ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸ਼ੁਭਤਾ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਇਹ ਭਾਂਡਾ ਵੇਦੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਲੱਕੜ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਅੱਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਉਸਨੂੰ ਉਸੇ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯਜਮਾਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਨਾਰਦ! ਜੇ ਕਰਤਾ ਦਾ ਮਨ ਅਨਾਸਕਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਰਮ ਅਸਫਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਪੰਡਤਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਪਾਬੰਦੀ ਨਹੀਂ; ਜਿਹੜੇ ਉਪਲਬਧ ਹੋਣ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਘਿਉ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਤਿੰਨ ਅੰਗੁਲ ਚੌੜਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਿਠੇ ਵਾਲਾ ਭਾਂਡਾ ਛੇ ਅੰਗੁਲ ਚੌੜਾ। ਸ੍ਰੁਵਾ ਛੇ ਅੰਗੁਲ ਅਤੇ ਸ੍ਰੁਚ ਤਿੰਨ ਤੇ ਅੱਧ ਅੰਗੁਲ ਦਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਪ੍ਰੋਕਸ਼ਣੀ ਦੇ ਕੋਲ ਅੱਠ ਇਕਾਈਆਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਣੀਤ ਭਾਂਡਾ ਰੱਖੋ। ਜਦ ਪ੍ਰਣੀਤ ਭਾਂਡਾ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੋ। ਫਿਰ, ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਭਾਂਡਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਪਵਿਤ੍ਰਾ-ਕੱਟੀਆਂ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਕਰਮ ਮਹਾਨ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁੰਭਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਭਾਂਡਾ ਅਸੁਰਿਕ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਸ੍ਰੁਵਾ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਸ੍ਰੁਵਾ ਅੱਗੇ ਵਰਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵਿਧਵਾ-ਯੋਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਵਿਚਕਾਰ ਵਰਤਣ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ-ਹਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਸੋਮਾ, ਵਿਰਿੰਚੀ, ਅਨਿਲ ਤੇ ਯਮ—ਇਹ ਸਭ ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਅੱਗ ਧਨ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਰੋਗ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਅਨਿਲ ਵਾਧਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਯਮ ਮੌਤ ਦਾ ਦਾਤਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਭਾਂਡਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਪੰਜ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਾਲਾ। ਸ੍ਰੁਵਾ ਅਤੇ ਸ੍ਰੁਚ ਲਈ ਪਲਾਸ਼ ਦੀ ਲੱਕੜ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਅੰਗੁਲ ਘੱਟ। ਭਾਂਡਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣਾ ਦਿੱਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਭਾਂਡਾ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਯਜਨਾ ਪੂਰਨ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚਾਰ ਪੂਰੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਹਵਨ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅੱਗ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਸਖ਼ਤ ਸ਼ਾਪ ਵੀ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਅੱਗ ਦਾ ਮੂੰਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਦਾ, ਕੰਨ ਸਵਿਸ਼ਟਕ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਪੂਰਨਾਹੁਤੀ ਦੇ ਹਨ, ਕਮਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਅੱਗ ਦੋ ਸਿਰ, ਛੇ ਅੱਖਾਂ, ਸੁਨੇਹਰੀ ਰੰਗ, ਤੇ ਸੱਤ ਜੀਭਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਹਥੌੜਾ, ਚਮਚ, ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਦੀ ਤਾਕਤ—all ਇਹਦੇ ਅੰਗ ਹਨ। ਇਹ ਮੰਡੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੀ, ਚਾਰ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਅੱਗ ਦੀ ਇਹ ਸਰੂਪ ਜਾਣ ਕੇ ਆਹੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਯਥਾਰਥ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਲਈ ਹਵਨ ਵਿੱਚ ਕਾਲਾ ਤਿਲ ਬਹੁਤ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਾਦੂ-ਟੋਨੇ ਲਈ, ਸੂਰ, ਹਿਰਣ ਜਾਂ ਸ਼ੁਭ ਹੰਸ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਿਰਣ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਮੱਧਮਾ, ਅਨਾਮਿਕਾ ਅਤੇ ਅੰਗੂਠਾ ਨਾਲ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੰਡਤਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤਿਲ ਨੂੰ ਦਹੀਂ, ਸ਼ਹਿਦ ਅਤੇ ਘਿਉ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਿਆਂ। ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਅਨਾਮਿਕਾ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਇਹ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਸੈਨਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀਪਣ ਲਈ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਕਰਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਗ੍ਰਿਹ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਮੁੰਡੇ ਸਿਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।