ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜੋਤਿਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਇੱਕ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਿਗਿਆਨਕ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਗਣਨਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਗਹਿਰਾਈਆਂ ਬਾਰੇ ਸਮਝਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਦੀਵੇ ਅਤੇ ਖੂਟੀ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਦੂਰੀ ਨੂੰ ਛਾਂਵ ਦੇ ਕੋਨੇ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਅੰਤਰ ਨਾਲ ਗੁਣਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦੀਵੇ ਦੀ ਲੌ ਦੀ ਉਚਾਈ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਆਗੇ, ਜੋਤਿਸ਼ੀ ਬਿਨਾਂ ਵਧੇਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਦੇ, ਗ੍ਰਹਿ ਦੀ ਔਸਤ ਸਥਿਤੀ ਦੀ ਗਣਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਢੰਗ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਚਾਰ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ 'ਚੌਕ' ਜਾਂ 'ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਕੱਤਰ ਕੀਤੇ ਇਕਹੱਤਰ, ਮਨੂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਦੇ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਯੁਗ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਰਾਤ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਦੀ ਚਾਲ ਯੁਗ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੂਰਜ, ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ, ਸ਼ੁਕਰ ਅਤੇ ਰਾਹੂ-ਕੇਤੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਪੀ ਰਹੇ ਹਨ। ਮੰਗਲ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦਸ, ਤਿੰਨ, ਅੱਠ ਅਤੇ ਛੇ ਰੂਪਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਲਈ ਦਸ, ਦੋ ਅਤੇ ਇੱਕ ਰੂਪ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਰਾਧਨਾ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅੰਕਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਨੀ ਲਈ ਛੇ, ਪੰਜ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਰੂਪ, ਨਾਲ ਹੀ ਸੱਪ ਦੇ ਰੂਪ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਰਾਹੂ-ਕੇਤੂ ਦੀ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਅੱਗ, ਸੰਯਮ, ਘੋੜਾ ਅਤੇ ਦਸ ਰੂਪ ਹਨ। ਵਾਸੂਆਂ ਦੇ ਰੂਪ, ਦੋ, ਅੱਠ, ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਸੱਤ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਤਿਥੀਆਂ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਜਦ ਤਿਥੀਆਂ ਘਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਦ ਰੂਪ ਦੋ, ਅੱਠ, ਆਕਾਸ਼, ਤੀਰ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਛੇ, ਤਿੰਨ, ਅੱਗ, ਵੇਦ, ਅੱਗ, ਪੰਜ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਮਹੀਨੇ ਹਨ। ਮੰਗਲ ਲਈ ਆਪਣਾ ਵੇਦ ਹੈ; ਬੁੱਧ ਲਈ ਅੱਠ ਰੁੱਤਾਂ ਅਤੇ ਅੱਗਾਂ ਹਨ। ਸ਼ਨੀ ਲਈ ਗਾਂ ਅਤੇ ਅੱਗ ਰਾਹੂ-ਕੇਤੂ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਜਿੱਤ, ਇੱਕ ਧੁਨੀ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹਨ। ਮੌਜੂਦਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਨਾਮ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚੰਦ੍ਰਮਾਸੀ ਮਹੀਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੂਰਜੀ ਮਹੀਨਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵੰਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਤਿਥੀਆਂ ਦੀ ਘਾਟ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂਸੀਆਂ ਤਾਰੀਖਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਵਣ, ਸੂਰਜੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਿਨ, ਮਹੀਨੇ, ਅਤੇ ਵਰ੍ਹੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਹੀਨਿਆਂ, ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਅਤੇ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਦੋ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਨਾਲ ਗੁਣਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਜੋੜ, ਪੱਖਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਾਲ ਵੰਡ ਕੇ, ਮੰਦੇ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਾਲ ਗੁਣਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਪ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੌਲੀ ਜਾਂ ਤੇਜ਼ ਫਲਾਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਦੀ ਪਰਿਧੀ ਅੱਠ ਸੌ ਯੋਜਨ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕੰਨ-ਆਕਾਰ ਦੇ ਵਿਸਥਾਰ ਲਈ ਦੁੱਗਣੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੀ ਸੱਚੀ ਪਰਿਧੀ, ਚੋਰਡ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਾਈਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਰੇਡੀਅਸ ਨਾਲ ਗੁਣਾ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਇਕਾਈਆਂ ਦੀ ਗਣਨਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਤੀਜੇ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਸੁਰਾਂ ਅਤੇ ਤਪੱਸਵੀਆਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਦੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕੇਂਦਰੀ ਰੇਖਾ ਉੱਤੇ ਦੱਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਦਿਨ ਅਤੇ ਬੋਲੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਘਾਟ ਅੱਧੀ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਆਨੰਦ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਚਾਹੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਨਾਡੀਆਂ ਨਾਲ ਗੁਣਾ ਕਰ ਲਓ; ਸਠਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਸਮੇਂ ਦੀ ਇਕਾਈ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਮੰਡਲ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਬਿੰਦੂ ਅੱਸੀ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਨਿਵਾਸ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਾਈਨ ਨੂੰ ਦੁੱਗਣਾ ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਦੇ ਸਾਈਨ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਕਰਕੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੇ ਡਿਗਰੀ ਦਾ ਅੱਠਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਪਹਿਲੀ ਅਰਧ ਚੋਰਡ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੁਣਨ ਦੇ ਨਤੀਜਿਆਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪਹਿਲੇ ਨਾਲ ਵੰਡ ਕੇ, ਨਤੀਜੇ ਜੋੜ ਕੇ ਕੁੱਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਡਿਕਲੀਨੇਸ਼ਨ ਚੋਰਡ, ਸੱਤ ਰਸੋਲਿਆਂ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਗੁਣਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਗ੍ਰਹਿ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਭ ਤੋਂ ਹੌਲੀ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਬਿੰਦੂ ਵੀ ਠੀਕ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਚਪਟੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚੋਰਡ ਪਾਰ ਕਰ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਆਧਾਰ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਡਿਗਰੀਆਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਮੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਵੰਡ ਕੇ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਚੋਰਡ-ਗੁਣਨ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਨਤੀਜਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਚੋਰਡ-ਗੁਣਨ ਵਿੱਚ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਮੁੱਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋਤਿਸ਼ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਗਹਿਰੇ ਵਿਗਿਆਨ, ਗਣਿਤ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਅਰਥਾਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਉੱਤਸੁਕਤਾ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ।