ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਾਗ ਨੂੰ ਤਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਜੇਕਰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੁਭ ਗ੍ਰਹਿ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਚਹੁੰਮੇ ਪਾਸੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਤੇ ਮੰਗਲਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੀ ਉੱਨਤੀ ਅਤੇ ਸੋਭਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰਹਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਸ਼ੀਆਂ (ਮੇਸ਼ ਆਦਿ) ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸੁਭਾਅ ਅਤੇ ਭਾਗ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਦਾਹਰਨ ਵਜੋਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਦਕਿ ਤੁਲਾ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਹਿ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਹੋਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਨੀ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਸ਼ਨੀ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਬੁੱਧ ਲਗਾਤਾਰ ਆਪਣੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਹੋਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਦਸਵੇਂ ਘਰ, ਲਗਨ ਜਾਂ ਕਰਮ ਘਰ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਰਥਾਤ ਮਨੁੱਖ ਸੱਤਾ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਪਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਿ ਦੋ ਨੇੜਲੇ ਕੌਣੀ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਇਸ ਸੰਯੋਗ ਨੂੰ 'ਸਮੂਹ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਗ੍ਰਹਿ ਤੀਜੇ, ਛੇਵੇਂ ਤੇ ਗਿਆਰਵੇਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਇਹ 'ਹਲ' ਰੂਪ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਗ੍ਰਹਿ ਮਿਲੇ-ਜੁਲੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਕੁਝ ਹਵਾ ਅਤੇ ਕੰਟਿਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਇਹ 'ਕਮਲ' ਰੂਪ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਨੌਵੇਂ ਘਰ ਤੋਂ ਤੀਜੇ, ਛੇਵੇਂ ਤੇ ਗਿਆਰਵੇਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਹਿ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਇਹ 'ਸ਼ਕਤੀ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਚੌਥੇ, ਸੱਤਵੇਂ ਤੇ ਦਸਵੇਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋਣ, ਤਾਂ 'ਕੋਣ' ਰੂਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਛਤਰੀ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੀ ਰਾਸ਼ੀ ਤੋਂ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੋਂ, ਤਾਂ ਇਹ 'ਅਰਧ-ਚੰਦ' ਰੂਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਗ੍ਰਹਿ ਛੇਵੇਂ, ਅੱਠਵੇਂ ਤੇ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋਣ, ਤਾਂ 'ਵੀਨਾ' ਆਕਾਰ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸੱਤ ਗ੍ਰਹਿ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਗ੍ਰਹਿ ਚਲਾਇਤ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਰਾਜਯੋਗ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸ਼ੁਭ ਗ੍ਰਹਿ ਲਗਨ ਤੋਂ ਕੌਣੀ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਣ, ਤਾਂ 'ਭਾਲਾ' ਰੂਪ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਅਸ਼ੁਭ ਹੋਣ, ਤਾਂ 'ਸਰਪ' ਰੂਪ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਗ੍ਰਹਿ ਅਡੋਲ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਣ, ਤਾਂ 'ਟੁੱਟਿਆ', 'ਲੰਗੜਾ', 'ਸੰਕਲ', 'ਮਾਲਾ' ਤੇ 'ਲਾਠੀ' ਆਕਾਰ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਦਾਤਾ (ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ) ਦੂਜੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਨਵਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਫਾਂਸੀ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। 'ਜੁਆ' ਸੰਯੋਗ ਵਿੱਚ ਨਾਸਤਿਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ 'ਗੋਲਾ' ਵਿੱਚ ਗਰੀਬ ਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੰਗਲਕ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਾਲਾ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼, ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਚਾਮਰ ਵਾਂਗੂ ਮਾਣਯੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚਮਕਦਾਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਲ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹੋਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਸ਼ਕਤੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੀਚ, ਆਲਸੀ ਤੇ ਗਰੀਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਜ਼ਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। 'ਕੇਮੁਦਰੁਮ' ਦੁਰਭਾਗਾ ਅਤੇ ਔਖਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸੰਯੋਗ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਸਿਹਤਮੰਦ, ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਰੋਗ-ਰਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ, 'ਕੇਮੁਦਰੁਮ' ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਬਹੁਤ ਅਸ਼ੁੱਧ, ਦੁਖੀ, ਨੀਚ ਤੇ ਗਰੀਬ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਹੋਰ ਸੰਯੋਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਅਕਤੀ ਚੰਗੀ ਖ਼ਿਆਤੀ ਵਾਲਾ, ਨਿਪੁੰਨ, ਵਿਦਵਾਨ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਧਾਤੂਆਂ ਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਮੰਦੇ-ਚੰਗੇ ਮੰਦੇ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਅਰਥਪੂਰਨ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਨਿਮਰ ਤੇ ਚੰਗੀ ਖ਼ਿਆਤੀ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਵਿਤਾ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਘਿਉ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਨਾਲ ਜਾਣੂ, ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸ਼ੁਕਰ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੂਆ ਖੇਡਣ ਯੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਸਮੰਦ ਨਾਲ ਉਹ ਨਚਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਜੂਆਰੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਭਾਰਗਵ ਤੇ ਸਮੰਦ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਤੇ ਨਿਰਦਈ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਵੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਹੌਲੀ, ਨਰਮ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮੰਗਲ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਸ਼ੁਕਰ ਤੇ ਸੂਰਜ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਯਾਤਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਮਾਲਕਾਂ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਜਾਣ ਤੇ, ਵਿਰਾਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਨਮ ਵੇਲੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਮੰਦਾ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਉੱਤੇ ਸ਼ਨੀ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੋਵੇ, ਮੰਗਲ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਤਿੰਨ ਸ਼ੁਭ ਗ੍ਰਹਿ ਲਗਨ ਵਿੱਚ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਅਨੇਕ ਗੁਣ ਤੇ ਸੁਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ, ਨਿਸ਼ਚਲ ਮਨ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਰੋਗੀ, ਪਰ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਮੰਗਲਮਈ, ਪੁਸ਼ਯ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ, ਕਵੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਭੋਗੀ, ਧਨਵਾਨ, ਭਗਤ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤ੍ਰ, ਚੰਗੀ ਨਜ਼ਰ, ਹੂੰਨਰਮੰਦ ਪਰ ਧਰਮ ਅਤੇ ਦਇਆ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਾਕਰ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ-ਭਗਤ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ; ਮੂਲ ਵਿੱਚ, ਅਹੰਕਾਰੀ, ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਖੁਸ਼। ਕਰਨ ਵਿੱਚ, ਧਨਵਾਨ, ਖੁਸ਼, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਦਾਨੀ, ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਪਸ਼ੂ-ਧਨ ਵਾਲਾ। ਮੂਲ ਵਿੱਚ, ਵਖਰੂ, ਖੁਸ਼, ਮਨਮੋਹਣ; ਪੌਸ਼ਣ ਵਿੱਚ, ਬਹਾਦਰ, ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਯੋਗਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਭਾਗ, ਸੁਭਾਅ, ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।