ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਜ਼ੋਡੀਆਕ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਡਣ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ। ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਨਾਲ ਵੰਡਣ ਤੇ ਛੋਟੀ ਗਿਣਤੀ ਨਾਲ ਵੰਡਣ ਦੇ ਅਸਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸਮਾਂ ਨੂੰ ਮਾਪ ਨਾਲ ਗੁਣਾ ਕਰਨ ਤੇ, ਉਹ ਨਤੀਜਾ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਗੁਣਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਈ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਜ਼ੋਡੀਆਕ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੇ ਫਲ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਫੇਂਕਣ ਵਾਲੇ ਅੰਕ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਵੰਡ ਕੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪੂਰਾ ਨਤੀਜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਮ ਅਤੇ ਸਮੂਹ ਦੀ ਵਾਧੂ ਲਈ ਵੀ ਪੂਰਾ ਨਤੀਜਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਕੱਲਾ ਅੰਕ, ਉਸ ਦਾ ਉਤਪਾਦ ਅਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮਾਪ, ਉੱਤਮ ਗੁਣਨ ਵਿੱਚ ਮਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੁਣਨ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ, ਚੋਟੀ ਅਤੇ ਕੰਨ ਦੀ ਗਲਤੀ ਅਤੇ ਸਮੂਹ ਦੀ ਗਲਤੀ ਵੀ ਮਾਪਣ ਦੀ ਕ੍ਰਿਯਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦੋ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫ਼ਰਕ ਨੂੰ ਦੋ ਨਾਲ ਗੁਣਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਉਤਪਾਦ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੋੜ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਜੋੜ ਦੀ ਵਰਗਮੂਲ ਲੈਣ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਵਿਆਸ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਵਿਆਸ ਹੀ ਤੀਰ ਹੈ; ਤੀਰ ਦੀ ਲੰਬਾਈ, ਵਿਆਸ ਤੋਂ ਤੀਰ ਦੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਧਮਿਕ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਆਸ ਨੂੰ ਅੱਠ ਨਾਲ ਵੰਡਣ ਦਾ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਤੀਰ ਨੂੰ ਗੁਣਾ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਘਟਾ ਕੇ, ਚਾਰ ਗੁਣ ਮਾਪ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਚੋਰਡ, ਤੀਰ, ਧਨੁ-ਤੰਤੁ ਅਤੇ ਚਕ੍ਰ ਦਾ ਵਰਗ, ਜਦੋਂ ਵਿਆਸ ਨਾਲ ਗੁਣਾ ਤੇ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਾਧਮਿਕ ਮਾਪ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਚਕ੍ਰ ਦੇ ਅੰਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਵੰਡ ਕੇ, ਮੋਟਾ, ਮਾਧਮਿਕ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਮੋਟਾਈ ਦਾ ਮਾਪ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਆਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਗੁਣਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਂਗਲ-ਚੌੜਾਈ ਨਾਲ ਗੁਣਾ ਕਰਨ ਤੇ ਲੰਬਾਈ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਚੌੜਾਈ, ਲੰਬਾਈ ਅਤੇ ਮੋਟਾਈ, ਜਦੋਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਂਗਲ-ਚੌੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਪ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਚਾਈ, ਵਿਆਸ ਅਤੇ ਲੰਬਾਈ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਉਂਗਲ-ਚੌੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਾਪੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚੌੜਾਈ ਤੇ ਲੰਬਾਈ ਨੂੰ ਗੁਣਾ ਕਰਨ ਤੇ, ਮੁਟ੍ਹੀ ਵਿੱਚ ਮਾਪ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਦੀਵਾ, ਕੀਲ ਅਤੇ ਛੇਦ ਨੂੰ ਗੁਣਾ ਕਰਨ ਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਕੀਲ ਦਾ ਮਾਪ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਕੀਲ, ਦੀਵਾ ਅਤੇ ਹੇਠਲੇ ਛੇਦ ਨਾਲ ਗੁਣਾ ਕਰਨ ਤੇ, ਦੀਵੇ ਦੀ ਉਚਾਈ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੀਵਾ ਤੇ ਕੀਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਦੂਰੀ, ਛਾਂ ਦੇ ਸਿਰੇ ਦੇ ਫ਼ਰਕ ਨਾਲ ਗੁਣਾ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਦੀਵੇ ਦੀ ਲੌ ਦੀ ਉਚਾਈ, ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਗ੍ਰਹਿ ਦੀ ਮਾਧਮਿਕ ਸਥਿਤੀ, ਵਿਸਥਾਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਗਣਨਾ ਵਿੱਚ ਸਮਝਾਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚਾਰ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ 'ਵਰਗ' ਜਾਂ 'ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਕੱਤਰ ਹੋਏ ਇਕਹੱਤਰ, ਮਨੂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਤਾ ਦੇ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਨਾਲ, ਯੁਗ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਰਾਤ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਗ੍ਰਹਿ ਦੀ ਚਾਲ ਯੁਗ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਹੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੂਰਜ, ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ, ਸ਼ੁਕਰ ਅਤੇ ਨੋਡਜ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਪੀ ਰਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮੰਗਲ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦਸ, ਤਿੰਨ, ਅਠ ਅਤੇ ਛੇ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਲਈ, ਦਸ, ਦੋ ਅਤੇ ਇੱਕ ਰੂਪ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਹਵਾਨ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਨੀ ਲਈ, ਛੇ, ਪੰਜ ਅਤੇ ਚੰਦਰ ਰੂਪ, ਨਾਲ ਹੀ ਸਰਪ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ। ਨੋਡਜ਼ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਅੱਗ, ਸਯਮ, ਘੋੜਾ ਅਤੇ ਦਸ ਰੂਪ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹਨ। ਵਾਸੂਆਂ ਦੇ ਰੂਪ, ਦੋ, ਅਠ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਰੂਪ ਅਤੇ ਸੱਤ ਪਹਾੜੀ ਤਿਥੀਆਂ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਤਿਥੀਆਂ ਦੇ ਘਟ ਜਾਣ ਨਾਲ, ਦੋ, ਅਠ, ਆਕਾਸ਼, ਤੀਰ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ। ਛੇ, ਤਿੰਨ, ਅੱਗ, ਵੇਦ, ਅੱਗ, ਪੰਜ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਮਹੀਨੇ ਹਨ। ਮੰਗਲ ਲਈ, ਵੇਦ ਆਪਣਾ ਹੈ; ਬੁਧ ਲਈ, ਅਠ ਰੁਤਾਂ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹਨ। ਸ਼ਨੀ ਲਈ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੋਡਜ਼ ਦੇ ਰੂਪ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਤਾ ਲਈ, ਪਹਾੜ, ਚੰਦ, ਜਿੱਤ, ਇੱਕ ਧੁਨੀ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹਨ। ਮੌਜੂਦਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਨਾਮ ਗ੍ਰਹਿ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਚੰਦ-ਮਾਸਾਂ ਨੂੰ ਸੂਰਜ-ਮਾਸਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਿਦਵਾਨਤਾ, ਗਣਨਾ ਅਤੇ ਆਸਮਾਨੀ ਗਤੀ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰਿਆ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਢੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਖੇਰਿਆ।