ਪਲਾਸ਼ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਸ੍ਰੁਵਾ ਅਤੇ ਸ੍ਰੁਚ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਇਹ ਲੱਕੜ ਇੱਕ ਉਂਗਲ ਘੱਟ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਯਜਨ ਦੀਆਂ ਪਾਤਰਾਂ 'ਚ ਕੋਈ ਦਿੱਖ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧੀ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛਿੜਕ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਜਦੋਂ ਪਾਤਰ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਯਜਨ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਚਾਰ ਪੂਰੀਆਂ ਪਾਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਚੁਰਤਾ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਹਵਨ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅੱਗ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੇਕਰ ਆਹੁਤੀ ਨਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਕਠੋਰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਅੱਗ ਦਾ ਮੂੰਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਮਰ ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰਣਾਂ ਦੁਆਰਾ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਵਿਸ਼ਟਕ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਪੂਰਨਾਹੂਤੀ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਅੱਗ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੋ ਮੁੰਡਾ, ਛੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਪੀਲੀ ਰੰਗ ਦੀ ਅਤੇ ਸੱਤ ਜੀਭਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਹਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਚਮਚ, ਸਪੂਨ, ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਰਤਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਇੱਕ ਰਾਮ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੈ, ਚਾਰ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਦੇ ਇਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਯਜਨ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਵਿਧੀਪੂਰਕ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਆਹੁਤੀ ਵਿੱਚ ਤਿਲ ਦੀ ਪ੍ਰਚੁਰਤਾ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ। ਟੋਣੇ-ਟੋਟਕੇ ਲਈ, ਆਹੁਤੀ ਵਿੱਚ ਸੂਅਰ, ਹਿਰਣ ਜਾਂ ਸੁਭ ਅਛੇਤ ਹੰਸ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਿਰਣ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਮੱਧ, ਅੰਗੂਠਾ ਅਤੇ ਅਣਾਮਿਕਾ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਤਿਲ ਨੂੰ ਦਹੀਂ, ਸ਼ਹਦ ਅਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਤਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਅਣਾਮਿਕਾ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੁਆਰਾ ਸਮੂਹਾਂ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰਤਾ ਲਈ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਜਲ ਅਤੇ ਮੁੰਡੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚੋਰੀਚਾਰੇ, ਗਧਿਆਂ ਅਤੇ ਊਠਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਾਂਦਿਆਂ ਵੀ, ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ; ਮਨ ਮੁਰਝਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਕੰਮ ਫੇਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਨਾ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਦਰਜਾ, ਨਾ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਨਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਨਾ ਪਾਠ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਾਊਂ ਦੇ ਘੀ ਅਤੇ ਸਰੋਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਿੱਟੀ, ਪੀਲਾ ਰੰਗ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਪਦਾਰਥ ਅਤੇ ਗੁਗਲ ਦੀ ਧੂਪ ਤੁਰੰਤ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕਾਸ਼ਤਰੀ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਲਾਲ ਖਾਲ 'ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਨ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹਾਂ; ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰੇ। ਭਗਾ, ਇੰਦਰ, ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਜਲ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੀ ਮੱਥੇ, ਕੰਨ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਨੂੰ ਮੱਥੇ 'ਤੇ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। 'ਕੂਸ਼ਮਾਂਡਾ', 'ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ' ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਉਚਾਰਣ 'ਸਵਾਹਾ' ਦੇ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚੌਰਾਹੇ 'ਤੇ, ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਵਿਛਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੱਕੀ ਅਤੇ ਕੱਚੀ ਮੱਛੀ, ਮਾਸ, ਮੂਲੀ, ਤਲੀ ਹੋਈਆਂ ਪਕਵਾਨ, ਮਿਠੀਆਂ ਪਕਵਾਨ ਅਤੇ ਟੋਣੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵੀ ਆਹੁਤੀ ਵਿੱਚ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਦਾਰਥ ਲਿਆ ਕੇ, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੱਥਾ ਨਿਵਾਓ। ਪਾਣੀ, ਦੁਰਵਾ ਘਾਸ, ਸਰੋਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪੂਰੀ ਮुठੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿਓ। "ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦਿਓ, ਮੈਨੂੰ ਧਨ ਦਿਓ, ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਦਿਓ।" ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਭੋਜਨ ਦੀ ਆਹੁਤੀ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕਰੋ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਓ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਜੋੜੀ ਕਪੜੇ ਦਿਓ। ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਤਾਕਤ, ਵਾਧਾ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਜਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋ, ਇਹ ਵਿਧੀਆਂ ਪੂਰੀ ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।