ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮਹਾਨ ਸੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਨਮਾਨਯੋਗ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਧਨ, ਗਿਆਨ, ਚੰਗੀ ਦਵਾਈ, ਪਾਤਰੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ ਤੋਂ ਭਰਣੀ ਤੱਕ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਵਾਸੂ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਆਦਿਤਿਆ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ। ਇਥੇ ਆਯੁ, ਸੰਤਾਨ, ਧਨ, ਗਿਆਨ, ਸੁਗਮ ਗਤੀ, ਮੋਖਸ਼ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਰਣਨ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਕਲਪ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਕਲਪ-ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਵਿਚਾਰਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਦੀ ਸ੍ਰਵਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਸੰਬੰਧੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਸੰਬੰਧੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਨ, ਗਿਆਨ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਗਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਹੁਣ, ਵੇਦ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸਿੱਧ-ਰੂਪ ਵਿਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ 'ਸ੍ਵੌਜਸ' ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਤੀਪਦਿਕ (ਨਾਮ ਰੂਪ) ਦਾ ਸਵਭਾਵ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਤੀਪਦਿਕ ਉਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਾਤੂ ਜਾਂ ਪ੍ਰਤਯ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇ। ਦੂਜਾ ਕਾਰਕ 'ਕਰਮਣੀ' ਹੈ, ਜੋ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਉਪਸਰਗ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਤਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਕ ਹੈ। ਜਿਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਪਾਦਾਨ ਹੈ। ਜਦੋਂ 'ਙਿ' ਅਤੇ 'ਸੁ' ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੱਤਵਾਂ ਕਾਰਕ ਬਣਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅਧਿਕਾਰ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਵਸਤੂ ਚਾਹੀਦੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਉਹ ਅਪਾਦਾਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਦੂਜਾ ਕਾਰਕ ਕਰਮ-ਪ੍ਰਵਚਨੀਆ ਉਪਸਰਗਾਂ ਨਾਲ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਅਰਥ ਲਈ, ਸਾਥ ਜਾਂ ਘਾਟ ਲਈ 'ਉਪ' ਵੀ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੜਤ ਵਸਤੂਆਂ ਲਈ, ਦੋ ਕਾਰਕਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਾਨਸਿਕ ਕਿਰਿਆ ਜਾਂ ਅਣਦੇਖੀ ਹੋਵੇ। ਚੌਥਾ ਕਾਰਕ ਉਦੇਸ਼ ਜਾਂ 'ਤੁਮ' ਪ੍ਰਤਯ ਦੇ ਅਰਥ ਲਈ ਵੀ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਤਵਾਂ ਕਾਰਕ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਅਵਸਥਾ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਛੇਵਾਂ ਕਾਰਕ ਵੀ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਦੋ ਕਾਰਕ ਵਰਤਦੇ ਹਨ; ਕਾਰਨ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਛੇਵਾਂ ਕਾਰਕ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਹਾਨੀ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਆ-ਪਦਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਕੰਮ ਸਾਧਨ ਜਾਂ ਕਰਤਾ ਰਾਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਇਹ ਕਾਰਕ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। 'ਭੂ' ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦਸ ਲਕਾਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। 'ਮੀ', 'ਵਸ', 'ਮਸ', 'ਸ' ਆਤਮਨੇਪਦ ਦੇ ਅੰਤ ਹਨ, ਜਦਕਿ 'ਪਾ', 'ਨਾ', 'ਮ', 'ਪ', 'ਨੇ', 'ਦਮ' ਪਰਸਮੈਪਦ ਦੇ ਹਨ। 'ਏ', 'ਵਹੇ', 'ਮਹਾ' ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਚਾਹ-ਰੂਪ ਲਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੂਜੇ ਲਈ ਹਨ। ਦੂਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ 'ਯੁਸ਼ਮਦ' ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ 'ਅਸਮਦ' ਨਾਲ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਲਟ' ਲਕਾਰ ਵਰਤਮਾਨ ਕਾਲ ਲਈ, ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਪਿਛਲੇ ਕਾਲ ਲਈ ਵੀ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਛਾ-ਰੂਪ ਅਤੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ-ਰੂਪ ਲਕਾਰ ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਹਨ। 'ਲਿਟ' ਲਕਾਰ ਭਵਿੱਖਤ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਧਾਤੂ ਖੁਦ ਭਵਿੱਖਤ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਨਹੀਂ। ਪੂਰਨ ਕਾਲ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਮਝਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਹਿਤਾ ਆਦਿ ਵਿੱਚ। 'ਹੋਤ੍ਰ', 'ਕਾਰਾ', 'ਸੇਯੰ', 'ਲਾਂਗਲੀ', 'ਸ਼ਾ' ਆਦਿ ਰੂਪ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ। 'ਸ਼ੀਤਾਰਤਾ', 'ਸੇਂਦ੍ਰ', 'ਸੌਕਾਰਾ' ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਰੂਪ ਹਨ। ਇਹ ਮੁਢਲੇ ਰੂਪ ਇਥੇ ਵਿਣੂ ਲਈ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਭੇਟ ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। 'ਸ਼ੌਰੀ' ਅਤੇ 'ਏਤਉ' ਵਿਣੂ ਲਈ ਹਨ; 'ਇਮੌ' ਦੁਰਗਾ ਲਈ; 'ਅਮੂ' ਸਾਡੇ ਲਈ; 'ਅਰਜੁਨ' ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ। 'ਸ਼ਡ' ਦਾ ਅਰਥ ਇਥੇ ਛੇ ਹੈ; 'ਸ਼ਣਮਾਤਰ' ਛੇ ਮਾਵਾਂ ਹਨ; 'ਵਾਕਛੁਰ' ਅਤੇ 'ਵਾਗਧਸ੍ਰਿਥਾ' ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਸ਼ਬਦ ਹਨ। ਹੁਣ, 'ਪ੍ਰਸ਼ਨ' ਹਰੀ ਦਾ ਛੇਵਾਂ ਰੂਪ ਹੈ; 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਸ਼ਟੀਕਾ' ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਸ਼ਬਦ ਹੈ। ਤੂੰ ਚਕਰਧਾਰੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਚੋਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮਹਾਬਲੀ ਵੀ ਹੈਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਿਧਾਨ ਅਤੇ ਵਿਧੀਆਂ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਨ, ਇਥੇ ਸੰਖੇਪ ਅਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਜੋ ਸਤਪੁਰਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉੱਚੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।