ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸ਼ੁਭ ਕਾਰਜ ਕਰਨੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ "ਕੂਸ਼ਮਾਂਡਾ", "ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ" ਅਤੇ ਹੋਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ "ਸਵਾਹਾ" ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਚੌਰਾਹੇ ਉੱਤੇ, ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਦਰਬਾ ਘਾਸ ਵਿਛਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੱਕੀ ਅਤੇ ਕੱਚੀ ਮੱਛੀ, ਮਾਸ—ਇਹ ਸਭ ਭੀ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ, ਮੂਲੀ, ਤਲੀ ਹੋਈਆਂ ਪਕੌੜੀਆਂ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਪਕੌੜੀਆਂ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਅੰਕੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੁਰਵਾ ਘਾਸ, ਰਾਈ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਮਿਲੇ ਹੋਣ, ਉਸਦਾ ਇਕ ਪੂਰਾ ਮੁਠ ਭੀ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਆਰਾਧਕ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ: "ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਣ, ਧਨ ਮਿਲਣ, ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ।" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਭੋਜਨ, ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਿਆ ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਵਸਤ੍ਰ ਭੀ ਦਿਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਲਾਭ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਤਾਕਤ, ਵਾਧਾ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਜਾਂ ਤਾਜਗੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਾਹੂ, ਕੇਤੂ ਅਤੇ ਨੌ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਾਰਜ ਲਈ ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਹੋਰ ਧਾਤਾਂ ਜਾਂ ਸੀਸੇ ਦੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਮੰਗਲ ਲਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੰਗਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਇਕ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਦਬੁਧ, ਸਵਾਤੀ, ਯਦਰਯਾ ਅਤੇ ਉਕਲੇ ਹੋਏ ਚਾਵਲ—ਇਹ ਭੀ ਨਿਯਤ ਸਮਰਪਣ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੰਨਾ, ਦੇਵੀ, ਅਤੇ ਡੰਡੇ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੋਈ ਝੰਡੀਆਂ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਦੁੰਬਰਾ, ਸ਼ਮੀ, ਦੂਰਵਾ ਅਤੇ ਕੁਸ਼—ਇਹ ਲੱਕੜੀਆਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹਵਨ ਲਈ ਵਰਤਣੀਆਂ ਹਨ। ਸ਼ਹਦ ਅਤੇ ਘਿਉ, ਜਾਂ ਦਹੀ ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭੀ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਦਹੀ-ਚਾਵਲ, ਪਿਸੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ, ਮਾਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਵੀ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਉਪਲਬਧ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਾਲਾ ਲੋਹਾ, ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬੱਕਰੀ—ਇਹ ਨਿਯਤ ਦਾਨ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਕਿਉਂਕਿ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋਣਾ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗ੍ਰਹਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਹਾਗਣਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਫਲਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਤੇ ਅਤੁਲ ਧਨ-ਸੰਪਦਾ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਇਹ ਵਿਧੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਾਤਾਵਾਂ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ੁਭਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗੌਰੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ। ਦੇਵਸੇਨਾ, ਸ੍ਵਧਾ, ਸ੍ਵਾਹਾ, ਮਾਤਾਵਾਂ, ਵੈਧ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਤੀ—ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹਨ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਟੂਟ ਅਨਾਜ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਅਤੇ ਫਲ—ਇਹ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨ। ਆਰਤੀ ਅਤੇ ਦਾਨ ਵੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲੇ। ਅਮਾਵੱਸ, ਅਸ਼ਟਕਾ, ਵਾਧੂ, ਦੋਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਯਤਿਪਾਤ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਛਾਂ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗ੍ਰਹਿਣ—ਇਹ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇ। ਆਪਣੇ ਭੈਣ-ਪੁੱਤਰ, ਯਜਮਾਨ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਜਵਾਈ, ਯਜਮਾਨ ਦਾ ਸੱਸੁਰ ਅਤੇ ਮਾਮਾ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੀ ਮਾਣ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਧੀ, ਤਪੱਸਿਆ, ਪੰਚਾਗਨੀ ਯਜਨਾ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮਾਣਯੋਗ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਬੀਮਾਰ, ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਘਾਟ ਜਾਂ ਵਾਧਾ, ਇਕ ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਆਹੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਯੋਗਤਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ। ਕਿਰਾਏ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ, ਨਪੁੰਸਕ, ਕੁਆਰੀ ਦਾ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਪਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਜੋ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਖੱਡ ਵਿੱਚੋਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਿਮੰਤਰਣ ਦੇਵੇ, ਆਪ ਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਸੰਯਮੀ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਪੂਜਾ ਵਿਧੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਫਲ ਹੋਵੇ।