ਇਹ ਜ਼ੁਨੂੰਨੀ ਗਣਨਾ ਦੀ ਕਥਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਅਮਾਵੱਸ ਦੀ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਮੱਧ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਅੰਸ਼ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨਾਲ ਗੁਣਾ ਕਰਕੇ, ਦੋ ਘਟਾ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅੱਧਾ ਸੂਰਜ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰੀ (ਵਿਸ਼ਣੁ) ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਹਰੀ ਦਾ ਆਧਾਰ ਸੋਨਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਅੰਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਮਾਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੀਰ ਦਾ ਆਧਾਰ ਛੇ ਗੁਣਾ ਘਟਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਮਾਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜੋੜ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਅੰਸ਼ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਛੇ ਦੀ ਧੁਨੀ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਤ ਕਰਕੇ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਨਮਸਕਾਰ ਅਤੇ ਅਨਮਤ ਨਮਸਕਾਰ, ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਮਾਪੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਅਵਸਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਪੱਤਾ ਅੱਧੀ ਅਵਧੀ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨਾਂ ਦੀ ਗਣਨਾ ਤੋਂ, ਅੱਧੀ ਅਵਧੀ ਸਾਫ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੂਰਜ ਨਾਲੋਂ ਘੱਟ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੌਂ ਅਤੇ ਪੰਦਰਾਂ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਗ੍ਰਹਿ ਦਾ ਚੱਕਰ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਆਧਾਰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜਦੋਂ ਉਹ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨੀ ਆਉਣ ਅਤੇ ਜਾਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗਣਨਾ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਚੋਟੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਅਤੇ ਉਂਗਲ ਦੇ ਖਿੱਚਣ ਨਾਲ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਕ੍ਰਿਤ ਅੰਗ, ਅੱਗ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਆਧਾਰ ਨਾਲ ਇਕ ਨਹੀਂ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਅਤੇ ਅਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਖੁਲ੍ਹਾ ਹਿੱਸਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਰਗ ਦੇ ਅੰਤਰ ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਖੋਦਾਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਮਿਲਾਪ ਦੱਖਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਬਿੰਦੂ ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣਾ ਆਧਾਰ ਨਾਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਰਥ ਸਾਫ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਜੋੜ। ਜਦੋਂ ਦੋ ਘੁੰਮਣੀਆਂ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ 'ਸਮਤਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਕਰਾਅ ਅਰਕ ਦੇ ਅੱਧੇ ਤੇ, ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਜਾਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਨੂੰ ਗਣਿਤ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਘੁੰਮਣੀ ਵੱਧ ਹੈ, ਤਾਂ ਤਕਰਾਅ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਘੁੰਮਣੀ ਵੱਖਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਵਿਕ੍ਰਿਤੀ ਠੀਕ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਅਰਕ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਹਵਾ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਿਸ ਨੇ ਗ੍ਰਹਣ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਖਪਤ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਅੰਕਾਂ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਰਗਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ। ਇਹ ਕ੍ਰਿਆ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਦੋਵੇਂ ਦੀਆਂ ਘੁੰਮਣੀਆਂ ਬਰਾਬਰ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਘਾਟ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਵਾਧਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਓਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਖਪਤ ਤੋਂ ਮਿਲੀਆਂ ਸੱਠ ਨਾਡਿਕਾਵਾਂ, ਤਕਰਾਅ ਦਾ ਸਮਾਂ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖਪਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਮਿਲੀ ਅੱਧੀ ਅਵਧੀ, ਨਾਡਿਕਾ ਆਦਿਕ ਸਮਾਂ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਘਟਨਾ ਸਮਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਯੁਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਅੱਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਤ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਨਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਯੁਕਤੀ ਅਤੇ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਗੁੱਟ, ਪਿੰਡਲੀਆਂ ਅਤੇ ਪੈਰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਗ ਹਨ, ਕਰਮ ਆਦਿਕ ਦੇ ਨਾਲ। ਮੀਨ ਰਾਸ਼ੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰਹਿ ਹਨ। ਪਹਿਲੇ, ਪੰਜਵੇਂ ਅਤੇ ਨੌਵੇਂ ਘਰ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਤ੍ਰਿਕੋਣ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੁਇਤ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਤੀਜੇ ਡੈਕਨ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਉਲਟ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਮੇਤ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦਿਨ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਤਿਮੀ ਕਠੋਰ, ਕੋਮਲ, ਅਤੇ ਪੁਰਸ਼ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਸ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਸ਼ੀਆਂ, ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਚਤਾ, ਦੋ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਡਿਗਰੀਆਂ, ਤਿਥੀਆਂ, ਤੀਰਾਂ, ਨਖ ਅਤੇ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚਲ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਘਰ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੌਥਾ ਘਰ ਚਤੁਰਭੁਜ, ਅੱਠਵਾਂ ਮ੍ਰਿਤਤ੍ਰਿਕੋਣ, ਨੌਵਾਂ ਅਤੇ ਪੰਜਵਾਂ ਤ੍ਰਿਕੋਣ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਗਤ ਦੀ ਗੂੜ੍ਹੀ ਗਣਿਤ ਅਤੇ ਰਾਸ਼ੀ-ਗ੍ਰਹਿ ਦੇ ਸੰਬੰਧ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਰਮ, ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਖਗੋਲਿਕ ਚਲਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਲੀਲਾ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।