ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਦਰਭਾ ਘਾਸ਼ ਵਿਛਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪਾਤ੍ਰ ਨੂੰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਪਵਿੱਤਰ ਕਟਿੰਗਾਂ ਦਰਭਾ ਦੀ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਰਮ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਜੋ ਪਾਤ੍ਰ ਕੂੰਭਾਰ ਦੇ ਚਾਕ ਤੇ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਸੁਰਿਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਮੰਗਲ ਅਤੇ ਅਮੰਗਲ ਕਰਮ ਸ੍ਰੁਵਾ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਸ੍ਰੁਵਾ ਅੱਗੇ ਵਰਤੀ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਵਿਧਵਾ ਹੋਣ ਦਾ ਭੈ, ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਪੁੱਤਰ ਨਾਸ ਦਾ ਦੋਖ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਗੇ, ਅਗਨੀ, ਸੂਰਜ, ਸੋਮਾ, ਵਿਰਿੰਚੀ, ਅਨਿਲ ਅਤੇ ਯਮ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਲਲੇਖ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਗਨੀ ਧਨ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਰੋਗ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਨਿਲ ਵਾਧਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਯਮ ਮੌਤ ਦਾ ਦਾਤਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਪਾਤ੍ਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਖਾਂ ਹੋਣ, ਫਿਰ ਪੰਜ ਸ਼ਾਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਤ੍ਰ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ੍ਰੁਵਾ ਅਤੇ ਸ੍ਰੁਚ ਲਈ ਪਲਾਸ਼ ਦੀ ਲੱਕੜ ਮੰਨਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਵਸਥਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਉਂਗਲ ਘੱਟ। ਪਾਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਛਿੜਕਣਾ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਆਵশ্যਕ ਹੈ। ਜਦ ਪਾਤ੍ਰ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਯਜਨਾ ਪੂਰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਚਤੁਰ ਪੂਰਨ ਪਾਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦ ਹਵਨ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਗਨੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਕਠੋਰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਅਗਨੀ ਦਾ ਮੂੰਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਆ, ਕਮਰ ਮੰਤਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਵਿਸ਼ਟਕ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਪੂਰਨਾਹੁਤੀ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਦੋ ਸਿਰ, ਛੇ ਅੱਖਾਂ, ਭੂਰੇ ਰੰਗ ਅਤੇ ਸੱਤ ਜੀਭਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਕੜਛੀ, ਚਮਚ, ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਅਗਨੀ ਮੇਂਡੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੀ, ਚਾਰ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਅਗਨੀ ਦਾ ਇਹ ਰੂਪ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਉਹ ਯਥਾਵਿਧਿ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬ੍ਰਾਹਣ-ਵਧੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਲਈ ਤਿਲ ਦੀ ਪ੍ਰਚੁਰਤਾ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਾਦੂ ਟੋਨੇ ਵਿੱਚ ਸੂਰ, ਹਿਰਣ ਜਾਂ ਮੰਗਲਕ ਹੰਸ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਿਰਣ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਵਿਚਕਾਰ, ਅੰਗੂਠਾ ਅਤੇ ਮਧਯਮ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਦਿੰਨੀ ਆਖੀ ਗਈ ਹੈ। ਪੁਜਾਰੀ ਤਿਲ ਨੂੰ ਦਹੀਂ, ਸ਼ਹਦ ਅਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ। ਕੂਸ਼ਾ ਘਾਸ਼ ਨੂੰ ਅਨਾਮਿਕਾ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਗਣਾਂ ਦੀ ਅਧਿਪਤਤਾ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਗ੍ਰਿਹ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਲਈ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਮੁੰਡੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚੁਟਿਆ, ਗਧਿਆਂ ਅਤੇ ਓਟਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹੋਰ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਮਨ ਮਾੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਕੰਮ ਫੇਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਕਾਰਨ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾ ਤਾਂ ਉਥੇ ਆਚਾਰਿਆ ਦਾ ਦਰਜਾ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਪੰਡਿਤ ਦਾ, ਨਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦਾ, ਨਾ ਪਾਠ ਦਾ। ਗਉ ਦੇ ਘਿਉ ਅਤੇ ਸਰੋਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਗਲਾਚਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੁਰੰਤ ਮਿੱਟੀ, ਪੀਲਾ ਚੂਨਾ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਵਸਤੂਆਂ ਅਤੇ ਗੁਗਲੁ ਧੂਪ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨਰਕਾਸ਼ਤ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਲਾਲ ਖਾਲ ਉੱਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਆਸਨ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰੇ।” ਭਗ, ਇੰਦਰ, ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਪਾਣੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੀ ਮੱਥਾ, ਕੰਨ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ਼ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਵਿਧਾਨ, ਬੜੀ ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ, ਸਸਕਾਰਪੂਰਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।