ਸਗਰ ਨੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦਰਭਾ ਘਾਸ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਦੈਵ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੋਲਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ।” ਫਿਰ ਸਗਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੁੰਝਲ ਵਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, “ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਹ ਜੀਵਦੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਰਗੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਦੇ ਨਾ ਮਾਂ ਹੈ, ਨਾ ਪਿਤਾ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਜਨਮ ਵਿਰਥ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕਰਜ਼ਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਔਰਤ ਬਿਨਾ ਪਤੀ ਦੇ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਬਿਨਾ ਪਿਤਾ ਦੇ, ਜਾਂ ਵਪਾਰੀ ਬਿਨਾ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ, ਜਾਂ ਤਪਸਿਆ ਬਿਨਾ ਦਇਆ ਦੇ, ਜਾਂ ਘੋੜਾ ਬਿਨਾ ਲਗਾਮ ਦੇ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਬਿਨਾ ਪਿਤਾ ਦੇ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।” ਜਦ ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਗੱਲ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦਾ ਵਚਨ ਲਿਆ। ਜਿਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਆਪਣੇ ਕੁਲ-ਗੁਰੂ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਗਰ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਸਭ ਸਮਝ ਲਿਆ। ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਸਗਰ ਨੇ ਇੱਕ ਤੂਫਾਨ ਵਰਗਾ ਕਠੋਰ ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਸਗਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੋਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਡਰ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਕੁਝ ਭੱਜ ਗਏ। ਕੁਝ ਨੇ ਘਾਸ ਖਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਣ ਆਏ। ਸਗਰ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਜਾਸੂਸਾਂ ਰਾਹੀਂ ਤੁਰੰਤ ਜਾਣ ਲਈ, ਤੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਅਤੇ ਚੇਲੇਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਮਨਾਹੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਜੋ ਲੋਕ ਅੰਨ੍ਹੇ, ਦਾਡੀ ਵਾਲੇ, ਗੰਜੇ, ਜਾਂ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਵਖਰੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋਈ। ਸਗਰ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ austerity ਦੇ ਭੰਡਾਰ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਰਿਆਸਤ ਹੜਪ ਲਈ। ਉਹੀ ਪੂਰਨ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਕੇ ਵਧੇਰੇ ਧਰਮ ਦਿਖਾਉਣ, ਉਹ ਤਾਂ ਤਕ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਉਲਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਿਖਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਕਮਜ਼ੋਰ ਲੋਕ ਸਦਾ ਹੀ ਦੁਖੀ ਬੋਲਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੀ ਧਰਮਤਾ ਜਾਂ ਨਿਰਪੱਖਤਾ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮੰਦ ਸਤਰੀ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੀ ਸਮਝੋ। ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਵਾਂਗਾ।” ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਸਗਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੂਰਨ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ। ਪਰ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹਾਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਰਿਆਦਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ? ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਕਿਉਂ ਮਾਰਦਾ ਹੈ?