ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵੰਞੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਾਰਾ ਕਹਾਣੀ ਜਿਵੇਂ ਦੀ ਜਿਵੇਂ ਸੀ, ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦਾ ਵਚਨ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਉਸੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਪੂਰੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਕੁਟੁੰਬ ਦੇ ਗੁਰੂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝ ਗਏ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇਕ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਕਠੋਰ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪੌਤਿਆਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਦਰ ਕੇ ਮਾਰੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਹੋਰ ਭੱਜ ਗਏ। ਕੁਝ ਘਾਹ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਆ ਗਏ। ਇਹ ਗੱਲ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਪਤਚਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਤੁਰੰਤ ਪਤਾ ਲਾ ਲਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਤੋਂ ਮਨ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਕਹੇ ਗਏ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਜਿਹੜੇ ਅੰਨ੍ਹੇ, ਦਾਡ੍ਹ ਵਾਲੇ, ਮੂੰਡੇ ਹੋਏ, ਜਾਂ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਸਗਰ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਖਜਾਨੇ ਸਨ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਰਿਆਸਤ ਹੜਪ ਲਈ। ਉਹੀ ਪੂਰਨ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਇਹੀ ਲੋਕ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਵੱਡੀ ਨੇਕੀ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਤਕ ਹੀ ਚਲਦੇ ਹਨ ਜਦ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਉਲਟ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ। ਜੋ ਚੰਗਾ ਲੱਭਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਸੱਪ ਦੀ ਨੇਕੀ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਚਿਹਰਾ ਜਲਦੀ ਵਿਖਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਬਚਨ ਬੋਲਦੇ ਹਨ। ਕਦੇ ਵੀ ਮੰਦ ਬੰਦੇ ਦੀ ਨੇਕੀ ਜਾਂ ਨਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਮਾੜੀ ਇਸਤਰੀ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਟ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵਾਂਗਾ।" ਫਿਰ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸਗਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਆਖਿਆ: "ਫਿਰ ਵੀ, ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਪਰਮ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਂਗਾ। ਦੱਸ, ਜਿਹੜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹਾਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਨਾਲ ਕਿਹੜੀ ਮਹਾਨਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ? ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ? ਆਤਮਾ ਅਟੁੱਟ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪੂਰਨ ਹੈ—ਇਹ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਨਿਸਚਯ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤਕਦੀਰ ਹੈ; ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਜਦ ਤੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹੀ ਮੂਲ ਬੁਰਾਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਕਲ ਸਕੀਦਾ? ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਹੀ ਨਿਸਚਤ ਤੌਰ ਤੇ ਬੁਰਾਈ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ। ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰ, ਤੇ ਫਿਰ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀਂ, ਪੁੱਤ।" ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਤਾ ਸਮੇਤ, ਸਗਰ ਅਤੇ ਨੰਦਨ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਤਮ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਜਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਕਾਸ਼ਯਪ ਅਤੇ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ—ਜੋ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਆਇਆ ਸੀ—ਉਸਨੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।