ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਆਏ ਹੋਏ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਯਜਮਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਜੋੜੇ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਹਰ ਦੇਵਕਰਮ ਲਈ ਦੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਿਤਰ ਤਰਪਣ ਲਈ ਤਿੰਨ, ਅਤੇ ਜਲ ਤਰਪਣ ਲਈ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਇਕ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਜੌ ਛਿੜਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਅੰਗੂਠੀ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਸੰਵਾਰਦਾ ਹੈ। ‘ਯਾ ਦਿਵਿਆ’ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਦੱਖਣ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਗਿਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ: “ਉਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਹੁਣ ਆਉਣ।” ਉਹ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜੌ ਵਾਲਾ ਅਰਘ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜੋ ਘੀ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਅਗਨਿ ਵਿੱਚ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਗਿਆ ਮੰਗਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭੋਜਨ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਦਾ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਇਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਪਾਤਰ ਹੈ,” ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਵਿਆਹਰਤੀਆਂ ਸਮੇਤ ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤਰ ਤੇ ‘ਮਧੁਵਾਤਾ’ ਰਿਕ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ। ਬਿਨਾ ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਜਲਦੀ ਦੇ, ਉਹ ਅਗਨਿ ਲਈ ਆਹੁਤੀ ਤੇ ਯਜਨ ਭੋਜਨ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਭੋਜਨ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਭੋਜਨ ਤੇ ਤਿਲ ਲੈ ਕੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੁਖ ਕਰਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਤਕ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਜਲ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ‘ਸ੍ਵਧਾ’ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ‘ਸ੍ਵਧਾ’ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ,” ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛੱਡਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਾਤਾਵਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਹੋਵੇ, ਵੇਦ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਫਲੇ-ਫੂਲੇ। ਜਦ ਉਹ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਨਿਵਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਅਰਘ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟਿਆ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕਰਕੇ, ਨਾਂਦੀਮੁਖ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਲਈ ਕੀਤੀ ਰਸਮ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਪਿਤਰ ਜਾਂ ਕੋਈ ਦੇਵੀ ਪਿਤਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਪਵਿਤ੍ਰ ਨਾਲ ਅਰਘ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਲਗਾਤਾਰ ਰਸਮ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਚਾਰ ਪਾਤਰ ਸੁਗੰਧਤ ਜਲ ਤੇ ਤਿਲ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਪਿਤਰ ਸਮਾਨ ਹਨ, ਤਾਂ ਦੋ ਪਾਤਰ ਵਰਤਣੇ ਹਨ, ਬਾਕੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਪੀੰਡਾ ਸੰਬੰਧ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ ਦਿਨ ਤੇ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤਕ ਇਹ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਪਿੰਡ (ਭੋਜਨ ਗੋਲੀਆਂ) ਗਾਂ, ਬਕਰੀਆਂ, ਭੇਡਾਂ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਰਪਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਯਜਨ ਭੋਜਨ, ਅਤੇ ਸਾਲ ਲਈ ਖੀਰ (ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਚਾਵਲ) ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਹਰਣ, ਭੇਡ, ਸੂਰ, ਤੇ ਖਰਗੋਸ਼ ਦਾ ਮਾਸ, ਅਤੇ ਗੈਂਡੇ ਦਾ ਮਾਸ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ਹਦ ਤੇ ਤਪਸਵੀ ਭੋਜਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗਯਾ (ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ) ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਰਸਮ ਵਿਚ, ਸੁਚਰਿਤ੍ਰਾ ਪਤਨੀ, ਕੁਆਰੀ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਪਸ਼ੂ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ — ਇਹ ਸਭ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਲਾਭ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਿਕ ਤੇਜ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਣ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਭ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਫਲਦਾਇਕ ਹਨ। ਇਹ ਰਸਮ ਚੰਦ੍ਰਮਾਸੀ ਪਹਿਲੀ ਤਾਰੀਖ ਤੋਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਸਿਰਫ ਚੌਦ੍ਹਵੀ ਤਾਰੀਖ ਛੱਡ ਕੇ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਵਰਗ, ਸੰਤਾਨ, ਤਾਕਤ, ਵੀਰਤਾ, ਜਮੀਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੀ, ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ, ਰਾਜ, ਵਪਾਰ ਆਦਿਕ ਲਾਭ ਹੋਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਰਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਘਰ, ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।