ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜਦੋਂ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹ ਭੇਦ ਸਿੱਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜੋ ਦੂਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ "ਗਤੀ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਅਜਿਹੇ ਹਨ ਜੋ ਨਿਰਣਾਇਕ ਨਹੀਂ ਹਨ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ "ਗਰਭ ਧਾਰਣ" ਵਰਗੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਧਰਮ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਚਾਹੇ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਲਿਆਉਣੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਪ੍ਰਚੁਰਤਾ ਰਾਹੀਂ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਫਿਰ, "ਰਾਤ", "ਵਿੰਬੀ", "ਕਦਰੂ" ਅਤੇ "ਅਵਿਟੁ" ਵਰਗੇ ਸ਼ਬਦ ਵਾਜਸਨੇਯੀ ਸੰਪ੍ਰਦਾਏ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨਤਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਦੋਵਾਂ (ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ) ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ; ਸਾਡੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।" ਫਿਰ "ਸੋਨੇ ਨਾਲ", ਅਤੇ "ਉੱਚਤਮ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ" ਦਾ ਵੀ ਜ਼ਿਕਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। "ਉਸ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰੋ", "ਅਸੀਂ ਨਜ਼ਦੀਕ ਆਉਂਦੇ ਹਾਂ", ਅਤੇ "ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਜਾ ਕੇ, ਹੱਡੀਆਂ ਪਕਾਓ"—ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਦੇ ਉਹ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਮਾਪ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਵਧਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। "ਉਹ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦਾ ਹੈ" ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕਈ ਰੂਪਾਂ, "ਉਹ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ", ਅਤੇ "ਰੱਖੋ" ਵਰਗੇ ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਹਨ। "ਰਥੀ", "ਰਥੀ ਨਹੀਂ", "ਨਸਤ" ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, "ਅਮਨਰਭੂਵਾ", "ਰਥ" ਆਦਿ ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਹਨ। "ਦੇ ਦਿੱਤਾ", "ਹੈ", "ਆਪਣਾ", "ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲਾ" ਅਤੇ "ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ"—ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚਾਰ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਚੁਰਤਾ ਤੋਂ ਹੀ ਕਰਮ ਅਤੇ ਅਕਰਮ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। "ਭੂ" ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਧਾਤਾਂ ਨੂੰ ਪਰਸਮੈਪਦ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਅਤ" ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਠੱਤੀ ਧਾਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਪਰਸਮੈਪਦ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। "ਫਕ" ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੰਜਾਹ ਧਾਤਾਂ ਉਦਾਤਤ ਸਵਰ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। "ਗੁਪ" ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬਿਆਲੀ ਧਾਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਦਾਤਤ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। "ਅਣ" ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਤਾਈ ਧਾਤਾਂ ਉਦਾਤਤ ਹਨ। "ਮਵਯ" ਅਤੇ "ਮੁਖਾ" ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬਹਤਰ ਧਾਤਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਉਦਾਤਤ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। "ਕਸ਼ੁਧਾ" ਆਦਿ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਵੰਜਾ ਧਾਤਾਂ ਅਨੁਦਾਤਤ ਹਨ। "ਦ੍ਯੁਤਾ" ਆਦਿ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਈ ਧਾਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਨੁਦਾਤਤ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। "ਜ੍ਵਲਦ" ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਵੰਜਾ ਧਾਤਾਂ ਉਦਾਤਤ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਅਨੁਦਾਤਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਹਨ, ਜਦਕਿ "ਭਾ" ਅਤੇ "ਦ੍ਯੁਤ" ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਇੱਥੋਂ ਉਦਾਤਤ ਹਨ। "ਸਦ" ਅਤੇ "ਆਸ਼੍ਰਯ" ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਧਾਤਾਂ ਉਦਾਤਤ ਹਨ; "ਕੁਚਾਦ" ਅਤੇ "ਵੇਦ" ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵੀ ਉਦਾਤਤ ਹਨ। "ਸਵਰਿਤ", "ਇੱਛ", ਅਤੇ "ਭ੍ਰਿਞ" ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚਾਰ ਧਾਤਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਿਤ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। "ਅਸ਼ਟਾਦਸ਼" ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਧਾਤਾਂ ਆਤਮਨੇਪਦ ਹਨ। "ਹ੍ਰਿ" ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਧਾਤਾਂ ਪਰਸਮੈਪਦ ਹਨ, ਅਤੇ "ਗੁਪ", "ਆ", "ਤ੍ਰ" ਤਿੰਨ ਧਾਤਾਂ ਦੋਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। "ਸਕੰਭ" ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੰਦਰਾਂ ਧਾਤਾਂ ਪਰਸਮੈਪਦ ਹਨ। "ਪਚ" ਆਦਿ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਜੋ ਸਵਰਿਤ ਹਨ, ਪਰਸਮੈਪਦ ਹਨ। "ਭੂ" ਆਦਿ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਛੇ ਧਾਤਾਂ ਮੁੱਖ ਧਾਤਾਂ ਹਨ। "ਦ੍ਵਿਸ਼" ਆਦਿ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚਾਰ ਧਾਤਾਂ ਸਵਰਿਤ ਧਾਤਾਂ ਹਨ। "ਇਰ" ਆਦਿ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇਰਾਂ ਧਾਤਾਂ ਅਨੁਦਾਤਤ ਹਨ। "ਸ਼ੁ" ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸੱਤ ਧਾਤਾਂ ਪਰਸਮੈਪਦ ਹਨ। "ਘੁ" ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤਿੰਨ ਧਾਤਾਂ ਵੀ ਪਰਸਮੈਪਦ ਹਨ। "ਸ਼੍ਟੁੰ" ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਧਾਤ ਵਿਅਾਕਰਣ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਹੇ ਨਾਰਦ। "ਇੰ" ਧਾਤ ਸਿਰਫ ਆਤਮਨੇਪਦ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। "ਣਿਸ਼", ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ "ਸੌਣਾ" ਹੈ, ਪਰਸਮੈਪਦ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, "ਦੀ", "ਧੀ", "ਵੇ" ਅਤੇ "ਹ੍ਵੇ" ਧਾਤਾਂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਆਤਮਨੇਪਦ ਹਨ। "ਹ੍ਨੁ" ਧਾਤ ਜਦ ਅਨੁਦਾਤਤ ਸਵਰ ਨਾਲ ਵਰਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਰਕਰੀਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। "ਦਾ" ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਧਾਤਾਂ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਸਮੈਪਦ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਧਾਤਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਭੇਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਰ ਅਤੇ ਪਦਾਂ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸੰਪੂਰਨ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਣ।