜਦ ਇਹ ਸਰੀਰ ਕਠੋਰਤਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਕਾਲ, ਅੱਗ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਡਰ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਿਲ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਸ਼ੁਭ ਗ੍ਰਹਿ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸ਼ੁਭਤਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਵੱਡਾ ਧਨ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਵਿਨਾਸ਼ੀ ਅਤੇ ਵੱਧ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਰੋਗ, ਅਨਾਜ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਤਾ—ਇਹ ਸਭ ਗੁਰੂ ਦੇ ਮਘਾ ਆਦਿਕ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਤੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੁਕਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੀ ਵਾਰੀ ਅਨੁਸਾਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਦੀ ਚਾਲ ਅਤੇ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਲੱਛਣ, ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਦੀਵ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਅਤੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਅਰਥਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ।