ਇਹ ਵਿਅਖਿਆਨ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਗਣਿਤ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਣਾਂ ਦੀ ਗੁੱਥੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਜੋ ਭਾਗ ਭੋਗਣ ਯੋਗ ਹਨ, ਉਹ ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸ਼ਾਮ ਵਾਲੇ ਭਾਗ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੋਈ ਸਥਿਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਚਾਹੀਦੀ ਹੋਈ ਦੰਡਿਕਾ ਅਤੇ ਸੁਭਾ ਵਿਚੋਂ ਭੋਗੇ ਹੋਏ ਭਾਗ ਘਟਾ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਹ ਨਾਲ ਵਧਾ ਕੇ, ਗਲਤ ਮੂਲ ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਪੱਛਮ ਦੀਆਂ ਨਾਡੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਤੇ ਲੁਕਦੇ ਭਾਗਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਨਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਭੋਗਣ ਯੋਗ ਭਾਗ ਘੱਟ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਭੋਗਿਆ ਹੋਇਆ ਭਾਗ ਵੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅੱਗੇ ਨਿਯਮ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਦਾ ਭਾਗ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਭਾਗ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਗ੍ਰਹਣ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਢੱਕਣ ਨਾਲ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਓਹਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗ੍ਰਹਣ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਓਹਲੇ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਢੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਢੱਕਣ, ਉਹ ਅੱਧਾ, ਛੇਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਜਾਂ ਦਸ ਗੁਣਾ ਭਾਗ ਨਾਲ ਮਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਸਥਿਰਤਾ ਦੀ ਅੱਧੀ ਮਿਆਦ, ਅੰਗਾਂ ਅਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਵਾਧੂ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਫ ਅਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਅੰਤਾਂ ਤੇ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਪੂਰਾ ਅੰਤ ਮੱਧ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਮਾਵੱਸ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਭਾਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਭਾਗ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨਾਲ ਗੁਣਾ ਕਰੋ, ਦੋ ਘਟਾਓ, ਸੂਰਜ ਦਾ ਅੱਧਾ ਭਾਗ ਜੋੜੋ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹਰੀ ਦਾ ਆਧਾਰ ਸੋਨਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਭਾਗ ਲੈ ਕੇ, ਮਾਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜੋੜੋ। ਤੀਰ ਦਾ ਆਧਾਰ ਛੇ ਗੁਣਾ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਮਾਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜੋੜ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਭਾਗ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਛੇ, ਜੋ ਧੁਨੀ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਿਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨਤਮਸਤਕਤਾ, ਅਨਤਮਸਤਕਤਾ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾ ਦੇ ਭਾਗ ਮਾਪੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਜਦ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਅਵਸਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਪੱਤਾ ਅੱਧੀ ਮਿਆਦ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਭਾਗ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਦੀ ਗਣਨਾ ਤੋਂ, ਅੱਧੀ ਮਿਆਦ ਸਾਫ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੂਰਜ ਨਾਲੋਂ ਘੱਟ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਾਗ ਨੌਂ ਅਤੇ ਪੰਦਰਾਂ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ, ਗ੍ਰਹਿ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਆਧਾਰ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਨਿਹਾਰ ਕੇ, ਜਦ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਮਿਲਾਪੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨੀ ਆਉਣ ਅਤੇ ਜਾਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗਣਨਾ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਚੋਟੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਉਂਗਲ ਦੇ ਖਿੱਚ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਕ੍ਰਿਤ ਅੰਗ, ਅੱਗ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਆਧਾਰ ਨਾਲ ਇਕ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਖਰੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗ੍ਰੰਥੀ ਅਤੇ ਅਗ੍ਰੰਥੀ ਵਿਚਕਾਰ ਖੁਲਾਸਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦੇ ਅੰਤਰ ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਖੋਦਾਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ, ਮਿਲਾਪ ਓਥੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਦੱਖਣੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣਾ ਆਧਾਰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਰਥ ਸਾਫ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਜੋੜ। ਜਦ ਦੋਵੇਂ ਚੱਕਰ ਗੋਲ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ 'ਸਮਤਾ ਵਿੱਚ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦ ਦੋਵੇਂ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮਿਲਾਪ ਅਰਧ ਚਾਪ ਤੇ, ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦੋਨਾਂ ਦੀ ਅੱਗੇ ਵਧਾਈ ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾਈ, ਗਣਨਾ ਕੀਤੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਚੱਕਰ ਵੱਧ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਿਲਾਪ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਾ ਚੱਕਰ ਵੱਖਰਾ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਅੰਤਰ ਠੀਕ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਘਟਨਾ ਚਾਪ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਹਵਾ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਲਈ ਜੋ ਗ੍ਰਹਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਭੋਗਣ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਅੰਕ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਰਗਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਇਹ ਕਾਰਵਾਈ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਦੋਵੇਂ ਚੱਕਰ ਬਰਾਬਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਘਾਟ ਹੋਵੇ, ਪ੍ਰਭਾਵ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਵਾਧਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਓਸੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਠ ਨਾਡੀਆਂ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਇਕਾਈ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਗਣ ਵਿਚਕਾਰ ਮਿਲੀ ਅੱਧੀ ਮਿਆਦ, ਨਾਡੀਕਾ ਆਦਿ ਵਰਗ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਸਮਾਂ, ਦੋਨਾਂ ਦੀ ਸੰਯੁਕਤਿ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਅਕਾਰੀ ਜਲਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਿਤ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਨਮ ਦੀ ਵਿਅਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਯੁਕਤੀ ਅਤੇ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।