ਇੱਕ ਵਾਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਵਿਭਿੰਨ ਰੂਪਾਂ, ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਤत्त्वਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਤਰੰਗਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ; ਜੇ ਹਰਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੌਤ ਹੈ; ਜੇ ਸ਼ਿਵ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਾਸ ਹੈ। ਉਸ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਕੇਸਾਂ ਦੀ ਝਲਕ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਹਨ; ਇਹ ਸਭ ਚਾਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਇਹ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਧਾਰੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਕੁਝ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਰਾਮ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸਾਫ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲਗਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਰਾਮ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਸਭ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਦੋਸਤ ਹਨ; ਅਤੇ ਹਰਿ ਪਤੀ ਹੈ। ਨਿ:ਦੋਸ਼, ਗਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੋ, ਤਿੰਨ, ਚਾਰ ਵੀ ਹਨ। ਆਠ, ਹੇ ਮਹਾਤਮਾ, ਇਹ ਸਮਰਾਟ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਅਤੇ ਮਨ ਚੰਚਲ ਹੈ। ਉਸ਼ਨਸ ਅਤੇ ਆਵੀ ਮਨ ਵਿਚ ਹਨ; ਉਹ ਲਾਲ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ। ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਗਾਂ, ਨੌਕਾ, ਰੂਪ, ਦੁੱਧ, ਭੁੱਖ, ਆਕਾਸ਼, ਅਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਗਿਆਨ ਵੀ ਹਨ। ਨੇਤਾ, ਪਾਣੀ, ਬੋਲ, ਕਰਤਾ, ਵਾਧਾ, ਅਤੇ ਹਵਾ—all ਇਹ ਵਿਭਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਦੰਡਧਾਰੀ, ਲਹੂ, ਥੋੜ੍ਹਾ, ਅਤੇ ਆਰੰਭ। ਕਦੇ ਵਕਰੇ, ਮੁਸ਼ਕਲ, ਅਤੇ ਦਾਨੀ; ਬਣਨਾ, ਖਾਣਾ, ਅਤੇ ਵੱਜਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਭਿੰਨ ਗੁਣ, ਪਦਾਰਥ, ਕਰਮ, ਮਿਲਾਪ, ਅਤੇ ਲਿੰਗ ਹਨ। ਨਿਪੁੰਨ, ਸਵੈ-ਭੂ, ਕਰਤਾ, ਮਾਂ—ਪਰ ਪਿਤਾ ਨਹੀਂ। ਧਨ, ਚੰਦ, ਗਾਂ ਦਾ ਹੱਥ, ਰਥ, ਸੋਨਾ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ। ਕਿਨਾਰੇ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਵਿਸ਼, ਵਜਰ, ਸੱਪ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ, ਸੰਸਾਰ, ਦੋਹਾਂ, ਅਤੇ ਆਪਸੀ ਹੋਰ। ਪਹਿਲਾ, ਆਖਰੀ, ਦੱਖਣੀ, ਉੱਪਰ, ਅਤੇ ਹੇਠਲਾ। ਪਹਿਲਾ, ਆਖਰੀ, ਘੱਟ, ਅੱਧਾ—ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਬਾਰੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣਾ-ਪਰਾਇਆ ਵਿਰੋਧ, ਉਲਟ, ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ। ਗਾਰਗਿਆ, ਨਾਡਾਯਨ, ਆਤਰੇਯ, ਅਤੇ ਗਾਂਗੇਯ—all ਮਾਤਰੀ ਭੈਣ-ਭਰਾ ਹਨ। ਦੋ ਜੋੜਿਆਂ ਦੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ, ਕਰਮ ਦਾ ਕਰਤਾ, ਢੀਠਤਾ, ਅਤੇ ਕੇਸਰ। ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਦੇ ਲਈ, ਚੋਰ; ਸਮਾਨ ਲਾਭ ਵਿੱਚ, ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ ਧਨ ਹੈ; ਧਨਵਾਨ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ, ਕਿੰਨਾ ਮਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਤਪਸਵੀ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਛਲਾਕ—ਇਹ ਸਭ ਮਾਮਲੇ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਥੋੜ੍ਹਾ ਅਧੂਰਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ 'ਲਗਭਗ' ਜਾਂ 'ਕਰੀਬ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਟੂ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ, ਦੋਸ਼; ਵੈਦ ਦੀ ਫੰਸ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਵਿੱਚ। ਵਾਧਾ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਣਿਆ; ਮਿੱਟੀ ਤੋਂ ਬਣਿਆ, ਸੋਨੇ ਤੋਂ ਵੀ। ਹੋਰ ਕਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਚਿੱਟਾ—ਇਸ ਨੂੰ ਕੀ ਨਾਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਅਵਿਨਾਸੀ। ਮਾਪ ਵਿੱਚ, 'ਘੁਟਣ-ਤੱਕ' ਅਤੇ 'ਦੋ ਘੁਟਣਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ'। 'ਕਿਹੜਾ' ਅਤੇ 'ਦੋ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਹੜਾ'—ਇਹ ਗਿਣਤੀ ਨਿਰਧਾਰਣ ਲਈ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। 'ਇਨੇ', 'ਥੋੜ੍ਹੇ', 'ਕਿੰਨੀ ਵਾਰੀ', 'ਕਿੰਨੇ', ਹੇ ਨਾਰਦ। 'ਦੋ ਤਰੀਕੇ', 'ਦੋਹਾਂ', 'ਦੋ ਭਾਗ'—ਇਹ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ। 'ਜੋੜਾ', 'ਤ੍ਰਿਕ', ਅਤੇ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ 'ਦੋ', 'ਤਿੰਨ'। ਤ੍ਰੈਣ, ਪੌਸ਼ਣ, ਤੁੰਡਿਭਾ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਰਕਾ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸੀਵਲਾ; ਅਵਟੀਟਾ, ਵਨਾਟਾ, ਨਿਬਿਡਾ, ਅਤੇ ਚੈਕਸ਼ੁਸ਼ਾਕਿਨ; ਵਿਦਿਆਥੁੰਚੂ, ਬਹੁਤਿਥਾ, ਪਰਵਤ, ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਿੰਗੀਣਾ; ਚਿਲਾ, ਚਿਪਿਟਾ, ਚਿਕਵਾ, ਵਾਤੂਲਾ, ਅਤੇ ਕੁਟਾਪਾ; ਊਰਨਾਯੂ, ਮਰੂਤਾ, ਇਕਾਕੀ, ਅਤੇ ਚਰਮਣਵਤੀ; ਆਸੰਦੀ, ਵੰਚਾ, ਚਕਰੀਵਤ, ਤੂਸ਼ਣੀਕਾ, ਅਤੇ ਜਲਪਤਕੀ; ਸ਼ਾਂਤਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸ਼ੰਯਸ਼ਾਂਤਾ, ਸ਼ੰਯੋਹੰਯੂ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਭੰਯੂ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਭਿੰਨ ਰੂਪ, ਨਾਮ ਅਤੇ ਗਿਣਤੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਇਸ ਵਿਸ਼ਾਲ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।