ਹੇ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜਦੋਂ ਯਜਨਾ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੋ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੇ ਕੰਨ੍ਹੇ ਨੂੰ ਛੀਦ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਨਾਲ ਮੰਗਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅਨੰਤਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਧੁਨੀ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਕਰਮ ਅਧੂਰਾ, ਵੱਧ ਜਾਂ ਘੱਟ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਫਾਈ ਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਸੇ ਲਈ, ਅਧੂਰੇ ਜਾਂ ਵੱਧ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ—ਇਹ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤਵ ਲਈ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਇਸ ਉੱਤੇ ਗੋਬਰ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਪਰ ਯਜਨਾ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਸਮੇਂ, ਗੋਬਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣਾ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੱਢਾਈ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਹੱਡੀਆਂ ਜਾਂ ਕੰਟਿਆਂ ਦੀ ਸਫਾਈ ਲਈ ਇਹ ਨਿਯਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਜਲ ਛਿੜਕਣ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ। ਮੰਗਲ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ, ਜਲ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਰੱਖਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਆਲਤਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੱਗ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਮਿੱਧਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਉਸੇ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਯਜਮਾਨ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਹੀ ਹੋਣ, ਹੇ ਨਾਰਦ ਜੀ। ਜੇ ਕਰਤਾ ਦਾ ਮਨ ਉਦਾਸੀਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਰਮ ਅਸਫਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਪੰਡਤਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ; ਜਿਹੜੇ ਉਪਲਬਧ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਘਿਉਂ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਤਿੰਨ ਅੰਗੁਲ ਚੌੜਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਪਿਠੇ ਦੀ ਰੋਟੀ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਛੇ ਅੰਗੁਲ ਚੌੜਾ ਹੋਵੇ। ਸ੍ਰੁਵਾ ਛੇ ਅੰਗੁਲ ਲੰਮਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸ੍ਰੁਚ ਤਿੰਨ ਅੱਧ ਅੰਗੁਲ ਦਾ। ਪ੍ਰੋਕਸ਼ਣੀ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ, ਅੱਠ ਇਕਾਈ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਣੀਤ ਭਾਂਡਾ ਰੱਖੋ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਣੀਤ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਵਿਅਕਤੀ ਭਾਂਡਾ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ। ਤਿੰਨ ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਦੀਆਂ ਕਟਾਈਆਂ ਦਰਭਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਮ ਮਹਾਨ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸਨੂੰ ‘ਸ਼ੁੱਧ’ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਘੜੇ ਦੀ ਚਾਕ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਭਾਂਡਾ ਅਸੁਰਿਕ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ੍ਰੁਵਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਇਸਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਰਤਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵਿਧਵਾ ਹੋਣ ਦਾ ਭੈ ਹੈ; ਵਿਚਕਾਰ ਵਰਤਣ ਤੇ ਸੰਤਾਨ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਸੋਮ, ਵਿਰਿੰਚੀ, ਅਨਿਲ ਤੇ ਯਮ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਇੱਥੇ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਅੱਗ ਧਨ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਰੋਗ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਨਿਲ ਵਾਧਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਯਮ ਮੌਤ ਦਾ ਦਾਤਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਸਭ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਭਾਂਡਾ ਹੋਵੇ; ਫਿਰ ਪੰਜ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਭਾਂਡਾ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ੍ਰੁਵਾ ਤੇ ਸ੍ਰੁਚ ਲਈ ਪਲਾਸ਼ ਦੀ ਲੱਕੜ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਅੰਗੁਲ ਘੱਟ। ਭਾਂਡਿਆਂ ਨੂੰ ਛਿੜਕਣਾ, ਜੋ ਦਿੱਖੀ ਖਾਮੀਆਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈ, ਨਿਯਮਤ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਭਾਂਡਾ ਭਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਾਂ ਯਜਨਾ ਪੂਰੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਚਾਰ ਭਰਪੂਰ ਭਾਂਡੇ ਪ੍ਰਚੁਰਤਾ ਵਜੋਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਕਠੋਰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਅੱਗ ਦਾ ਮੂੰਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਕਮਰ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਵੀਸ਼ਟਕ੍ਰਿਤ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਪੂਰਨਾਹੁਤੀ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਦੋ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਛੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਭੂਰੇ ਰੰਗ ਦੀ ਤੇ ਸੱਤ ਜੀਭਾਂ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ੍ਰੁਵਾ, ਚਮਚ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਸ਼ਕਤੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਇਸ ਯਜਨਾ ਦੇ ਅੰਗ ਹਨ।