ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਧਰਮਕਰਮ ਦੀ ਰਸਮ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਾਲੀ ਲੋਹ, ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਬਕਰੀ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਚੁਣੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਹੀ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਦਾਨ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" ਕਿਉਂਕਿ ਜਗਤ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਗ੍ਰਹਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਹੈ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਮਹਾਗਣਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲੀ ਅਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਅਤੇ ਅਤੁੱਲ ਧਨ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ। ਪਰ, ਜੇ ਇਹ ਪੂਜਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਾਤਾਵਾਂ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਰਸਮਾਂ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗੌਰੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਵਧੀਆ ਸੰਕਲਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਵਿਚ। ਦੇਵਸੇਨਾ, ਸਵਧਾ, ਸਵਾਹਾ, ਮਾਤਾਵਾਂ, ਵੈਧ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਤੀ—ਇਹ ਸਭ ਗਣੇਸ਼ ਵੱਲੋਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਅਟੁੱਟ ਅਨਾਜ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਅਤੇ ਫਲ ਅਰਪਣ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਆਰਤੀ ਅਤੇ ਦਾਨ ਵੀ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲੇ। ਕਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਮਿਆਂ—ਨਵੀਂ ਚੰਦ, ਅਸ਼ਟਕਾ, ਵਾਧਾ, ਦੋ ਅਮਾਵੱਸਿਆ, ਵਯਤਿਪਾਤ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਛਾਂ, ਅਤੇ ਚੰਦ-ਸੂਰਜ ਦੇ ਗ੍ਰਹਣ—ਇਹ ਸਭ ਰਸਮਾਂ ਲਈ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ। ਵੈਦਿਕ ਰਸਮਾਂ ਵਿਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੀਂ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਭੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਯਾਜਕ, ਜਵਾਈ, ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਸੱਸ-ਸਸੁਰ, ਅਤੇ ਮਾਮਾ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਰਮ-ਪ੍ਰਵਾਨ, ਤਪਸੀ, ਪੰਜ-ਅਗਨੀ ਯਾਜਕ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਿਮਾਰ, ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਜਾਂ ਵਾਧਾ ਵਾਲੇ, ਇਕ-ਅੱਖੀ, ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਆਹੇ, ਕਿਰਾਏ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਨਪੁੰਸਕ, ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਾਪਿਤ, ਮਾਂ-ਪਿਓ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ, ਖੱਡ ਤੋਂ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ—ਇਹ ਰਸਮਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਲਏ ਜਾਂਦੇ। ਪੂਜਾ ਤੋਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ। ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ, ਪੂਜਾ ਨਿਰਵਿਘਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਏ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦਿਵ੍ਯ ਰਸਮਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਤੇ ਪਿਤ੍ਰ ਰਸਮਾਂ ਲਈ ਉਹ ਜੋ ਜੋੜੇ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਿਵ੍ਯ ਰਸਮ ਲਈ ਦੋ, ਪਿਤ੍ਰ ਰਸਮ ਲਈ ਤਿੰਨ, ਅਤੇ ਜਲ ਰਸਮ ਲਈ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੱਥ ਧੋਣ ਲਈ ਜਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਹਾਜ ਵਿਚ ਜੌ ਛਿੜਕਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਉੰਗਠੀ ਨਾਲ। 'ਯਾ ਦਿਵ੍ਯਾ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਜਲ ਹੱਥ ਵਿਚ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਪਸਵਯਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਿਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣ ਅਤੇ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, 'ਉਹ ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਣ' ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੌ ਵਾਲਾ ਅਰਘ ਪਿਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਹਾਜ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹਵਨ ਵਿਚ ਪਾਉਣ ਲਈ, ਘੀ-ਭਿੱਜਿਆ ਭੋਜਨ ਲੈਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਜਹਾਜਾਂ ਵਿਚ ਲਗਨ ਨਾਲ ਵੰਡਦਾ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, 'ਇਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਜਹਾਜ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ, ਜਹਾਜ ਨੂੰ ਸੰਕਲਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ, ਵਿਆਹ੍ਰਿਤੀਆਂ, ਅਤੇ 'ਮਧੁਵਾਤਾ' ਰਚਨਾਵਾਂ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਗੁੱਸਾ ਜਾਂ ਜਲਦੀ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਅਤੇ ਯਜਨ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਭੋਜਨ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਾਲਾ ਤਿਲ ਲੈ ਕੇ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਸਾਰਾ ਭੋਜਨ ਪਿਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਤਰੀ ਪਿਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਨੀ ਪੀਣ ਲਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, 'ਸਵਧਾ' ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ। 'ਸਵਧਾ' ਕਹਿਣ ਤੇ, ਉਹ 'ਹੋ ਜਾਵੇ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਾਣੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਾਨੀ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੈਦ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਚਿਰ ਜੀਵਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।