ਹੇ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਤਾਮਬੇ ਵਰਗੇ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਤਾਰੇ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਾਂਤੀ ਵੀ ਤਾਮਬੇ ਵਰਗੀ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਰੌਸ਼ਨੀਲੇ ਤਾਰੇ – ਸੂਰਜ, ਸ਼ੁੱਕਰ, ਮੰਗਲ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਗੁਰੂ ਤੇ ਸ਼ਨੀ – ਆਪਣੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਗਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਨੀ ਤੇ ਗੁਰੂ ਪੂਰਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤੀਖਾ, ਕਰਵਾ, ਖਾਰਾ, ਮਿੱਠਾ, ਖੱਟਾ ਤੇ ਕਸੇਲਾ – ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੁਆਦ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਆਤਮਾ, ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਚਿੱਟੇ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਦੁਸ਼ਮਣ, ਵਿਰੋਧੀ – ਇਹ ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਿਅਖਿਆ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਆਪਸੀ ਧਨ, ਖਰਚ, ਤਿੰਨ ਸਬੰਧੀ, ਵਪਾਰ ਤੇ ਮਿੱਤਰ – ਇਹ ਵੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦਰਸਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪ੍ਰਧਾਨ, ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਸਾਥੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੁਆਮੀ ਤੇ ਪੂਜਨਯੋਗ ਲਈ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਲਈ, ਸ਼ਨੀ, ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਜੋ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਉਹ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਕਠੋਰ ਹੈ, ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਮ੍ਰਿਦੁ ਹੈ, ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਗਿਆਨੀ ਸਮਾਂ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਪਾਪੀ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮ੍ਰਿਦੁ ਗ੍ਰਹਾਂ ਬੋਲਣ ਵੱਲ ਝੁਕਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਕੰਟਿਆਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੋਣ। ਪਾਪੀ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਪਰ ਜੋ ਦੂਜੇ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਹ ਮ੍ਰਿਦੁ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਲਗਨ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗ – ਸਿਰ, ਗਲ੍ਹ ਵਿਚ ਵਕਰਤਾ, ਪੈਰ, ਦੋਵਾਂ ਪਾਸੇ, ਪਿੱਠ ਤੇ ਛਾਤੀ – ਇਹ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੂੰਛ ਚੌਪਾਇਆ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਮੇਸ਼ ਤੋਂ ਆਰੰਭ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਾਦ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲਕੀਰਾਂ ਦਿੱਖ ਤੇ ਮਾਪ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਹਨ, ਉਹ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਕਮਲ, ਇਹ ਸ਼ਨੀ ਦੇ ਸੰਯੋਗ ਨਾਲ ਉਪਜਦੇ ਹਨ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿੰਨੇ ਪੰਛੀ, ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਜੀਵ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਜੀਵ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੀ ਗਿਣਤੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੰਟਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ, ਫਲਦਾਇਕ ਤੇ ਅਫਲਦਾਇਕ, ਦੋਵੇਂ ਜਾਣਣ ਤੇ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਅਸ਼ੁਭ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ ਗ੍ਰਹਿ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਮਾੜੀ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਰੁੱਖ ਉੱਗੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਤ੍ਰੀ ਲਈ, ਮੰਗਲ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਮੰਦ ਗ੍ਰਹਿ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਸ਼ੁਭ ਗ੍ਰਹਿ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪੁਰਖਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਪੁਰੁਸ਼ਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਮੰਗਲ ਇਕੱਠੇ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੇਖੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਗਰਭਪਾਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਚੌਥੇ ਤੇ ਦਸਵੇਂ ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ ਗ੍ਰਹਿ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਮਾਂਮਾਂ ਤੇ ਪੋਫੜੀ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਘਟਦਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਮੰਗਲ ਦੁਆਰਾ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਤ੍ਰੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਮੌਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਸਤ੍ਰੀ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਮੰਗਲ ਛੇਵੇਂ ਜਾਂ ਅੱਠਵੇਂ ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਤੇ ਸੱਤਵੇਂ ਭਾਵ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਪੀੜਤ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੌਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਮਹੀਨੇ ਨੂੰ ਗਰਭਧਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਗ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਛੇਵੇਂ, ਅੱਠਵੇਂ ਜਾਂ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਭਾਵ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਗ੍ਰਹਿ ਦੇਖਦੇ ਹੋਣ, ਪਰ ਸੂਰਜ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਗਰਭ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਸ਼ਨੀ ਉਲਟ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਜਾਂ ਵਿਰੋਧੀ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਜਨਮ ਦਾ ਨਿਰਣਯ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਸਤ੍ਰੀ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਗਿਆਨੀ ਪੁੱਤਰੀ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਸ਼ਨੀ ਲਗਨ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਮੰਗਲ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਜਨਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਬੁੱਧ ਵਕਰੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਘਟਦਾ ਹੋਇਆ ਮਰਦਾਣੀ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਦੁਆਲ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਜੁੜਵਾ ਜਨਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਗੁਰੂ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਇਕੱਠੇ ਮਰਦਾਣੀ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਬੁੱਧ ਤੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਉਗਣ ਤੇ ਅਸਤ ਹੋਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਲਗਨ ਧਨੁ ਰਾਸ਼ੀ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਗ੍ਰਹਿ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋਣ, ਉਹ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ – ਸ਼ੁੱਕਰ, ਗੁਰੂ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਮੰਗਲ, ਬੁੱਧ ਤੇ ਸ਼ਨੀ – ਇਹ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੋਂ ਆਰੰਭ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ। ਜੇ ਬੁੱਧ ਤ੍ਰਿਕੋਣ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਹੋਰ ਗ੍ਰਹਿ ਲੁਕ ਗਏ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਦੋ-ਮੂੰਹਾ ਜਾਂ ਦਿਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਬਹਾਦਰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਆਪਣੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਸਮੇਤ ਪਾਪੀ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਯੋਗ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਸਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੱਖਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।