ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਦੋਂ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੜੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਬਚੀ ਹੋਈ ਹੋਮ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਇਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਹੈ,” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਾਂਡੇ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ, ਵਿਆਹ੍ਰਿਤੀਆਂ ਅਤੇ “ਮਧੁਵਾਤਾ” ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਰਿਚ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਹੁਤੀ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦਾ ਭੋਜਨ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਜਲਦੀ ਦੇ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਿਤਰ ਭੋਜਨ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਬਾਰੇ ਆਗਿਆ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਸਾਰਾ ਭੋਜਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਤ੍ਰਕ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ “ਸਵਧਾ” ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ “ਸਵਧਾ” ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦੀ ਸ਼ਬਦ “ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਵੇ” ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਆਰਜ਼ੂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਦਾਤਾ ਵਧਣ, ਵੇਦ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਫੱਲਣ-ਫੂੱਲਣ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਨਿਭਾ ਲਈਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਰਘਯਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਨਾਂਦੀਮੁਖ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਰਸਮ ਵਿੱਚ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਸਿਰਫ ਇਕ ਪਿਤਰ ਜਾਂ ਕੋਈ ਦਿਵ੍ਯ ਪਿਤਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਲ ਹੀ ਅਰਘਯਾ ਦੇਵੇ। ਲਗਾਤਾਰ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਰਸਮ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਰ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤਿਲ ਮਿਲਾਇਆ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਪਿਤਰ ਤੁਲਨਾਤਮਕ ਹਨ, ਤਾਂ ਦੋ ਭਾਂਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਬਾਕੀ ਰਸਮ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਪੀੰਡਾ ਸੰਬੰਧ ਇਕ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਤੇ, ਅਤੇ ਸਾਲ ਭਰ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿੰਡ (ਚਾਵਲ ਦੇ ਗੋਲਿਆਂ) ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ, ਬਕਰੀਆਂ, ਭੇੜਾਂ, ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਮਹੀਨਾ ਯਜਨ ਭੋਜਨ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸਾਲ ਭਰ ਦੂਧ-ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ-ਮ੍ਰਿਗ, ਭੇੜ, ਸੂਰ ਅਤੇ ਖਰਗੋਸ਼ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹ ਕਰਮ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਗੈਂਡੇ ਦਾ ਮਾਸ, ਸ਼ਹਦ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀ ਭੋਜਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗਯਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਅਨੰਤ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ, ਕੁਆਰੀ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਪਸ਼ੂ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਿਕ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਭ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲੀ ਤਿੱਥ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਸਿਰਫ ਚੌਦਵੀਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਹ ਕਰਮ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਸਵਰਗ, ਸੰਤਾਨ, ਤਾਕਤ, ਵੀਰਤਾ, ਜ਼ਮੀਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਰਾਜ, ਵਪਾਰ ਆਦਿਕ ਲਾਭ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਧਨ, ਗਿਆਨ, ਚਿਕਿਤਸਾ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ, ਭਾਂਡੇ, ਅਤੇ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ ਤੋਂ ਭਰਣੀ ਤੱਕ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੀ ਰਸਮ ਵਿੱਚ ਵਸੂ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਆਦਿਤਿਆ—ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਹਨ। ਆਯੁ, ਸੰਤਾਨ, ਧਨ, ਗਿਆਨ, ਸਵਰਗ, ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਭੋਗ—ਇਹ ਸਭ ਇਸ ਰਸਮ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਕਲਪ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਇਕ ਹਿੱਸਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਇਸ ਕਲਪ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਜਾਂ ਪਿਤਰ ਕਰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਹੋਵੇ—ਉਹ ਇੱਥੇ ਧਨ, ਗਿਆਨ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਮਾਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਹੁਣ ਵੇਦ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸਿੱਧ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।