ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰੇ। ਜਿਸ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਅਰਘ੍ਯਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਭਾਂਡੇ ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਲਈ ਭੋਜਨ ਪ੍ਰਸਾਦ ਲੈਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਕਰ ਲਾ ਕੇ, ਨਾਂਦੀਮੁਖ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਵੇ ਦੀ ਰਸਮ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇੱਕ ਪਿਤਰ, ਜੋ ਦਿਵਯ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇੱਕ ਪਵਿਤ੍ਰ ਨਾਲ ਅਰਘ੍ਯਾ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅੰਤਹਿਨ ਰਸਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਚਾਰ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧਿਤ ਪਾਣੀ ਤੇ ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਪਿਤਰ ਸਮਾਨ ਹਨ, ਤਾਂ ਦੋ ਭਾਂਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਬਾਕੀ ਕਾਰਜ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਪੀੰਡਾ-ਸਬੰਧ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ ਦਿਨ ਤੇ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਿੰਡਾਂ ਗਾਂ, ਬਕਰੀਆਂ, ਭੇਡਾਂ, ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਯਜਨ-ਭੋਜਨ ਨਾਲ, ਤੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਦੁੱਧ-ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ-ਮृਗ, ਭੇਡ, ਸੂਰ, ਅਤੇ ਖਰਗੋਸ਼ ਦਾ ਮਾਸ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੈਂਡੇ ਦਾ ਮਾਸ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਹਦ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀ-ਭੋਜਨ ਵੀ। ਜੋ ਗਯਾ ਵਿਖੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਗੁਣਵਾਨ ਪਤਨੀ, ਕੁਆਰੀ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਪਸ਼ੂ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ—ਇਹ ਸਭ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਿਕ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਸੋਨੇ-ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ, ਇਹ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਤਾਰੀਖ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਕੇਵਲ ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਹ ਰਸਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਰਸਮ ਨਾਲ ਸਵਰਗ, ਸੰਤਾਨ, ਤਾਕਤ, ਵੀਰਤਾ, ਜਮੀਨ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਰਾਜ, ਵਪਾਰ, ਤੇ ਹੋਰ ਲਾਭ ਵੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਧਨ, ਗਿਆਨ, ਚਿਕਿਤਸਾ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ, ਭਾਂਡੇ, ਅਤੇ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ ਤੋਂ ਭਰਣੀ ਤੱਕ, ਉਹ ਮਨਚਾਹੀ ਵਸਤੂਆਂ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਅਤੇ ਆਦਿਤ—ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਰਾਧ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹਨ। ਆਯੁ, ਸੰਤਾਨ, ਧਨ, ਗਿਆਨ, ਸਵਰਗ, ਮੁਕਤੀ, ਤੇ ਸੁਖ—ਇਹ ਸਭ ਲਾਭ ਹਨ। ਇਥੇ ਕਲਪ-ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਇਸ ਕਲਪ-ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—ਦਿਵਯ ਤੇ ਪਿਤਰ ਰਸਮਾਂ ਨੂੰ—ਉਹ ਇਥੇ ਧਨ, ਗਿਆਨ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਉੱਚਾ ਮਾਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਹੁਣ, ਵੇਦ ਦਾ ਆਰੰਭ ਸਿੱਧ-ਰੂਪ ਵਿਵਸਥਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾ 'ਸਵੌਜਸ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਤੀਪਦਿਕ (ਨਾਮ-ਮੂਲ) ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਤੀਪਦਿਕ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਾਤੁ ਤੇ ਪ੍ਰਤਯ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਦੂਜਾ ਕਾਰਕ 'ਕਰਮਣੀ' ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਿਚਕਾਰਕ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਕਰਤਾ ਹੈ; ਜੋ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਲਈ ਦਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤਕ ਹੈ। ਜਿਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੇ ਲਿਆ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ—ਜਦ 'ਙਿ' ਤੇ 'ਸੁ' ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਸਤਵਾਂ ਕਾਰਕ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਧਿਕਾਰ-ਸਥਾਨ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਚਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਾ-ਚਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਪਾਦਾਨ (ਸਰੋਤ ਜਾਂ ਵਿਛੋੜਾ) ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਦੂਜਾ ਕਾਰਕ ਕਰਮ-ਪ੍ਰਵਚਨੀਯ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਚਕਾਰਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਾਥ-ਭਾਵ ਅਤੇ ਘਾਟ ਲਈ 'ਉਪ' ਵੀ ਉਲਲੇਖ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਸਮਾਂ, ਦਾਨ, ਅਤੇ ਵੈਦਿਕ ਵਿਧੀਆਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਅਤੇ ਮਹੱਤਤਾ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਲਾਭ, ਉੱਚਾ ਮਾਰਗ ਤੇ ਆਤਮਕ ਉਨਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।