ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਨਾਪ ਨਾਲ ਇੱਕ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਬਰਾਬਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਣਾਉਣਾ ਹੈ। ਇਸ ਚੱਕਰ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਛਾਂ ਦੀ ਨੋਕ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਅਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਦਰਸਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੱਖਣ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਧਾਗੇ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਇੱਕ ਰੇਖਾ ਖਿੱਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਮੱਝ ਵਿਚ ਮੱਛੀ ਵਾਲੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਾਲ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਪ-ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹੱਥ-ਧਾਗੇ ਅਤੇ ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਮਾਪ ਨਾਲ ਚਾਹੀਦੀ ਚਮਕ ਜਾਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਛਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੁਵਤ ਰੇਖਾ ਵਾਲਾ ਚੱਕਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਚਾਹੀਦੀ ਛਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੁਵਤ ਚੱਕਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਨੋਕ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਧਾਰ ਨੂੰ ਛੜੀ (ਘੋਮੋਨ) ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਛਾਂ ਨੂੰ ਉਲਟੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਮਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਹਰੇਕ ਦਿਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਪਰਕ ਤੋਂ ਚਮਕ, ਛਾਂ, ਅਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਖੁਲ੍ਹਣ ਆਦਿ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਂਆਂ ਦੀ ਲੰਬਕ ਅਤੇ ਚੌੜਾਈ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਦੱਖਣੀ ਲੰਬਕ ਅਤੇ ਚੌੜਾਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਬਾਕੀ ਹਿੱਸੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਦੀਆਂ ਤਾਨਾਂ ਜਾਂ ਨੋਕ ਉੱਤੇ ਹਿੱਸੇ ਹਨ। ਨੋਕ ਉੱਤੇ ਤਾਨ ਨੂੰ ਵੰਡ ਕੇ, ਛਾਂ ਦੀ ਗਣਨਾ ਬਾਹਰੀ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹਿੱਸਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਵੰਡ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਤਾਨ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਗੁਣੀ ਤਾਨ ਨਾਲ ਗੁਣਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਰਕ (ਕੈਂਸਰ) ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਅੱਧੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚੋਂ ਘਟਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਲਾ (ਲਾਈਬਰਾ) ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਅੱਧੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਆਸਤਨ ਸਥਿਤੀ ਦਾ ਨਤੀਜਾ, ਹੌਲੀ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਗਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਲਾਗੂ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਚੱਕਰ ਦੀ ਗਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ ਕੀਮਤਾਂ ਦਾ ਜੋੜ ਦਿਨ ਅਤੇ ਰਾਤ ਦੀ ਗਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਤਾਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ, ਦੋ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਹਨ। ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅੱਠ ਹਿੱਸਿਆਂ ਲਈ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰਹਿ—ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ, ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ, ਕਰਕ ਆਦਿ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਭੋਗੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੀ ਗਣਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸਥਿਤੀ ਨਾਲ ਹਨ। ਚਾਹੀਦੇ ਦੰਡਿਕਾ ਅਤੇ ਸੁਭਾ ਵਿਚੋਂ ਭੋਗੇ ਹਿੱਸੇ ਘਟਾ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਤੀਹ ਨਾਲ ਵਧਾ ਕੇ, ਗਲਤ ਕੀਮਤ ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੂਰਬੀ ਅਤੇ ਪੱਛਮੀ ਨਾਡੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ, ਉਗਣ ਅਤੇ ਡੁੱਬਣ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਇਹੀ ਤਰੀਕਾ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਭੋਗੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਘੱਟ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਭੋਗਿਆ ਗਿਆ ਹਿੱਸਾ ਵੱਧ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ— ਜੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਗ੍ਰਹਿਣ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਢੱਕਣ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਓਟ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗ੍ਰਹਿਣ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਓਟ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਢੱਕਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਢੱਕਣ, ਉਹ ਅੱਧ, ਇੱਕ ਛੇਵਾਂ, ਜਾਂ ਦੱਸ ਗੁਣਾ ਹਿੱਸਾ ਮਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਥਿਰਤਾ ਦੀ ਅੱਧੀ ਮਿਆਦ, ਅੰਗਾਂ ਅਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਅਤੇ ਸੁਖਦ ਅੰਤਾਂ ਵਿੱਚ—ਇੱਥੇ ਪੂਰਾ ਅੰਤ ਮੱਝ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਮਾਵੱਸ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਹਿੱਸਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨਾਲ ਗੁਣਾ ਕਰੋ, ਦੋ ਘਟਾਓ, ਅੱਧਾ ਸੂਰਜ ਜੋੜੋ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਨਤੀਜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹਰੀ ਦਾ ਆਧਾਰ ਸੋਨਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਕੇ, ਮਾਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜੋੜੋ। ਤੀਰ ਦਾ ਆਧਾਰ ਛੇ ਗੁਣਾ ਘੱਟ ਹੈ; ਮਾਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜੋੜ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਹਿੱਸਾ ਲਾਓ। ਛੇ, ਜੋ ਧੁਨੀ ਅਤੇ ਚੰਦ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਗਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭਗਤੀਪੂਰਵਕ ਨਮਨ, ਅਨਮਨ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਮਾਪੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਪੱਤਾ ਅੱਧੀ ਮਿਆਦ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਸਥਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੋ ਦੀ ਗਣਨਾ ਤੋਂ, ਅੱਧੀ ਮਿਆਦ ਸਾਫ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹਨ, ਨੌ ਅਤੇ ਪੰਦਰਾਂ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ। ਪਹਿਲਾਂ ਗ੍ਰਹਿ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਆਧਾਰ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਨਿਹਾਰਦੇ ਹੋਏ—ਜਦੋਂ ਉਹ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਿਲਿਆ-ਜੁਲਿਆ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨੀ ਆਉਣ ਅਤੇ ਜਾਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।