ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਿਧੀਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ੁਭ ਕਾਰਜ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦ ਰਾਹੂ, ਕੇਤੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨੌਂ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਉਪਚਾਰ ਲਈ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਧਾਤਾਂ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸੀਸੇ ਦੇ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਸ਼ੁਭਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਫਿਰ, ਹਰ ਗ੍ਰਹ ਜਾਂ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੰਗ ਅਨੁਸਾਰ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਫੁੱਲ ਭੇਟ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਜਿਸ-ਜਿਸ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਣੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉਚਿਤ ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹਵਨ ਜਾਂ ਭੇਟਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਉਪਚਾਰ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਦਬੁਧ, ਸ੍ਵਾਤੀ, ਯਦਰਯਾ ਅਤੇ ਉਕਲੇ ਹੋਏ ਚਾਵਲ ਭੇਟ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਸਾਥ ਹੀ, ਸ਼ੰਨਾ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਡੰਡੀਆਂ ਤੋਂ ਝੰਡੇ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਝੰਡੇ ਲਹਿਰਾ ਕੇ ਪੂਜਾ ਹੋਈ। ਹਵਨ ਲਈ ਉਦੁੰਬਰ, ਸ਼ਮੀ, ਦੂrvਾ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਵਰਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਭੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਦ, ਘਿਉ, ਦਹੀਂ ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਹੋਈ। ਦਹੀਂ-ਚਾਵਲ, ਚੂਰਨ, ਮਾਸ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਤਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋ ਸਕੇ, ਲੱਭ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਕਾਲਾ ਲੋਹਾ, ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਬੱਕਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਦਾਨ ਦੇਣ ਯੋਗ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਹ ਦਿਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਅਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਇਹ ਗ੍ਰਹ ਹੀ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਪੂਜਨੀਆ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਹਾਗਣਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਫਲਤਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਸਭ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅਤੁੱਲ ਧਨ-ਸੰਪਦਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਵਿਧੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਾਤਾਵਾਂ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਲੋਕ ਸ਼ੁਭਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗੌਰੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸੁਭ ਮੌਕਿਆਂ ਤੇ। ਦੇਵਸੇਨਾ, ਸਵਧਾ, ਸਵਾਹਾ, ਮਾਤਾਵਾਂ, ਵੈਧ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਤੀ—ਇਹ ਸਭ ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਖਾਸ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਜਦੋਂ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਮਿਲ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਅਟੂਟ ਅਨਾਜ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਅਤੇ ਫਲ ਭੇਟ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਆਰਤੀ ਅਤੇ ਦਾਨ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਭ ਸन्तੁਸ਼ਟ ਹੋਣ। ਨਵੀਂ ਅਮਾਵੱਸ, ਅਸ਼ਟਕਾ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਵਾਧ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਪੱਖ ਦੀਆਂ ਅੰਧਕਾਰ ਰਾਤਾਂ, ਵ੍ਯਤਿਪਾਤ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਛਾਂ, ਚੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਿਣ—ਇਹ ਸਭ ਵਡ਼ੀ ਮਹੱਤਤਾ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਨੌਜਵਾਨ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਤਜਰਬੇਕਾਰ ਹਨ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਯਜਮਾਨ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਜਵਾਈ, ਯਜਮਾਨ ਦਾ ਸੱਸੁਰ ਅਤੇ ਮਾਮਾ—ਇਹ ਸਭ ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਹਨ। ਜੋ ਰਿਵਾਜਾਂ ਦੇ ਪਾਬੰਦ ਹਨ, ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਪੰਜ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਯਜਮਾਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜਿਹੜੇ ਰੋਗੀ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਘਟ ਜਾਂ ਵਧ ਗਏ ਹਨ, ਇਕ ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਆਹੇ, ਕਿਰਾਏ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਨਪੁੰਸਕ, ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਭਰਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਾਪਤ, ਮਾਂ-ਪਿਉ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣ ਵਾਲੇ, ਖੁਹੀਂ ਵਿਚੋਂ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਪੁੱਤਰ—ਇਹ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ। ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪੂਜਾ ਤੋਂ ਇਕ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯਤ ਕਰੇ। ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ, ਨਿਰਵਿਘਨ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਆਏ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰੇ। ਦੈਵੀ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਜੋੜਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਏ ਜਾਣ। ਹਰ ਦੈਵੀ ਕਰਮ ਲਈ ਦੋ, ਪਿਤਰ ਤਰਪਣ ਲਈ ਤਿੰਨ ਤੇ ਜਲ ਕਰਮ ਲਈ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਏ ਜਾਣ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੱਥ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੇ, ਫਿਰ ਬੈਠਣ ਲਈ ਕੁਸ਼ ਦੀ ਘਾਸ਼ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ, ਜੌ ਨੂੰ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਮੋਹਰੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਵੇ। 'ਯਾ ਦਿਵਿਆ' ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਪਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ, ਅਪਸਵ੍ਯ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ ਅਤੇ ਸਹਿਮਤੀ ਲੈ ਕੇ, 'ਉਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਣ' ਇਹ ਬੋਲੀ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੌ ਵਾਲਾ ਅਰਘਯ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਹਵਨ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਪਾਉਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਕਰਕੇ, ਘਿਉ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਲੈ ਕੇ, ਆਗਿਆ ਲਈ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੀ ਪੂਜਾ ਵਿਧੀਅਨੁਸਾਰ, ਆਦਰ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਭ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ, ਗ੍ਰਹ ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ।