ਸੰਸਾਰਕ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਆਤਮਾ ਸਦਾ ਅਟੂਟ ਤੇ ਪੂਰਨ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਹਰ ਇਕ ਕਰਮ ਦਾ ਮੂਲ ਭਾਗਿ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹੈ। ਤਾਂ ਫਿਰ, ਦੱਸੋ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਜਦ ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹੀ ਮੂਲ ਬੁਰਾਈ ਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਵੇਂ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਹੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਬੁਰਾਈ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ ਉਹ ਹੋਵੇਗਾ, ਤਾਂ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀਂ। ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਗਰ ਅਤੇ ਨੰਦਨਾ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਤਮ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜ੍ਯ ਕਰਵਾਇਆ। ਹੇ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀ, ਕਸ਼੍ਯਪ ਅਤੇ ਵਿਦਰਭਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ—ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਔਰਵ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੰਸ਼ ਵਾਧੇ ਲਈ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਅਤੇ ਸੁਮਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸੁਭਾਗਿਆਂ, ਵੰਸ਼ ਵਾਧੇ ਲਈ ਜੋ ਚਾਹੋ, ਮੰਗ ਲਵੋ।" ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਮੰਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਵੰਸ਼ ਚਲਦਾ ਰਹੇ। ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਮੰਜਾ ਨਾਮਕ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸਗਰ ਪੁੱਤਰ ਬੁਰੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਨਿੰਦਤ ਕਰਮ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਲੋਹਾਰ ਲੋਹੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਧਰਮੀ, ਸਤਕਰਮੀ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ। ਪਰ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਯਮਾਂ ਤੇ ਆਚਰਨ ਵਿਚ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ। ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ, ਕਚਾਗ੍ਰਹ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਮਦਿਰਾ ਪੀਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦੇ। ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਬੜੀ ਪਾਪੀ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਕੇ ਯੋਦ੍ਰੁਮ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਾਸ ਦਾ ਉਪਾਅ ਲੱਭਣ ਲਈ ਗੰਭੀਰ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ। ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਭ ਕਪਿਲ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਇਸ਼ਵਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਰੱਖਤ ਵਾਂਗ ਝੁਕ ਕੇ, ਕਪਿਲ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। "ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸੰਸਾਰਕ ਅਗਨਿ-ਵਣ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੋਂ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੁਖ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ।" "ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਭੋਗਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਣ; ਹੋਰ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਵਰਗ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਉੱਚਤ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਯ ਕੀਤਾ। ਕਪਿਲ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਆਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਭਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਹਰ ਇਕ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਤ੍ਹਾ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਕਰਕੇ ਖੋਦਿਆ। ਉਸ ਰਾਹੀਂ, ਸਾਰੇ ਸਗਰ ਪੁੱਤਰ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਉੱਥੇ, ਮਦ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਘੋੜਾ ਲੱਭਣ ਲੱਗੇ।