ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਗਣਿਤ ਅਤੇ ਜੋਤਿਸ਼ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਨੁਭਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕਰਜ਼ਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਰਾਸ਼ੀਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਸੰਕੇਤ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋ ਸਕੇ। ਜਿੱਥੇ ਹਿੱਸਾ ਅਟੁੱਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਲਟੇ ਪਾਸੇ ਬਾਕੀ ਪਿਛਲੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਗੁਣਨ ਕਰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਜੋ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਗੁਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਰਾਸ਼ੀਚੱਕਰ ਦਾ ਭਾਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਅਸਾਈਨ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਫਰਕ, ਸਮੂਹ ਦੀ ਵਾਧੂਤਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਰਾਸ਼ੀ ਉੱਚੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਸਮੂਹ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਵਿੱਚ, ਇਕੱਲੇ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਹਨ। ਦੋਵੇਂ ਖੋਜੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਗਣਨਾ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਗਟ ਹੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਉਤਪਾਦ ਦਾ ਅੱਧਾ ਨਹੀਂ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ; ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਉਤਪਾਦ ਹੀ ਗੁਣਨ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੂਲ ਗੁਣਨ ਵਾਲਾ ਦੋਹਾਂ ਨਾਲ ਵੰਡ ਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਗਟ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਲਏ ਬਾਕੀ ਨਾਲ ਗੁਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਇਹ ਨਤੀਜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਲਟੇ ਨਾਲ ਵੱਖਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਵੰਡਣ ਦਾ ਨਤੀਜਾ, ਅਤੇ ਘੱਟ ਸੰਖਿਆ ਨਾਲ ਵੰਡਣ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਮਾਂ ਮਾਪ ਨਾਲ ਗੁਣਾ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਲੰਘੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਫਿਰ ਗੁਣਾ ਕਰਕੇ ਨਤੀਜਾ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਤੋਂ, ਕੁਝ ਰਾਸ਼ੀ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦਾ ਫਲ ਬਹੁਤ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਛ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਿਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਵੰਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪੂਰਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਵਧੀਆ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ, ਅਤੇ ਸਮੂਹ ਦੀ ਵਾਧੂਤਾ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਕੱਲਾ, ਇਕੱਲੇ ਦਾ ਉਤਪਾਦ, ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਮਾਪ ਉੱਚੇ ਗੁਣਨ ਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਦੇ ਸੁਣਨ ਦੇ ਕਦਮ, ਚੋਟੀ, ਅਤੇ ਕੰਨ ਦੀ ਅਤੇ ਸਮੂਹ ਦੀ ਖਾਮੀ ਵੀ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਦੋ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਫਰਕ ਨੂੰ ਦੋ ਨਾਲ ਗੁਣਾ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਉਤਪਾਦ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੋੜ ਵਿੱਚ ਜੋੜਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਉਸ ਜੋੜ ਦੇ ਵਰਗਮੂਲ ਤੋਂ ਵਿਆਸ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਵਿਆਸ ਹੀ ਤੀਰ ਹੈ; ਤੀਰ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਵਿਆਸ ਤੋਂ ਤੀਰ ਦੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਆਸ ਨੂੰ ਅੱਠ ਨਾਲ ਵੰਡਣਾ, ਗਣਿਤ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਅਤੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਗੁਣਾ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਘਟਾ ਕੇ, ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਮਾਪ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਧਨੁ, ਤੀਰ, ਅਤੇ ਤੰਤੁ, ਨਾਲੇ ਗੋਲ ਦਾ ਵਰਗ, ਜਦੋਂ ਵਿਆਸ ਨਾਲ ਗੁਣਾ ਅਤੇ ਵੰਡ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਔਸਤ ਮਾਪ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਮੋਟਾ, ਔਸਤ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਤਲਾ ਮਾਪ, ਗੋਲ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਵੰਡ ਕੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਵਿਆਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਗੁਣਾ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਂਗਲ ਦੀ ਮੋਟਾਈ ਨਾਲ ਗੁਣਾ ਕਰਕੇ ਲੰਬਾਈ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਚੌੜਾਈ, ਲੰਬਾਈ ਅਤੇ ਮੋਟਾਈ, ਜਦੋਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਮਾਪ ਵਿੱਚ ਨਤੀਜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਚਾਈ, ਵਿਆਸ ਅਤੇ ਲੰਬਾਈ, ਹੇ ਦਵਿਜ, ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਮਾਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਾਪੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੌੜਾਈ ਅਤੇ ਲੰਬਾਈ ਨੂੰ ਗੁਣਾ ਕਰਕੇ ਹੱਥੇਲੀਆਂ (ਹਸਤ) ਵਿੱਚ ਮਾਪ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਦੀਵਾ, ਖੂੰਟੀ ਅਤੇ ਛੇਦ, ਜਦੋਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੁਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਤਾਂ ਖੂੰਟੀ ਦਾ ਮਾਪ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਖੂੰਟੀ ਨੂੰ ਦੀਵਾ ਅਤੇ ਹੇਠਲੇ ਛੇਦ ਨਾਲ ਗੁਣਾ ਕਰਕੇ, ਦੀਵੇ ਦੀ ਉਚਾਈ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ। ਫਿਰ, ਦੀਵਾ ਅਤੇ ਖੂੰਟੀ ਦੀ ਦੂਰੀ, ਛਾਂ ਦੇ ਸਿਰੇ ਦੇ ਫਰਕ ਨਾਲ ਗੁਣਾ ਕਰਕੇ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਦੀਵੇ ਦੀ ਲੌ ਦੀ ਉਚਾਈ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਰਾਸ਼ੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਗ੍ਰਹਿ ਦੀ ਔਸਤ ਸਥਿਤੀ ਦਾ ਗਣਿਤ ਬਿਨਾ ਵਧੇਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਦੇ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਚਾਰ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ 'ਵਰਗ' ਜਾਂ 'ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਕੱਤਰ ਸਤੱਤਰ ਅਤੇ ਮਨੁ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਯੁਗ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਰਾਤ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਦੀ ਚਾਲ ਯੁਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੂਰਜ, ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ, ਸ਼ੁਕਰ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਿ-ਗੰਢਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਪੀ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ। ਮੰਗਲ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੱਸ, ਤਿੰਨ, ਅੱਠ ਅਤੇ ਛੇ ਰੂਪਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਲਈ, ਰੂਪ ਦੱਸ, ਦੋ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਮੰਤ੍ਰਣ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਜੋਤਿਸ਼ ਅਤੇ ਗਣਿਤ ਦੇ ਇਹ ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਵਿਧੀਆਂ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੀਆਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਪਾਠ ਦੀ ਸਹੀ ਰੀਤ ਸਮਝੀ ਜਾ ਸਕੇ।