ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਸਦਾ ਚੰਗਿਆਈ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਉਲਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀਅਤ ਦਿਖਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਬੋਲੀਆਂ ਬੋਲਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨੇਕੀ ਜਾਂ ਨਿਰਪੱਖਤਾ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਮਾੜੀ ਪਤਨੀ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਾਨੋ ਮਰ ਗਿਆ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਭ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵਾਂਗਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸਾਗਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਪਰਮ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ।" ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਉਹ ਕੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹਾਰ ਚੁੱਕਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ? ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਾਪਾਂ ਕਰਕੇ ਨਾਸ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਕਿਉਂ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ?" ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਆਤਮਾ ਅਭੇਦ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪੂਰਨ ਹੈ—ਇਹ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਨਿਸਚਿਤ ਨਤੀਜਾ ਹੈ। ਹਰ ਇੱਕ ਕਰਮ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤਕਦੀਰ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਜਦੋਂ ਇਹੀ ਬੁਰਾਈ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਬੁਰਾਈ ਦੀ ਮੂਲ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀਂ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ। ਫਿਰ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਤਾ ਸਮੇਤ, ਸਾਗਰ ਅਤੇ ਨੰਦਨ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਮ ਵਰਤਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਜ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਕਾਸ਼ਯਪ ਅਤੇ ਵਿਦਰਭਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ—ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ੀ ਅਉਰਵਾ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਵਰ ਦਿਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਅਤੇ ਸੁਮਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀਓ, ਵੰਸ਼ ਵਾਸਤੇ ਜੋ ਚਾਹੁਂਦੇ ਹੋ, ਸੋ ਮੰਗ ਲਵੋ।" ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਨੇ ਵੰਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਵਾਸਤੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਂ ਸਮੰਜਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਸਮੰਜਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਸਾਗਰ ਦੁਸ਼ਟ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਨਿੰਦਤ ਕਰਮ ਉੱਤੇ। ਜਿਵੇਂ ਲੋਹਾਰ ਲੋਹੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਪੈਦਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਧਰਮਾਤਮਾ, ਸੱਚਾ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਆਪ ਭੋਗੇ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ, ਕਚਾਗ੍ਰਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਮਦਿਰਾ ਪੀਣ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਮਹਾ ਪਾਪੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਯੋਦ੍ਰੁਮ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਸ ਦੇ ਉਪਾਅ ਉੱਤੇ ਗੰਭੀਰ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਕਪਿਲ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੰਮੇ ਲੈਟ ਕੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਝੁਕ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੰਸਾਰਿਕ ਅਗਨਿ-ਵਨ ਦੇ ਕੰਢੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੁਲ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਜੋ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਣ ਆਏ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਪੀੜ੍ਹ ਰਹੇ ਹਨ।